22Οκτωβρίου2021

Σάββατο, 09 Ιουλίου 2016 18:35 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: EJEKT FESTIVAL 2016, day 1 (Dimitri Vegas and Like Mike, Editors, James + more) @ Πλατεία Νερού

Το παιχνίδι στην 1η ημέρα του φετινού EJEKT FESTIVAL παίχτηκε με συνεχείς πάσες, από την ηλεκτρονική στη ροκ πλευρά και ούτω καθεξής, όμως τελικά ένα ήταν το γκρουπ που κατάφερε να επικρατήσει στον πολύωρο αγώνα, και αυτοί ήταν οι Editors, με MVP τον Tom Smith.

Οι λιγοστ@ γενναί@ νεαρής ηλικίας που κατέφθασαν από νωρίς στην Πλατεία Νερού, έπιασαν απευθείας κάγκελο, μάλλον περιμένοντας καρτερικά τις βραδινές εμφανίσεις και ακούγοντας, εν τω μεταξύ, το εναρκτήριο set από τους DJ ZENN & ΚID ANGELO, ενώ όλ@ εμείς οι υπόλοιπ@ που έχουμε κάποια παραπάνω χρόνια στα πόδια, ψάχναμε απεγνωσμένα κάποια σκιά.

Το πρώτο live set της ημέρας ανήκε στη ΣTELLA, η οποία μετά το επώνυμο ντεμπούτο της, ετοιμάζεται για τη δεύτερη δισκογραφική της δουλειά. Η άποψη που μου είχε αφήσει παρακολουθώντας τη με την μπάντα της μερικούς μήνες πριν ως opening act της Chinawoman, ήταν αναμφίβολα θετική, όμως εν μέσω αρκετών βαθμών Kελσίου και σε αχανές και σχεδόν άδειο τοπίο, είναι εξαιρετικά απίθανο να σου κινήσει κάτι παραπάνω την προσοχή πέρα από τη ζέστη.

Photo: Σtella

Κάπως έτσι ήταν το σκηνικό και στους CRYSTAL CASTLES, με τον Ethan Kath να συνοδεύεται πλέον από την Edith Frances, που αντικατέστησε την Alice Glass στην, ας πούμε, εμπροσθοφυλακή του γκρουπ, και τον ντράμερ Christopher Chartrand να κρατάει σταθερά τα ηνία λίγο πιο πίσω.

Η αλήθεια είναι ότι τους Καναδούς τους γνωρίσαμε από τη διασκευή – ραδιοφωνικό hit στο “Not in Love” των Platinum Blonde, με την προσθήκη του Robert Smith των Cure στα φωνητικά, όμως οι Crystal Castles δεν είναι καθόλου “αυτό που φαίνεται”. Beats και μπλιμπλίκια, σαν του “Intimate” και του “Concrete”, βομβάρδισαν τα αυτιά του, διασκορπισμένου, κοινού, όμως το τέλος ήρθε με το “Not in Love”, για να συνδέσει λίγο καλύτερα το παρόν act με το αμέσως επόμενο.

Photo: Crystal Castles

Η σκυτάλη, λοιπόν, εν συνεχεία παραδόθηκε στους JAMES, των οποίων η εμφάνιση ξεκίνησε περίπου στο σούρουπο και ολοκληρώθηκε με το φως του φεγγαριού να πλανάται πάνω από την Πλατεία Νερού. Είναι αναμφίβολο, δε, πως από το DNA του Tim Booth δεν πρόκειται ποτέ να φύγει η ιδιότητα του performer, και αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που οι συναυλίες των Βρετανών είναι πάντοτε μια εξαιρετική εμπειρία, τούτη τη φορά, όμως, όλα έμοιαζαν μηχανικά.

Δεν ξέρω αν αυτό είχε να κάνει με την κρύα αντιμετώπιση του κοινού, κρύα σε σημείο που αναρωτιόσουν πολλές φορές αν όντως βρίσκεσαι σε συναυλία των James και αν αυτό που έζησες πριν από δύο χρόνια στο Θέατρο Βράχων, σε μια από τις πολλές επισκέψεις του γκρουπ στην Ελλάδα, ήταν στο όνειρό σου και όχι στην πραγματικότητα.

Πάντως, και μακάρι να διαψευστώ, το συμπέρασμα που προσωπικά έβγαλα, είναι ότι συγκροτήματα σαν τους James, είναι προτιμότερο να εμφανίζονται μόνα τους και εκτός φεστιβάλ, με κόσμο που γνωρίζει πού ήρθε και γιατί ήρθε.

Photo: James

Στα της μουσικής καθαρά, οι James βγήκαν στη σκηνή με μια extended version του “Johnny Yen” και την προσθήκη κοινωνικοπολιτικών μηνυμάτων στους στίχους, λύνοντάς μας την απορία για το ποιο τραγούδι θα επιλέξουν ως εναρκτήριο, ενώ αυτή τη φορά, ο Booth ήταν κανονικά στη θέση του από την αρχή και όχι κάπου ανάμεσα στο κοινό. Βέβαια, αυτό ήταν... κοινό μυστικό ότι πρόκειται να συμβεί σε κάποιο σημείο της βραδιάς, αλλά μάλλον δεν το περιμέναμε τόσο νωρίς.

Λίγο μετά τις πρώτες στιγμές του “To My Surprise”, αφιερωμένου “σε διάφορους assholes”, o frontman των James κατέβηκε από τη σκηνή, κάτι που θα επαναλάμβανε – ή και θα “ενδυνάμωνε” - αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του σόου. Τα τραγούδια από το πρόσφατο “Girl at the End of the World” ήταν αυτά που συνέχισαν να μας κρατούν συντροφιά, πρώτα το “Move Down South”, που γράφτηκε με αφορμή την υπερθέρμανση στην California όπου ζει ο Tim Booth, και ακολούθως το “Catapult”, όπου έγινε και η πρώτη “βουτιά” του 56χρονου ερμηνευτή στο κοινό.

Photo: James

To “Waltzing Along” και το “Sit Down” έδωσαν την απαραίτητη νότα από το παρελθόν, ύστερα ήρθαν το υπέροχο “Interrogation” και το “P.S.”, ενώ όπως μας ενημέρωσε ο Booth ανάμεσα στο “Just Like Fred Astaire” και το “Dear John”, το μεν πρώτο γράφτηκε για γάμους και το δε δεύτερο για χωρισμούς.

Αφού έγινε και η σχετική βόλτα του Tim στην Πλατεία Νερού κατά τη διάρκεια του “Come Home”, σε μια, μάλλον απεγνωσμένη, προσπάθεια να ζεσταθεί λίγο η συμπεριφορά του κοινού, οι James ερμήνευσαν – μέτρια, η αλήθεια είναι – το “Sometimes”, για να εισπράξουν μια σχεδόν αδιάφορη ανταπόκριση (τι καλά να βρισκόμασταν στο Manchester και να το ευχαριστιόμασταν μέχρι κεραίας), ενώ φτάνοντας προς το τέλος, ήρθε το “αγαπημένο από τα καινούρια” (συμφωνώ και επαυξάνω) “Attention”.

Προκειμένου να μη σπαταλούν χρόνο με το κατέβα-ανέβα πριν το encore, όπως ανέφερε o Tim Booth, οι James παρέμειναν στη σκηνή για δύο ακόμα κομμάτια, αρχής γενομένης με το “Moving On”, το οποίο ο frontman το γκρουπ προλόγισε λέγοντας “αυτό το κομμάτι γράφτηκε για τη φίλη μου την Gabrielle, η οποία είχε καρκίνο και δεν μας το είχε πει, δυστυχώς έφυγε, πριν προλάβω να την αποχαιρετήσω”, και τέλους δοθέντος με το “Nothing but Love”.

Photo: James

Πάντως, η λύση στον γρίφο για το ποιο γκρουπ θα κατάφερνε να μας συγκινήσει συθέμελα, ήρθε από τους EDITORS. Κι αυτό φάνηκε από την αρχή, όταν ο Tom Smith ερμήνευε το “No Harm”. Το καταλάβαινες στην ατμόσφαιρα ότι θα συμβεί κάτι το εξαιρετικό και η επιβεβαίωση θα ερχόταν καθ’ όλη τη δίωρη εμφάνιση των Βρετανών, σαφώς μεγαλύτερης διάρκειας από το συνηθισμένο στα φεστιβάλ.

Ο Smith ιδρώνει τη φανέλα, βρίσκεται σε κάθε σπιθαμή της σκηνής, αρπάζει την κιθάρα, τρέχει στα πλήκτρα, παλεύει μόνος με το μικρόφωνο και σε γενικές γραμμές, είναι ο τύπος από τον οποίο δεν μπορείς (και δεν θέλεις) να πάρεις τα μάτια σου.

Πάντως, πριν οι Editors βγουν στη σκηνή του Ejekt Festival, είχαν λάβει το σχετικό credit από τους James και αυτό ανταποδόθηκε με κάθε τιμή. Οπότε αυτό που έμενε – και μακάρι να το δούμε κάποια στιγμή προσεχώς – είναι ένα ντουέτο με Tom Smith και Tim Booth, χωρίς αμφιβολία θα ήταν συναρπαστικό.

Photo: Editors

Όμως, παράπονο δεν έχουμε. Στο σύνολό της η Βρετανική μπάντα, πόσο μάλλον ο frontman της, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό στο “Sugar”, το “Smokers Outside the Hospital Doors”, το “Life Is a Fear”, το “An End Has a Start”, το “Eat Raw Meat = Blood Drool”, το “Forgiveness” και το “Munich”, ενώ ακόμα και μέτρια τραγούδια, πάντα προσωπικά εκτιμώντας, όπως το “All the Kings”, ο Tom Smith έχει το μαγικό τρόπο να τα μετατρέπει σε άκρως ενδιαφέροντα σε μια ζωντανή εμφάνιση των Editors.

Μπορεί σε εκείνο το σημείο το σόου να έκανε μια κάποια κοιλιά, με το “Open Your Arms” και το “Ocean of Night”, αλλά με το “A Ton of Love” όλα ήρθαν στη θέση τους, ή μάλλον εκτοξεύτηκαν. Και μπορεί ένα τέτοιου είδους ροκ κομμάτι να φέρνει απευθείας τον ενθουσιασμό, όμως καμιά φορά δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από μια φωνή και ένα πιάνο, για να νιώσεις ότι μια συναυλία έφτασε στο αποκορύφωμά της.

Photo: Editors

Ο Tom Smith το κατάφερε και αυτό, αρχικά με το “No Sound but the Wind”, όμως εκεί που πραγματικά μας καθήλωσε, ήταν με τη διασκευή στο “Dancing in the Dark” του Bruce Springsteen, την οποία σαφώς και δεν περιμέναμε να ακούσουμε, όμως ο 35χρονος ερμηνευτής και μουσικός πρόλαβε να δώσει τη σχετική εξήγηση (αν αντιλήφθηκα σωστά): “Όταν παίζαμε πέρσι τον χειμώνα στη Θεσσαλονίκη, μας έγινε η πρόταση να επιστρέψουμε το καλοκαίρι στην Ελλάδα ως headliners αυτού του φεστιβάλ. Για τη συγκεκριμένη περίσταση, λοιπόν, θα τραγουδήσω αυτό, κι ας έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά”.

O Smith παρέμεινε σόλο, ξεκίνησε, θεωρητικά, άλλο ένα τραγούδι στο πιάνο, όμως οι μοναξιές του πάνω στη σκηνή θα τελείωναν με το “Papillon”, το οποίο όσο παραπάνω κρατούσε, τόσο μας έκανε να μη θέλουμε να τελειώσει. Όπως και όλη η εμφάνιση των Editors, άλλωστε. Όμως, η αυλαία ήταν αναπόφευκτη, ήρθε με το “Marching Orders” και κάπου εκεί, τέλειωνε και το Ejekt Festival για τη μεγάλη μάζα του κοινού.

Photo: Editors

Προ των πυλών ήταν, όμως, ένα “after fest”, το οποίο ξεκίνησε από τον VELIX, μέσα σε καπνούς και κραυγές, και με remixes που έπιαναν το εύρος soul έως metal, ενώ συνεχίστηκε με τους DIMITRI VEGAS AND LIKE MIKE, οι οποίοι πρόσθεσαν στο σκηνικό φωτιές και σερβίρισμα αλκοόλ κατευθείαν από το μπουκάλι.

Δεν είμαι αυτού του mood, οπότε δεν έχω και πολλά να αναφέρω, πάντως αναμφίβολα σε όλα τα μεγάλα πολυσυλλεκτικά και όχι μονοθεματικά φεστιβάλ του εξωτερικού, έχεις τη δυνατότητα να παρακολουθήσεις διαφόρων ειδών acts, και τούτη την παράδοση τηρεί πιστά και το Ejekt.

Photo: Dimitri Vegas and Like Mike

Τώρα, όσον αφορά τα προαναφερθέντα μπουκάλια με το αλκοόλ, τα selfie sticks, τις GoPro, τα κινητά που δεν σβήνουν ποτέ, τόσο από το κοινό, όσο και από το “crew”, και το γενικότερο attitude, απέχουν σε μεγάλο βαθμό από τις προσωπικές μου προτιμήσεις και μένουμε εδώ.

Οι φωτιές και οι καπνοί, πάντως, είχαν εξαιρετικό φωτογραφικό ενδιαφέρον, να τα λέμε κι αυτά.


  • Event: EJEKT FESTIVAL 2016, day 1:
    DIMITRI VEGAS & LIKE MIKE / EDITORS / JAMES
    CRYSTAL CASTLES / ΣTELLA / VELIX / DJ ZENN & KID ANGELO
  • Date: Παρασκευή 8 Ιουλίου 2016
  • City: Αθήνα
  • Arena: Πλατεία Νερού
  • Photos by: Γιάννης Νέγρης / i-JUKEBOX.gr | All Rights Reserved


Gallery

DJ Zenn & Kid AngeloΣtellaΣtellaΣtellaCrystal CastlesCrystal CastlesCrystal CastlesJamesJamesJamesJamesJamesJamesJamesJamesJamesJamesJamesJamesJamesJamesJamesJamesJamesJamesEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsVelixVelixVelixVelixVelixVelixDimitri Vegas and Like MikeDimitri Vegas and Like MikeDimitri Vegas and Like MikeDimitri Vegas and Like MikeDimitri Vegas and Like MikeDimitri Vegas and Like MikeDimitri Vegas and Like MikeDimitri Vegas and Like MikeDimitri Vegas and Like MikeDimitri Vegas and Like MikeDimitri Vegas and Like Mike

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter