24Ιουνίου2024

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2024 21:56 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: RAMMSTEIN w/ Abélard @ Ολυμπιακό Στάδιο

Όσοι έως τώρα χλεύαζαν τους Γερμανούς (για οποιονδήποτε λόγο, μουσικό ή μη), μπορούν μετά από αυτό το σόου, να επιστρέψουν ήσυχα και ωραία στις σπηλιές τους.

Παίρνοντας τα πράγματα χρονικά, θα έλεγα πως περισσότερα σαν μουσική προετοιμασίας από τα ηχεία και λιγότερο σαν live act λειτούργησε το set των Γαλλίδων ABELARD, με τις Héloïse Hervouët και Yolande Kouznetsov σκαρφαλωμένες στο λεγόμενο B-Stage (στο κέντρο της αρένας του Ολυμπιακού Σταδίου, χωροταξικά σαν να λέμε εκεί που βρίσκεται το front of house), να ερμηνεύουν με τα δυο τους πιάνα συνθέσεις των Rammstein, σαπορτάροντας με αυτό τον τρόπο το δημοφιλές γκρουπ την τελευταία τριετία. Το τελείωμα με τα “Engel”, “Deutschland” και “Du Hast”, πάντως, ήταν σαφώς πιο ενδιαφέρον και ξεσηκωτικό από όσα είχαν προηγηθεί.

Setlist: Mutter / Klavier / Mein Herz Brennt / Wo Bist Du / Zeit / Ohne Dich / Frühling in Paris / Engel / Deutschland / Du Hast.

Και μετά, οι RAMMSTEIN, στην επιστροφή τους στην Αθήνα μετά από 14 χρόνια, στο πλαίσιο του “Stadium Tour” που ξεκίνησε το 2019, με την αναπόφευκτη διακοπή της πανδημίας και τη συνέχισή του από το 2022 και έπειτα.

Οι νταλίκες είχαν φροντίσει να μεταφέρουν τόνους με υλικά και οι δεκάδες τεχνικοί, να στήσουν μια ολόκληρη πολιτεία που, εντέλει, θύμιζε διυλιστήριο, με έναν ήχο που μόνο ως διαστημικός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ένα pyro show, οι εικόνες και η αίσθηση του οποίου δεν θα φύγουν ποτέ από το μυαλό μας.

Το ασανσέρ μετέφερε τα έξι μέλη των Rammstein από... το τέρμα θεού στη γη και υπό τους ήχους του “Ramm 4”, που στους στίχους του συνοψίζει τη μουσική τους ιστορία, το φαντασμαγορικό αυτό βράδυ ξεκίνησε. Και κάπου εκεί, ξεκινήσαμε και εμείς να συνειδητοποιούμε πως δεν θέλουμε να τελειώσει ποτέ. Όπως και ότι από όποιον πύργο είχε στηθεί και από όποια γωνία του Ολυμπιακού Σταδίου χρησιμοποιούταν για το επιβλητικό σκηνικό των Γερμανών, είτε στο stage, είτε πέριξ αυτού, είτε στην αρένα, πυκνοί καπνοί, φωτιές και στάχτες θα έκαναν την εμφάνισή τους. 

Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να αναφέρω σε αυτό το σημείο κάτι. Αυτό που πρωταρχικά με εντυπωσίασε σε αυτή τη συναυλία, δεν ήταν το, αναμφίβολα, απίστευτο σόου. Αλλά η εν γένει εμφάνιση των Rammstein, που πραγματικά και χωρίς καμία υπερβολή, οτιδήποτε και να επέλεξαν για το set τους, το παρουσίασαν με τρόπο συγκλονιστικό. Η απόδοσή τους ήταν 10 στα 10 από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο, με ένα αδιανόητο σερί όπου τα τραγούδια διαδέχονταν το ένα το άλλο χωρίς καμία διακοπή, εκτός από τον χρόνο που χρειάστηκε για τα δύο ανκόρ, ενώ πραγματικά δεν υπήρξε ούτε μισή στιγμή στην οποία το live τους να κάνει κοιλιά. Δεν ξέρω, δηλαδή, πόσες άλλες βραδιές διάρκειας 2 ωρών και 15 λεπτών μπορώ να θυμηθώ να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Είναι δεδομένο, βέβαια, ότι οτιδήποτε και να κυκλοφόρησαν σε single/video clip οι Rammstein σε αυτή την 30χρονη πορεία τους, έγινε immediate hit και, εντέλει, instant classic. Μιλάμε για τον τέλειο σχεδιασμό και την τέλεια ενσάρκωση. Χώρια που πρακτικά δημιούργησαν οι ίδιοι ένα μουσικό ιδίωμα, το λεγόμενο Neue Deutsche Härte.

Εντούτοις, αυτά από μόνα τους ποτέ δεν δίνουν το διαβατήριο της επιτυχίας όσον αφορά τις ζωντανές εμφανίσεις, καθώς το σανίδι είναι αμείλικτο. Όμως, οι Rammstein έχουν διαπαντός καταπιεί τούτο το σανίδι - τι σανίδι δηλαδή, εδώ μιλάμε για μπετά - και έχουν ήδη καταχωρηθεί στη μουσική εγκυκλοπαίδεια, ως ένα συγκρότημα που αληθινά έκανε τη διαφορά, με οτιδήποτε και αν καταπιάστηκε, οπτικοακουστικά και θεματολογικά.

Όλα όσα γράφονται παραπάνω, είναι σκέψεις που μου δημιουργήθηκαν όσο εξελισσόταν αυτή η συγκλονιστική βραδιά. Ήταν η δεύτερη φορά που έβλεπα τους Rammstein, με την πρώτη να χρονολογείται από το 2010, στη Σόφια, λίγες ημέρες πριν να επισκεφθούν για πρώτη φορά και την Αθήνα. Το μόνο που είχα να θυμάμαι από τότε, όντας θεατής και όχι γραφιάς/φωτογράφος, ήταν πως νιώθαμε να τσουρουφλιζόμαστε κάθε φορά που οι φλόγες πετάγονταν από τη σκηνή, λες και ήμασταν ακριβώς μπροστά και όχι κάπου στο μέσο της αρένας, όπως ήταν και η πραγματικότητα.

Σήμερα, έχω να λέω πως καήκαμε και τσουρουφλιστήκαμε καθήμενοι ακόμα και στις κερκίδες του Ολυμπιακού Σταδίου, καθώς ήταν τέτοια η ένταση της φλόγας που πεταγόταν από τους πύργους στην αρένα, που μας έπιανε όλους χωρίς καμία έκπτωση.

Και το πιο βασικό, πως μετά από 750 ανταποκρίσεις συναυλιών και φεστιβαλικών ημερών, συγκαταλέγω την εμφάνιση των Rammstein ως μία από τις κορυφαίες 5. Αν με ρωτήσεις αύριο, μπορεί να σου πω ότι την κατατάσσω στην καλύτερη 3άδα. Και σε λίγο καιρό, αφού ωριμάσουν μέσα μου τα όσα έγιναν στο Ολυμπιακό Στάδιο, μπορεί και να την έχω τοποθετήσει στο Νο1.

Επίσης, είναι ίσως η μοναδική φορά που δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια highlights. Το ανέφερα και παραπάνω. Ό,τι έπαιξαν οι Rammstein, ήταν ισοπεδωτικό. Το “Links 2-3-4” που ήρθε νωρίς νωρίς για να θυμίσει τις αριστερές τους πεποιθήσεις. Τα φοβερά “Keine Lust”, “Radio”, “Wiener Blut” και “Pussy”. Το “Sehnsucht” του οποίου ο ήχος χτύπησε καρδιά, συκώτι και νεφρό, ομοίως και το “Rammstein” λίγο πριν το τέλος, με τις φλόγες να περιβάλλουν τον Till Lindemann σαν τον διάολο που αναδύεται από το έρεβος, τις φωτιές να έχουν ανάψει περιμετρικά της αρένας και τις κιθάρες των Richard Kruspe και Paul Landers να χρησιμοποιούνται σαν φλογοβόλα.

Τις ολντσκουλιές “Asche zu Asche” (στάχτες παντού και μυρωδιά καμένου) και “Du Riechst So Gut”. Την τραγουδάρα “Zeit” από το σήμερα, όπως και τα “Ausländer” και “Deutschland” (απίστευτος ύμνος, από τους κορυφαίους της ιστορίας τους, με το ρεμιξαρισμένο προλόγισμα, την αμφίεση και το vocoder να θυμίζει τους συμπατριώτες πιονέρους Kraftwerk), στα οποία οι Rammstein έχουν εισάγει με ιδανικό τρόπο ηλεκτρονικά μελωδικά στοιχεία. Ακόμα και 25-30 χρόνια μετά, γράφουν έπη.

Το “Mein Herz Βrennt” (φυσικά και η καρδιά μας κάηκε και σε αυτό το τραγούδι), το “Puppe” με την κούνια στη σκηνή να τυλίγεται στις φλόγες και τα αποκαΐδια να καταλήγουν πάνω μας, το “Mein Teil” όπου οι Rammstein γκρέμισαν το στάδιο με τους ήχους και τα εκρηκτικά τους, και ο Till Lindemann έψησε με το φλογοβόλο του στην κατσαρόλα τον Christian “Flake” Lorenz.

Το “Du Ηast” (αν δεν είχε αυτό φωτιές, πυροτεχνήματα και ρουκέτες σε όλο το σύμπαν του Ολυμπιακού Σταδίου ποιο θα είχε), από το οποίο μάθαμε στα 19 μας τους Rammstein (θεϊκό soundtrack “The Matrix” σε αντιγραμμένο CD). Το “Sonne” στο οποίο πράγματι ήταν σαν να ήρθε ο ήλιος (ή μήπως η κόλαση;) από τις φλόγες.

Το “Engel” που ερμηνεύθηκε σε piano version παρέα με τις Abélard στο B-Stage, αφού είχε ήδη προηγηθεί η ένδειξη για άναμμα των φακών στα κινητά, με τους Rammstein να επιστρέψουν στην κυρίως σκηνή μέσω φουσκωτών βαρκών (δεν θα μιλήσω για τα χιλιάδες μαρμαρωμένα αγάλματα στην αρένα καθ’ όλη τη διάρκεια του live, με τα τηλέφωνα ανά χείρας, είναι μια πονεμένη ιστορία που δείχνει τη μιζέρια της ψηφιακής εποχής, όπου η παρακολούθηση μιας συναυλίας από μια τόσο δα οθόνη είναι προτιμότερη από το να τη ζήσεις με την ψυχή σου, κι ας έχεις την τύχη να είσαι εκεί).

Το “Ich Will” με τα πυροτεχνήματα έχοντας πλέον μπει στην τελική ευθεία και το “Adieu” με τις αποχαιρετιστήριες φωτιές σε όλο το στάδιο. Κάπου εκεί ήταν που οι Till Lindemann, Richard Kruspe, Paul Landers, Oliver Riedel, Christoph Schneider και Christian “Flake” Lorenz - η σταθερή σύνθεση των Rammstein από τη δημιουργία τους έως και σήμερα (άλλο ένα στοιχείο που δείχνει πολλά) - ξαναμπήκαν στο ασανσέρ, αυτή τη φορά για να ανέβουν στην κορυφή την οποία είχαν ήδη χτίσει τούβλο τούβλο με την εξωπραγματική τους εμφάνιση.

Τελευταία έκρηξη και αντίο. Και καλή τύχη, αν πρόκειται να ξανασυναντήσουμε μπροστά μας το φαινόμενο Rammstein. Θα τη χρειαστούμε.

Setlist: Ramm 4 / Links 2-3-4 / Keine Lust / Sehnsucht / Asche zu Asche / Mein Herz Βrennt / Puppe / Wiener Blut / Zeit / Deutschland / Radio / Mein Teil / Du Ηast / Sonne / Engel / Ausländer / Du Riechst So Gut / Pussy / Ich Will / Rammstein / Adieu.

* Φωτογραφίες: Olaf Heine, Jens Koch



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

  • Οι ELUVEITIE για δύο εμφανίσεις στην Ελλάδα
    Οι ELUVEITIE για δύο εμφανίσεις στην Ελλάδα

    Οι Ελβετοί πιονέροι του folk metal Eluveitie επιστρέφουν μετά από 10 χρόνια στην Ελλάδα για δύο εμφανίσεις, την Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου στο Principal Club Theater και το Σάββατο 8 Φεβρουαρίου στο Gagarin 205, έχοντας μαζί τους Μολδαβούς Infected Rain και τους Ελβετούς Ad Infinitum.

  • Οι EVERGREY για δύο συναυλίες στην Ελλάδα
    Οι EVERGREY για δύο συναυλίες στην Ελλάδα

    Οι Σουηδοί prog masters Evergrey έρχονται με το νέο τους άλμπουμ το Σάββατο 30 Νοεμβρίου στο Principal Club Theater και την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου στο Κύτταρο, έχοντας μαζί τους Ιταλοαμερικανούς Klogr και τους Ιταλοελβετούς Virtual Symmetry.

  • Ακυρώνεται η συναυλία των FEVER RAY στον Λυκαβηττό
    Ακυρώνεται η συναυλία των FEVER RAY στον Λυκαβηττό

    Ακυρώνεται η συναυλία των Fever Ray στο Θέατρο Λυκαβηττού, ενώ ξεκινάει άμεσα η διαδικασία επιστροφής του αντιτίμου των εισιτηρίων.

  • Οι WIEGEDOOD για πρώτη φορά στην Ελλάδα
    Οι WIEGEDOOD για πρώτη φορά στην Ελλάδα

    Όντας στην κορυφή της δημιουργικότητάς τους, οι Βέλγοι black metallers Wiegedood έρχονται την Παρασκευή 15 Νοεμβρίου στο Temple για την πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα.

  • Ο BABY LASAGNA στο Fuzz Club
    Ο BABY LASAGNA στο Fuzz Club

    Έχοντας σαρώσει στις ψηφοφορίες του κοινού της Eurovision σε όλες τις χώρες, o Baby Lasagna έρχεται το Σάββατο 26 Απριλίου για μία εμφάνιση στο Fuzz Club.

Also Read


Newsletter