17Ιουλίου2024

Δευτέρα, 03 Ιουλίου 2023 16:29 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: Release Athens w/ PARKWAY DRIVE, SOULFLY, TRIPTYKON, SKYBINDER @ Πλατεία Νερού

Το bill που περίμενα περισσότερο σε αυτό το φεστιβαλικό καλοκαίρι, με το διαφαινόμενο πολυσυλλεκτικό κοπανιλίκι, μόλις είχε φτάσει.

Οι Αθηναίοι SKYBINDER που ανέλαβαν το καλωσόρισμα σε αυτή την ημέρα του RELEASE ATHENS, έδειξαν ότι “έχουν” και με το παραπάνω τη σκηνή ανεξαρτήτως μεγέθους, βρισκόμενοι σε περίοδο προετοιμασίας για τον διάδοχο του “Trauma and Trial” (2019).

Όταν ήρθε η ώρα για τους TRIPTYKON και στο φόντο έβλεπες το εμβληματικό artwork των Celtic Frost από το “To Mega Therion” (1985), ήξερες ότι στην Πλατεία Νερού θα γραφόταν ιστορία. Και αυτό όχι απλά αποδείχθηκε στην πράξη, αλλά μας έκανε να μείνουμε με το στόμα ανοιχτό (και τους σβέρκους πονεμένους).

Η απόδοση του θρυλικού Tom G. Warrior και της παρέας του ήταν 10άρι ακατέβατο, με τη Vanja Šlajh και τον Victor “V. Santura” Bullok να δίνουν πόνο σε μπάσο και κιθάρα αντίστοιχα, την ώρα που ο Hannes Grossmann εξελισσόταν σε χταπόδι πίσω από το drum kit.

Οι Triptykon είχαν έρθει στην Αθήνα για να παρουσιάσουν ολόκληρο το “Morbid Tales” του 1984 (στη full αμερικανική του έκδοση) και ένα μεγάλο μέρος του προαναφερόμενου “To Mega Therion”, ήτοι των δύο πρώτων δισκογραφημάτων των Celtic Frost.

Και όσο επεδίωκες να μπεις στο μυαλό του μοναδικού και αξέχαστου H.R. Giger, ο οποίος στα τέλη των 70s σχεδίασε το σοκαριστικό “Satan I” που εσύ χάζευες πίσω από τους Triptykon (λίγο πριν δημιουργήσει και το διάσημο κινηματογραφικό Alien), τόσο προσπαθούσες να χωρέσεις σε λέξεις την κληρονομιά που άφησε ο Thomas Gabriel Fischer με τους Celtic Frost.

Αυτό, δηλαδή, το έρεβος που σου έρχεται κατάμουτρα όταν ακούς τα έργα τους, αυτό το αίσθημα κλωτσοπατινάδας, αυτόν τον στριφνό και γκρινιάρικο ήχο. Το black, το death, το thrash, το sludge. Ο τρόπος που παίζεται η κιθάρα, το μπάσο και τα ντραμς σε οτιδήποτε extreme. Η avant-garde προσέγγιση. Το ίματζ και τα χλομά πρόσωπα με τα βαμμένα μάτια.

Όλα πρωτόλεια και όλα πρωτοποριακά για την εποχή τους. Αν δεν υπήρχαν οι Celtic Frost, με λίγα λόγια, θα έπρεπε να τους εφεύρουμε.

Παρόλα αυτά, η συναυλία των Triptykon στο πλαίσιο του Release Athens δεν ήταν απλά ένας φόρος τιμής στο παρελθόν. Η μπάντα του 59χρονου σήμερα Tom G. Warrior δεν επαναπαύτηκε, δηλαδή, στο υλικό που είχε στα χέρια της να παρουσιάσει. Εδώ μιλάμε για έναν live οδοστρωτήρα, με έναν ήχο που αποτύπωσε στο 101% το πώς θα έπρεπε να ακούγονται τα τραγούδια των Celtic Frost σε μια συναυλία. Δεν σου κάνω πλάκα, σε κάποια φάση ήθελα να πάω να αγκαλιάσω τον ηχολήπτη τους!

Με ένα χορταστικό 75λεπτο σετ, λοιπόν, οι Triptykon μας έκαναν να νιώθουμε όχι απλά τυχεροί, αλλά μάλλον ευλογημένοι/καταραμένοι που βιώσαμε ζωντανά μια από τις επιλεγμένες “plays Celtic Frost” εμφανίσεις τους. Από την άλλη, βέβαια, “πού ήταν ο κόσμος οέο;” και αυτό ίσχυε για ολόκληρη τη μέρα, αλλά θα τα πούμε και αργότερα αυτά.

Υπό τους ήχους του τρομακτικού “Danse Macabre”, οι Triptykon βγήκαν στη σκηνή με κεντρική μορφή τον Tom G. Warrior (και το περήφανο vegan patch του), οπότε, “Into the Crypts of Rays” και πάμε για το πρώτο μέρος του live, που αφορούσε εξ ολοκλήρου το “Morbid Tales”.

Να πούμε για το “Procreation (of the Wicked) ”, στο οποίο φαντάζομαι κάπου backstage τον Max Cavalera να θυμάται την εποχή που το διασκεύασε με τους Sepultura; Η μήπως για το ηρωικό pit στο ισοπεδωτικό “Nocturnal Fear”;

“Έχω μια ερώτηση. Γιατί όποτε παίζουμε Κέλτικ Φροστ, είναι μόνιμα κάποιος στο κοινό ντυμένος ως μπανάνα; Χμ, μάλλον είναι συνωμοσία. Η συνωμοσία της μπανάνας!”. Πριν περάσουμε στο μυθικό “To Mega Therion”, ο Tom G. Warrior είπε να αλαφρύνει λίγο την ατμόσφαιρα, αλλά τι να λέμε τώρα, δεν υπήρχε κανένας γυρισμός. 

Η Vanja Šlajh σοδόμισε το μπάσο της στο “Circle of the Tyrants”, οι Triptykon μας πήραν το σκαλπ στο “Visual Aggression”, οι χορδές και τα δέρματα θα ούρλιαζαν στο “Suicidal Winds” αν είχαν στόμα, και γενικά, όπως καταλάβατε, θα μπορούσα να μιλάω για ώρες προς τιμήν αυτού του απογεύματος.

Setlist: Into the Crypts of Rays / Visions of Mortality / Dethroned Emperor / Morbid Tales / Procreation (of the Wicked) / Return to the Eve / Nocturnal Fear / Circle of the Tyrants / Visual Aggression / Suicidal Winds / The Usurper / Jewel Throne / Dawn of Megiddo / (Beyond the) North Winds / Necromantical Screams.

Ούτως ή άλλως, είχαμε ακόμα δρόμο μπροστά μας, όμως για να κάνω και ένα προσωπικό spoiler, ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε το συγκεκριμένο line-up επί σκηνής, θα μετέτρεπε αυτή την ημέρα ως μια από τις καλύτερες φεστιβαλικές που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια. Μην προτρέχουμε όμως, το πρόγραμμα περιλάμβανε SOULFLY μετά από 14 χρόνια στην Αθήνα.

Και όταν βλέπεις τον Max Cavalera να κάνει headbanging από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο, τη στιγμή που ο μπασίστας Mike Leon και ο νεόφερτος κιθαρίστας Mike DeLeon (τι φάση με τα ονόματα!) λιώνουν το κορμί τους δίπλα του, τότε ένα πράγμα ξέρεις ότι θα συμβεί: Δεν θα μείνει κολυμπηθρόξυλο.

Κάπου εκεί πίσω και ο Cavalera Jr., o Zyon, που ανέλαβε στα 20 του τον ρόλο του ντράμερ στους Soulfly και ήδη έχει κλείσει μια δεκαετία στο σχήμα. “Μη σε ξεγελάει το φανελάκι και το κοντό μαλλάκι”, είπα στον εαυτό μου, “ο τύπος τα διαλύει όλα”. Όπως και έγινε.

Οι Soulfly τίμησαν δεόντως τις πρώτες τους ημέρες, προς τέρψιν όλων ημών που είχαμε βρει φανταστική τη μίξη του σκληρού ήχου με μουσικές του Αμαζονίου, περιλαμβάνοντας σε ένα φοβερό σετ τα “Back to the Primitive”, “No Hope = No Fear”, “Seek ’n’ Strike”, “Prophecy”, “Bleed” και “Tribe”, καθώς και το “Fire” με το περίφημο, πλέον, “Zumbi é o senhor das guerras, Zumbi é o senhor das demandas / Quando Zumbi chega, é Zumbi é quem manda”, για τον Ζούμπι ντος Παλμάρες, σύμβολο της αφροβραζιλιάνικης κουλτούρας.

Κατά τα άλλα, και αρκετό moshing είδαμε, και πολλά χέρια στον αέρα, και με το καινούριο “Superstition” θρασάραμε, όσο το αρχέγονο τέρας των Soulfly ξεπρόβαλλε μέσα από τους καπνούς.

Και βέβαια, πόσο μορφή μπορεί να είναι o Max Cavalera, που στο άσχετο ξεκίνησε σε κάποια φάση να τραγουδά το ιστορικό “Get Up, Stand Up” των Wailers, μπάντας του σημαντικότερου, σε όλα τα επίπεδα, καλλιτέχνη που πέρασε ποτέ, κατά την ταπεινή μου άποψη, από το γήινο έδαφος, του Bob Marley. “Α γιο γιο γιο” και πίσω ραφτά των Motörhead και των Immortal, από έναν μουσικό που δεν είναι “χαλβάς” και κολλημένος και προφανώς το έχει αποδείξει πολλάκις στη μεγάλη του πορεία, στηρίζοντας την πεποίθηση ότι, στο τέλος τέλος, η μουσική είναι μία.

Πλάκα πλάκα, δηλαδή, από τη σκηνή του Release Athens είχαν ήδη περάσει αυτή τη μέρα, δύο τοτέμ της metal σκηνής (πόσο μάλλον αναφορικά με όλα τα extreme παρακλάδια), ο Thomas Gabriel Fischer και ο Max Cavalera. Μαγεία!

Φτάνοντας πλέον προς το τέλος και με τους Soulfly ούτως ή άλλως να μην έχουν αφήσει τίποτα όρθιο, το ρολόι γύρισε 30 χρόνια πίσω, στην αρχή του τεράστιου “Chaos A.D.” των Sepultura (πόσο λιώσιμο εκείνο το CD), με τον Zyon Cavalera να δίνει το σύνθημα για το “Refuse/Resist”, αμέσως μετά τον περίφημο ήχο από το δικό του καρδιοχτύπι ως έμβρυο. Είναι αυτό που λέμε, κύκλους κάνει η ζωή...

Την ώρα που από κάτω επικρατούσε πανδαιμόνιο, τους Soulfly συνόδευε στη σκηνή o Ashmedi των Melechesh, ενώ όταν αμέσως μετά έρχεται το “Jumpdafuckup” και ακολουθεί το “Eye for an Eye”, δεν χρειάζεται εγώ να γράψω κάτι για τις καταστάσεις που ζήσαμε στην Πλατεία Νερού.

Ένα 60λεπτο και κάτι με ασταμάτητη ορμή και τον Max Cavalera να ξηγιέται στο τέλος γηπεδικά, φωνάζοντας “ολέ ολέ ολέ, Soulfly, Soulfly”. Αφού μόλις πήγα σπίτι, έβγαλα από το συρτάρι τη φανέλα με το 10, για να τη φορέσω την επόμενη ημέρα!

Setlist: Back to the Primitive / No Hope = No Fear / Downstroy / Seek ’n’ Strike / Frontlines / Superstition / Porrada-Fire / Filth Upon Filth / Prophecy / Bleed / Tribe / Get Up, Stand Up / Wasting Away / Boom / No / Refuse_Resist / Jumpdafuckup / Eye for an Eye.

Τώρα όσον αφορά τους PARKWAY DRIVE, τα έχουμε πει και τα έχουμε ξαναπεί. Αν σου αρέσουν οι συναυλίες και το αλισβερίσι που γίνεται σε αυτές ανάμεσα σε μπάντα και κοινό, πρέπει οπωσδήποτε να τους δεις έστω και για μία φορά ζωντανά.

Στην πρώτη τους open-air εμφάνιση στην Ελλάδα, οι Αυστραλοί επιβεβαίωσαν τον λόγο για τον οποίο έχουν πάρει σβάρνα όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, αποτελώντας την επιτομή αυτού που ονομάζεται metalcore (και τεράστια επιρροή για πάρα πολλά σχήματα εκεί έξω, για αυτό άλλωστε και οι Skybinder τους χαρακτήρισαν στην αρχή “ευαγγέλιο”).

Βέβαια, εδώ είμαστε στην Ελλαδίτσα, οπότε δεν περιμέναμε να υπάρξει κοσμοσυρροή στην Πλατεία Νερού, παρόλα αυτά ο κόσμος που έδωσε το παρόν, έχυσε πολλά καντάρια ιδρώτα, από την αρχή της ημέρας ως το τέλος, με τον Winston McCall να μη χρειάζεται να αναφέρω πόσο απίστευτος είναι ως frontman και τους μουσικούς να καταθέτουν ψυχούλα πάνω στο stage. 

Πέρα, λοιπόν, από την επιτομή του metalcore, οι Parkway Drive είναι και η επιτομή της τίμιας, εντυπωσιακής και καθηλωτικής live εμφάνισης. Στηρίζοντας το  σετ τους στην τελευταία δισκογραφική τους τριάδα, τα “Darker Still” (2022), “Reverence” (2018) και “Ire” (2015), βγήκαν με το “Glitch”, μέσα σε ένα χάος από φώτα, καπνούς και φωτιές, ενώ προφανώς και στα “Prey”, “Vice Grip” και “Dedicated” σήκωσαν την Πλατεία Νερού στο πόδι.

Η ώρα για να κατέβει o Winston McCall μέσα στο κοινό κατά τη διάρκεια του “Idols and Anchors” είχε φτάσει (στιγμιοτυπάρα πραγματικά), επιστρέφοντας στο τέλος με crowdsurfing στη σκηνή και δίνοντάς μας την αφορμή να σκεφτούμε ότι αυτός εδώ ο τύπος, ήταν προορισμένος να κάνει το συγκεκριμένο πράγμα, να είναι δηλαδή frontman ενός συγκροτήματος με αστείρευτη ενέργεια, από την ώρα που βγήκε από την κοιλιά της μητέρας του!

Το “είναι τρελός ο Αυστραλός” ήταν αναπόφευκτο από τη μεριά του κοινού, όπως και τα πιτ που άνοιγαν, έκλειναν και γύριζαν (εδώ οι μουσικοί έστησαν σε κάποια φάση τον δικό τους αυτοσχέδιο κύκλο!), ενώ με τραγούδια σαν το “Sleepwalker” και το ανάλογο χοροπηδητό που τα συνοδεύει, οι Parkway Drive δείχνουν ότι παίζουν στα δάχτυλα τη δημιουργία συνθέσεων που έχουν στόχο να φέρουν τον χαμό στις συναυλίες τους.

Όμως, δεν ζήσαμε μόνο τέτοιες στιγμές κατά τη διάρκεια της εμφάνισης των Αυστραλών. Είδαμε και τρεις μουσικούς να μπακάρουν με έγχορδά τους Parkway Drive στα “Shadow Boxing” και “Darker Still”, επιδιδόμενες στο δικό τους χτύπημα πάνω στη σκηνή.

Όμως, μετά τη σχετική χαλάρωση (“drink break”, όπως το χαρακτήρισε ο McCall), έπρεπε να επιστρέψουν και οι γνώριμες συνθήκες μιας συναυλίας των Parkway Drive. Και ποιος ο καλύτερος τρόπος από το “Bottom Feeder”, όσο ο 40χρονος τραγουδιστής χόρευε ανάμεσα στις φλόγες;

Κάπου εκεί, ερχόταν η στιγμή και για το καλύτερο ανκόρ όλων των ανκόρ. Με τα “κάρβουνα” στη βάση του παταριού αναμμένα και με κάθετες και οριζόντιες φωτιές να δημιουργούν ένα φοβερό pyro show (τι κάνετε ρε μλκες;) κατά τη διάρκεια του “Crushed”, οι Parkway Drive έβαλαν σφραγίδα, υπογραφή και πρωτόκολλο σε αυτό το εντυπωσιακό σόου.

“Θα το κάνουμε, αλλά θα το κάνουμε μαζί”, είπε ο Winston McCall πριν το φοβερά ανθεμικό “Wild Eyes”, και κάπως έτσι, πόσο πιο ιδανικά δηλαδή, θα έκλεινε αυτή η βραδιά. “Viva the underdogs” και 90 λεπτά ηδονής.

Setlist: Glitch / Prey / Carrion / The Void / Soul Bleach / Vice Grip / Dedicated / Idols and Anchors / Wishing Wells / Sleepwalker / The Greatest Fear / Shadow Boxing / Darker Still / Bottom Feeder / Crushed / Wild Eyes.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

SkybinderSkybinderSkybinderSkybinderSkybinderSkybinderSkybinderTriptykonTriptykonTriptykonTriptykonTriptykonSoulflySoulflySoulflySoulflySoulflySoulflySoulflySoulflySoulflyParkway DriveParkway DriveParkway DriveParkway DriveParkway Drive

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

  • Οι L’ENTOURLOOP για δύο εμφανίσεις στην Ελλάδα
    Οι L’ENTOURLOOP για δύο εμφανίσεις στην Ελλάδα

    Συνδυάζοντας τα καλύτερα στοιχεία της hip hop, dub, reggae και jungle μουσικής, οι L’Entourloop έρχονται για δύο full live shows, την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου στο WE και το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου στο Fuzz Club.

  • Ο JC STEWART στο RELEASE ATHENS
    Ο JC STEWART στο RELEASE ATHENS

    Ο JC Stewart, ένας από τους πλέον ανερχόμενους τραγουδοποιούς της γενιάς του, θα συνοδεύσει τους Duran Duran σε ένα από τα μεγαλύτερα σόου του καλοκαιριού, αυτή την Πέμπτη (18/7) στο Release Athens στην Πλατεία Νερού.

  • Ανταπόκριση: METALLICA @ PGE Narodowy
    Ανταπόκριση: METALLICA @ PGE Narodowy

    Περιμέναμε 14 χρόνια για αυτή τη στιγμή. Αν ζούσαμε στη Βαρσοβία, θα είχε μεσολαβήσει μόλις μια 5ετία, αλλά δεν βαριέσαι. Έχουμε μάλλον αποδεχτεί ότι η Ελλάδα είναι χωροταξικά η τελευταία χώρα της Ευρώπης, άρα και λαβύρινθος τα logistics των περιοδειών, όπως ότι η πολιτιστική της κουλτούρα απείχε ανέκαθεν από τα στάνταρ που θα βοηθούσαν να βλέπουμε συχνότερα τα γκρουπ με τα οποία μεγαλώσαμε.

  • Το 1ο DEATH DISCO INDOOR FESTIVAL στο Fuzz Club
    Το 1ο DEATH DISCO INDOOR FESTIVAL στο Fuzz Club

    Με headliners τους Twin Tribes και τους Suicide Commando πραγματοποιείται το 1ο Death Disco Indoor Festival, το Σαββατοκύριακο 30 Νοεμβρίου και 1 Δεκεμβρίου στο Fuzz Club.

  • Το τελικό line-up του CHANIA ROCK FESTIVAL
    Το τελικό line-up του CHANIA ROCK FESTIVAL

    Με τη συμμετοχή ονομάτων όπως οι Blind Guardian, Exodus, Μωρά στη Φωτιά, Magic De Spell και Villagers of Ioannina City πραγματοποιείται το Chania Rock Festival, από τις 26 έως τις 28 Ιουλίου στο Θέατρο Ανατολικής Τάφρου.

Also Read


Newsletter