09Αυγούστου2022

Κυριακή, 03 Ιουλίου 2022 21:14 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: Release Athens w/ IGGY POP, LIAM GALLAGHER, SLEAFORD MODS + more @ Πλατεία Νερού

Παππού άρχοντα, πάρε μας τα υπάρχοντα.

Έναρξη 8ης ημέρας RELEASE ATHENS με THE NOISE FIGURES, τους οποίους όσες φορές και να έχω δει, δεν με έχουν απογοητεύσει ποτέ. Ωραιότατο φαζαριστό και περιποιημένο μισαωράκι από Γιώργο Νίκα και Στάμο Μπάμπαρη στην Πλατεία Νερού, με τραγούδια σαν τα “Black Caravan”, “We Look Better in the Sun”, “The Perfect Spell”, “Shoot the Moon”, “Rollin’” και “Blood”.

Στη σκηνή ανέβηκαν εν συνεχεία οι THE K’S, τους οποίους προβλέπω ότι λίαν συντόμως, όταν με το καλό κυκλοφορήσουν και το πρώτο τους full-length, θα ξαναδούμε στην Αθήνα, καθώς έχουν όλα τα φόντα να διαπρέψουν και να μας κάνουν να περάσουμε καλά (ήδη διαπρέπουν δηλαδή, καθώς στη Μεγάλη Βρετανία τα sold out τους είναι αλλεπάλληλα).

Ωραίοι τύποι, συνεχώς επικοινωνιακοί παρά την πολλή ζέστη (μέχρι και γνωστές φάτσες ανέφεραν ότι βλέπουν από τα μέρη τους ανάμεσα στο κοινό), ένα κλασικό γουστόζικο indie rock σχήμα από τη Γηραιά Αλβιώνα, που παρά το σύντομο σετ του (και τη σπασμένη χορδή του frontman Jamie Boyle), έδειξε τις περγαμηνές του.

Σε αυτό το σημείο, πρέπει να πω σε κάθε τόνο ότι είμαστε πετσί SLEAFORD MODS, το δίδυμο δηλαδή που κατέλαβε ακολούθως τη σκηνή του Release Athens και διέλυσε κάθε καθωσπρεπισμό και κάθε κανόνα.

Με δαύτους, είναι όλα ακατάληπτα αλλά όλα έχουν νόημα. Ο Jason Williamson έφτυνε στίχους, γκάριζε και έκανε συνεχώς μορφασμούς, με κατακόκκινη... γκλάβα από τον ξεγυρισμένο αθηναϊκό ήλιο, ο Andrew Fearn έβανε το μηχανάκι να παίζει και χόρευε συνεχώς σε λούπα, σαν oldschool jungle man με μούσια, και μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι Sleaford Mods κέρδισαν στο νήμα το “βραβείο τρίτης μπάντας” από τους Fontaines DC, στο μέχρι τώρα φετινό Release Athens.

Βρετανικη κλαμπίλα, πανκίλα και μπασίλα μαζί (αυτό το μπάσο, μάτωσε τα αυτιά μας διάολε), βγαλμένη από εκλεκτές στιγμές των 80s και 90s. Άλλωστε, καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι ο “πάπας του punk”, που θα βλέπαμε επί σκηνής λίγη ώρα αργότερα, γουστάρει τρελά το ωμό, πρωτόγονο, καταγγελτικό και μπινελικιάρικο ύφος τους. Χώρια που ο Williamson αποκάλυψε ότι πιτσιρικάς ερχόταν συνέχεια στην Ελλάδα για διακοπές, οπότε... είμαστε κι εμείς λίγο υπεύθυνοι για το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα για αυτόν (σταμάτα, κόλακα!).

Γενικά πάντως, με τους SLEAFORD MODS ή θα ψηθείς τρελά ή θα πεις “τιντούτοι”, δεν υπάρχει μέση κατάσταση. Και αν κρίνω από τις αντιδράσεις του κόσμου που ήδη βρισκόταν στην Πλατεία Νερού, ίσχυσε το πρώτο.

Ακούσαμε, μεταξύ άλλων, “Shortcummings”, “Spare Ribs”, “Kebab Spider”, “Mork n Mindy”, “Thick Ear”, “TCR”, “Jolly Fucker”, “Nudge It”, “Elocution”, “Discourse”, “Tied Up in Nottz”, “Jobseeker” και “Tweet Tweet Tweet”, ακόμα και διασκευή στο “Don’t Go” (πού να ’ξεραν οι Yazoo όταν κυκλοφορούσαν το τραγούδι, ότι κάτι στριφνοί συμπατριώτες τους θα έβρισκαν χώρο για να παρουσιάσουν τη δική τους φλεγματική εκδοχή).

Όπως και να ’χει, αν το αφεντικό σου είναι μαλάκας ή οι διάφορες δημόσιες και κρατικές υπηρεσίες σε τρέχουν για τα αυτονόητα, άρπα ένα boombox, μπούκαρε μέσα και κραύγασε “smash the fuckin’ window”.

Από εκεί και πέρα, η συγκεκριμένη μέρα του φεστιβάλ είχε τον χαρακτήρα των δύο co-headlining acts, άσχετα αν τα πράγματα θα εξελίσσονταν περισσότερο (ή συντριπτικά) υπέρ του “γέρου” της υπόθεσης (όπως και αναμενόταν, κατά την άποψή μου). Πώς να το κάνουμε δηλαδή, δεν γίνεται “να σου πάρει την ψυχή” ο LIAM GALLAGHER, όταν το στιλ του είναι τόσο διεκπεραιωτικό, με τα χέρια στις τσέπες και ενίοτε να κουνάει νωχελικά τις μαράκες, και φορώντας τζάκετ με 36 βαθμούς Κελσίου, τη στιγμή που ο άλλος (προσπαθεί, έστω, να) κάνει τα γνωστά του κασκαντεριλίκια, αποκαλύπτοντας κάθε του “αδυναμία” και όλα του τα “ψεγάδια”.

Δεκτό (ή και όχι) ότι ο άνθρωπος ήταν ανέκαθεν ντίβα και έχει το ύφος του “δοξάστε με”, ενίοτε αυτοσαρκαζόμενος (ή και όχι) λέγοντας “yes, I am a legend”, προφανώς αδιαμφισβήτητο ότι αυτό το, ρημάδι και τόσο αναγνωρίσιμο, γρέζι του σημάδεψε όσo ελάχιστες (ή και καμία) φωνές τα 90s, και ηλίου φαεινότερο ότι διψούσαμε να ακούσουμε στιγμές των Oasis, ειδικά από τα “Definitely Maybe” (1994) και “(What’s the Story) Morning Glory?” (1995), οπότε γι’ αυτό και οι πυρσοί σε κάθε τους τραγούδι.

Από την άλλη, ήταν φανερό ότι οι προσωπικές στιγμές του Liam, που εμφανίστηκε πάνω στη σκηνή με πολυμελές σχήμα, δεν συγκίνησαν και ιδιαίτερα το κοινό, οπότε το 75λεπτο σετ θα μπορούσα να πω ότι ήταν, εν ολίγοις, “μια κρύο, μια ζέστη”.

Το ξεκίνημα με τα “Hello”, “Rock ’n’ Roll Star” και “Morning Glory” υπήρξε ιδανικό, με την Πλατεία Νερού στο πόδι, ενώ κάθε φορά που ο Gallagher ετοιμαζόταν να ερμηνεύσει ένα τραγούδι των Oasis, δηλαδή τα “Stand by Me”, “Roll It Over”, “Slide Away” και τη φοβερή ροκενρολιά του “Cigarettes & Alcohol”, ρωτούσε “do we have any Oasis fans in the house?”, πάντα με αγγλική προφορά προφανώς. Εκτός από το “Wonderwall” (αυτό κι αν ήταν flashback στα σχολικά μας χρόνια), όπου για κάποιο λόγο ρώτησε για... Slipknot fans.

Ο Liam πέταξε τις μαράκες στο κοινό, είπε για αντίο το “Champagne Supernova” και εντέλει, μας άφησε με το συμπέρασμα ότι έτσι είναι τα είδωλα, με τα στραβά τους και τα καλά τους. Ο καθείς και η καθεμιά, επιλέγει πόσο θα δεθεί μαζί τους.

Setlist: Hello / Rock ’n’ Roll Star / Morning Glory / Wall of Glass / Everything’s Electric / Better Days / Stand by Me / Roll It Over / Slide Away / Soul Love / More Power / Diamond in the Dark / Once / Cigarettes & Alcohol / Wonderwall / Champagne Supernova.

Για να λέμε και τα πράγματα όπως έχουν πάντως, με τις ραγάδες, τις ρυτίδες και την μπάκα του, βραχνός και κουτσαίνοντας, ο IGGY POP είναι ένας από τους τελευταίους πολύ μεγάλους, ένας από αυτούς που άλλαξαν διαχρονικά τον χάρτη της μουσικής, αυτός που όταν θα βγει στη σκηνή με το “T.V. Eye”, θα ξεγυμνωθεί στο “I Wanna Be Your Dog” και θα τραγουδήσει, με όση δύναμη διαθέτει πια μέσα του, τα “Lust for Life” και “The Passenger”, θα φεύγουν μπουκάλια και ίδιος θα αντιδράει με middle fingers και με χειρονομίες κλόουν, στην αρένα θα γίνεται πόλεμος, τα σεκιούριτι θα τρέχουν δεξιά, αριστερά, πίσω και μπρος και το πανκ κίνημα θα χαιρετίζει φωνάζοντας “γεια σου, πατέρα”.

Ο Iggy ανακάτεψε την τράπουλα και ειδικά για το Release Athens, βγήκε με φουλ επίθεση από τη σέντρα. Για να λέμε, βέβαια, και τα σύκα σύκα, η επική εμφάνιση του 2019 δεν ξεπεράστηκε, ούτε από πλευράς προσέλευσης κόσμου, ούτε από ποιότητα setlist, ούτε από σκηνική παρουσία και ερμηνεία του ιδίου. Εντάξει, τα 75 έφτασε, μάλλον κι εμείς σε τέτοια ηλικία τσάι θα πίνουμε, όπως κι αυτός, με τη διαφορά ότι θα ’μαστε στο σαλόνι μας και όχι πάνω σε ένα stage, να κάνουμε τον κόσμο να παραληρεί.

Με το “Five Foot One” το “ροκενρό” συνεχίστηκε, ενώ με το μακροσκελές “Mass Production”, βγήκε όλη η εσωστρέφεια και μελαγχολία που μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος με τα επιτεύγματα του Iggy και με τον χρόνο να κυλάει μέσα του. “Όταν ήμουν νέος, φτωχός και βρώμικος - και τώρα βρώμικος είμαι δηλαδή! - έπαιζα σε μια νέα, φτωχή και βρώμικη μπάντα, που την έλεγαν Stooges. Αυτό ήταν πάντοτε το αγαπημένο μου τραγούδι τους”. Μεγάλη στιγμή του live το “I’m Sick of You”, ενώ μετά το “Death Trip” (έχει κάνει πολλά από δαύτα ο Iggy) και το “Nightclubbing”, είχε έρθει η ώρα του “Search and Destroy”.

“I’ve got one thing to say and only one. Fucking search and destroy”. Ο Iggy δεν γινόταν να χυμήξει στο κοινό όπως συνηθίζει, αλλά το κατέβασμά του από τη σκηνή το έκανε, την ώρα που το εξαιρετικό του γκρουπ κάλυπτε τα νώτα του δίνοντάς τα όλα (Stooges ήταν αυτοί, ρε φίλε), με τη Sarah Lipstate aka Noveller να ξυρίζει με την κιθάρα της. Και ακριβώς αυτή, ήταν από τις φοβερότερες στιγμές της επιστροφής του στην Αθήνα.

Μια επιστροφή, που περιλάμβανε χορταστικό encore με τα “Gimme Danger”, “Down on the Street”, “Fun House” και “Sister Midnight”, και τον 75χρονο Νονό του Πανκ να μας ζητάει συγνώμη για τη φωνή του και να παρουσιάζει την μπάντα του, ακομπλεξάριστα και απομυθοποιημένα.

Κοίτα να δεις, όταν ο Iggy Pop χαμογελάει και σηκώνει τη γροθιά του, όλα μοιάζουν πιο απλά και πιο εύκολα. Δεν ξέρω αν ποτέ και πόσες φορές θα έχουμε τη δυνατότητα να τον ξαναδούμε ζωντανά, όμως ένα είναι το σίγουρο. Τον δρόμο για το διαφορετικό, το αλλόκοτο, το εξτρίμ, το ατσούμπαλο, το τσαμπουκαλίδικο, τον χάραξε αυτός, δεκαετίες πριν. Και αν τώρα φοράει τα γυαλάκια του στα βίντεο που ανεβάζει και χαίρεται αραχτός με τον παπαγάλο του, κάθε φορά που θα ανεβαίνει στη σκηνή, σακατεμένος ξεσακατεμένος, θα σκοτώνει.

Setlist: T.V. Eye / I Wanna Be Your Dog / Lust for Life / The Passenger / Five Foot One / Mass Production / Free / Run Like a Villain / I’m Sick of You / Death Trip / Nightclubbing / Search and Destroy / Gimme Danger / Down on the Street / Fun House / Sister Midnight.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης


Gallery

The Noise FiguresThe Noise FiguresThe Noise FiguresThe Noise FiguresThe Noise FiguresThe K’sThe K’sThe K’sThe K’sThe K’sThe K’sThe K’sThe K’sThe K’sThe K’sThe K’sThe K’sThe K’sSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsSleaford ModsLiam GallagherLiam GallagherLiam GallagherLiam GallagherLiam GallagherLiam GallagherLiam GallagherLiam GallagherLiam GallagherLiam GallagherLiam GallagherIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy PopIggy Pop

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter