29Ιουνίου2022

Πέμπτη, 09 Ιουνίου 2022 19:46 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: Release Athens w/ BAUHAUS, THE JESUS AND MARY CHAIN + more @ Πλατεία Νερού

Τα ονόματα και η “φανέλα” δεν φέρνουν πάντοτε τη νίκη, αυτό είναι νόμος στον αθλητισμό (και ενίοτε, και στη μουσική).

Με μισή ώρα διαφορά από το προγραμματισμένο (πιθανό λόγω καθυστέρησης στα soundcheck), “σεφτέ” στο φετινό RELEASE ATHENS έκαναν οι YOUTH VALLEY, με τραγούδια σαν το “I Don’t Want to Go Out With You, Veronica”, που μόλις σήμερα κυκλοφόρησε ως single, αλλά και τα “Untouched”, “Father Forgets” και “Young Sad Lovers” από το φερώνυμο EP τους (2020). 

Το πολύ ενδιαφέρον post-punk/indie/shoegaze στιλ το οποίο ακολουθούν, τους κατατάσσει ως ένα ελπιδόφορο, αν μη τι άλλο, όνομα της εγχώριας σκηνής.

Η σκυτάλη δόθηκε εν συνεχεία στους STRAWBERRY PILLS της Valisia Odell και του Αντώνη Κωνσταντάρα, που με highlights τα “The Voyeur”, “Verbal Suicide” και “Porcelain Face” μέσα από το ντεμπούτο τους “Murder to a Beat” (2020), κέρδισαν τις εντυπώσεις.

Μπορεί το dark-electro ύφος τους να ταιριάζει περισσότερο σε κλειστό χώρο (και  ίδιοι σε μικρότερη σκηνή, καθώς το χαώδες πατάρι, ελέω Manowar προσεχώς, προφανώς και “καταπίνει” σχήματα των δύο ατόμων), παρόλα αυτά έστω κι έτσι, απόγευμα στην Πλατεία Νερού και με το κοινό σιγά σιγά να συγκεντρώνεται, έδειξαν ότι τους αξίζουν τέτοια slots.

Από την άλλη, η εμφάνιση των DEUS ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσαμε να περιμένουμε από αυτή τη φεστιβαλική ημέρα. Μια εμφάνιση, μάλιστα, που έβγαλε και δύο ειδήσεις διά στόματος Tom Barman.

Αφενός, λοιπόν, η παρουσία του Mauro Pawlowski, που με χαρά είδαμε ξανά στο line-up του βελγικού συγκροτήματος, δεν είναι προσωρινή αλλά μόνιμη, αφετέρου η περιοδεία για το νέο τους άλμπουμ που αναμένεται τον προσεχή Φλεβάρη, θα κάνει δυο στάσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, οπότε με ανυπομονησία περιμένουμε την επανάληψη αυτών των διαβόητων club shows, που συνέδεσαν τους dEUS τόσο έντονα με την Ελλάδα.

Ξεκίνημα με τα “The Architect” και “Constant Now” και φοβερά ορεξάτη η μπάντα πάνω στη σκηνή του Release Athens, μπροστά σε ένα ήδη πολυάριθμο κοινό. Η συνέχεια περιλάμβανε κομμάτια όπως τα “Instant Street”, “Quatre Mains”, “Hotellounge (Be the Death of Me)”, “Bad Timing” και όχι μόνο, ενώ το τέλος ήρθε με (ποιο άλλο από) το “Suds & Soda”. 

Για μια ωρίτσα και κάτι, οι dEUS ήταν πραγματικά εξαιρετικοί, σώζοντας εν μέρει την παρτίδα για τους δύο headliners.

Setlist: The Architect / Constant Now / Girls Keep Drinking / Fell Off the Floor, Man / Instant Street / Quatre Mains / Hotellounge (Be the Death of Me) / Sun Ra / Nothing Really Ends / Bad Timing / Suds & Soda.

Φτάνοντας τώρα στο δια ταύτα και ξεκινώντας με την επιστροφή των THE JESUS AND MARY CHAIN, θα ήμουν ψεύτης αν ανέφερα πως με άφησαν ικανοποιημένο. Με λίγα λόγια, όσο θυμάμαι με ευχαρίστηση την εμφάνισή τους το 2017 (στον ίδιο χώρο, για άλλη διοργάνωση και συγκεκριμένα το Ejekt), άλλο τόσο έχω ήδη ξεχάσει την επιστροφή τους, την οποία με δυο κουβέντες θα μπορούσα να περιγράψω από γλυκανάλατη ως αδιάφορη.

Σε αυτή την μετριότατη αίσθηση που μου άφησε το, εμβληματικό κατά τα άλλα, σκοτσέζικο γκρουπ, συνέβαλαν από τη μια ο πολύ υποτονικός τους ήχος, και από την άλλη η αμήχανη εικόνα που έδιναν πάνω στη σκηνή, με τον Jim Reid να μην έχει ιδιαίτερα καλή ισορροπία (για να το πω κομψά) και τον William Reid μαζί με τους υπόλοιπους JAMC να είναι, κλασικά, απομονωμένοι στο βάθος “κήπος”.

Επίσης, επειδή ανέφερα τη συναυλία τους το ’17, να τονίσω πως ήταν φανερό ότι ο περισσότερος κόσμος είχε έρθει τότε για αυτούς και όχι για τους headliners Kasabian, δημιουργώντας μια πολύ ζεστή υποδοχή, την ίδια ώρα που στο σήμερα η πλειονότητα δεν έδειξε και να πολυνοιάζεται.

Ως εκ τούτου, από την 65λεπτη (στα μείον και αυτό) εμφάνιση των The Jesus and Mary Chain κρατάω μεν τα “Amputation”, “Head On”, “I Love Rock ’n’ Roll”, “Halfway to Crazy”, “Some Candy Talking”, “Darklands”, “Just Like Honey”, “All Things Must Pass” και “Reverence”, κυρίως όμως λόγω της ποιότητας αυτών καθαυτών των τραγουδιών και όχι του τρόπου με τον οποίο παρουσιάστηκαν.

Setlist: Amputation / Head On / I Love Rock 'n' Roll / April Skies / Come On / Moe Tucker / Taste of Cindy / Snakedriver / Sidewalking / Cracking Up / Halfway to Crazy / Far Gone and Out / Nine Million Rainy Days / Some Candy Talking / Darklands / Just Like Honey / All Things Must Pass / Reverence.

Και επειδή μίλησα πριν για ήχο και μάλλον πρέπει να αναφέρουμε ξανά και ξανά κάποια πράγματα, που για μας μπορεί να είναι γνωστά και αυτονόητα, όμως για άλλο κόσμο όχι, απλά και λιτά να ξεκαθαρίσουμε ότι τέτοιου μεγέθους συγκροτήματα δεν αποτελούνται μόνο από τους μουσικούς τους οποίους εμείς βλέπουμε πάνω στη σκηνή, αλλά και από ηχολήπτες, φωτιστές, φροντιστές, κουβαλητές και ούτω καθεξής. Εν ολίγοις, από την ώρα του soundcheck ως την ώρα που θα τελειώσει η εμφάνισή τους, το πατάρι (δηλαδή το stage) και το FOH (δηλαδή το “control room” των τεχνικών στη μέση της αρένας) δεν “ανήκουν” στο εκάστοτε φεστιβάλ και στον εκάστοτε διοργανωτή, αλλά αποκλειστικά στα ίδια τα σχήματα.

Ο πρόλογος αυτός δεν θα μπορούσε παρά να αναφέρεται κυρίως στα όσα έγιναν με τους BAUHAUS και συγκεκριμένα τον Peter Murphy πάνω στη σκηνή, αλλά και για τον μέτριο ήχο που ακούγαμε εμείς ως κοινό προηγουμένως από τους JAMC.

Σε μια σύντομη περιγραφή, τα πράγματα έδειχναν στραβά εξαρχής, εν συνεχεία φάνηκε να γίνεται η ανατροπή, όμως τελικά οι ελπίδες μας έμελλε να εξανεμιστούν. Πιο συγκεκριμένα, ο χρόνος που χρειάστηκε για να σεταριστούν τα πάντα για τους Bauhaus, το λεγόμενο changeover, πλησίασε τη μία ώρα, όσο δηλαδή θα κρατούσε τελικά και το set τους.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι θρυλικοί Bauhaus βγήκαν στη σκηνή του Release Athens, κάτι που σήμανε την επιστροφή τους στην Ελλάδα μετά από 39 χρόνια και τη συναυλία του 1983 στο Σπόρτινγκ (εξαιρουμένου του live Peter Murphy - David J το 2018 στο Tae Kwon Do) και κάπου εκεί αναθαρρήσαμε, μιας που το “Rosegarden Funeral of Sores” του John Cale, το “Double Dare”, το “In the Flat Field” και το “A God in an Alcove”, έκαναν την ιδανικότερη αρχή.

Ο Daniel Ash (αποδείχτηκε ότι) ήταν όλοι οι Bauhaus σε αυτή τη βραδιά, είτε με την κιθάρα είτε με το σαξόφωνο, τα αδέρφια David J και Kevin Haskins κρατούσαν σφιχτοδεμένο τον ρυθμό και, τέλος πάντων, ο “νονός του goth” Peter Murphy έδειχνε ότι θα σκοτείνιαζε με την παρουσία του ακόμα περισσότερο τον ουρανό πάνω από το Φάληρο - μεταφορικά όμως θέλαμε να τον σκοτεινιάσει, όχι κυριολεκτικά, επικαλούμενος συνεχώς και με εντελώς αντιεπαγγελματικό τρόπο, προβλήματα με τον ήχο.

Το “She’s in Parties” και το “Kick in the Eye” συνέχισαν να μας κρατούν αισιόδοξους ότι παρακολουθούμε ιστορικές στιγμές, όμως στο “Bela Lugosi’s Dead” προσωπικά ξεκίνησα να προσγειώνομαι στην πραγματικότητα, καθώς τότε αντιλήφθηκα, στην ολότητά της, την απάθεια μεγάλης μερίδας του κοινού (στο “Bela Lugosi’s Dead”, ρε φίλε). Γιατί καλά τα βαψίματα και η αντίστοιχη αμφίεση, ακόμα “καλύτερα” όμως τα κινητά, οι selfies και τα βίντεο (ε, ρε, Μάνογουορ που σας χρειάζονται). O tempora, o mores.

Κάπου εκεί πέταξε και άνθια ο Murphy, χωρίς να μπορούμε να προβλέψουμε ότι θα επακολουθούσε ένα “thank you, goodnight”.

Οι Bauhaus επέστρεψαν, έχοντας ήδη πετσοκόψει το set τους, με τη δική τους εκδοχή στο “Telegram Sam” των T. Rex, ενώ λίγο πριν το τέλος του “Ziggy Stardust” του David Bowie, ο Murphy αποχώρησε συνεχίζοντας να “κράζει” από μικροφώνου τον stage ηχολήπτη, διαδικασία που γινόταν από την αρχή του live (Peter, θα έπρεπε να ξέρεις, μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας, ότι για αυτό γίνονται τα soundcheck, για να ρυθμίζει ο τεχνικός τι διάολο θέλεις να ακούς στα αυτιά σου και όχι να θυμάσαι μετά ότι κάτι σου ξινίζει, όπως επίσης και ότι όποιο απρόοπτο προκύψει, μπορεί να λυθεί με ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα, και όχι σε live χρόνο ρίχνοντας μπινελίκια σε μέλος του crew σου).

Οι υπόλοιποι Bauhaus, με frontman πλέον τον Daniel Ash, απάντησαν σε αυτό το παραλήρημα του Murphy, μένοντας στη σκηνή και τελειώνοντας το κομμάτι, οπότε με τον άδοξο αυτό τρόπο, έπεσε η αυλαία της πρώτης ημέρας στην Πλατεία Νερού.

Πάντως, παιδιά, αν θεωρούμε ότι το Release Athens, με την τεχνογνωσία να στήνει το δικό του μεγάλο φεστιβάλ από το 2016, καθώς και άλλες μεγάλες παραγωγές στην Ελλάδα, όχι δικής του διοργάνωσης, δεν είχε... μικρόφωνο να δώσει στον Peter Murphy, μάλλον θα μείνουμε στο τέλος μόνοι στο κέντρο της αρένας, να φωνάζουμε “τα λεφτά μας πίσω”, σαν άλλοι Howard Beale στο “Network”.

Setlist: Rosegarden Funeral of Sores / Double Dare / In the Flat Field / A God in an Alcove / Stigmata Martyr / She's in Parties / Kick in the Eye / Bela Lugosi’s Dead / Telegram Sam / Ziggy Stardust.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Youth ValleyYouth ValleyYouth ValleyYouth ValleyYouth ValleyStrawberry PillsStrawberry PillsStrawberry PillsStrawberry PillsStrawberry PillsStrawberry PillsStrawberry PillsStrawberry PillsStrawberry PillsStrawberry PillsdEUSdEUSdEUSdEUSdEUSdEUSdEUSThe Jesus and Mary ChainThe Jesus and Mary ChainBauhausBauhausBauhausBauhausBauhausBauhausBauhaus

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter