23Ιουνίου2021

Τρίτη, 04 Οκτωβρίου 2016 13:50 Γράφτηκε από: 

Συνέντευξη ONE HOUR BEFORE THE TRIP: “Η έννοια του ταξιδιού δεν έχει πάντα θετική χροιά”

Στον καιρό που αρκετοί και αρκετές σφυρίζουν αδιάφορα και κοιτούν τη “δουλίτσα” τους, έρχονται μπάντες σαν τους ONE HOUR BEFORE THE TRIP για να μας θυμίσουν ότι πάντοτε θα υπάρχει και η άλλη πλευρά.

Με ξεκάθαρη άποψη και με μουσική η οποία έχει πολλά να πει, ανεξαρτήτως της απουσίας στίχων, μας προετοιμάζουν για τη γιορτή των 12ων γενεθλίων τους στο ιστορικό An Club

- Γεια χαρά παιδιά, ευχαριστώ πολύ για αυτή τη συνομιλία. Η μπάντα ονομάζεται One Hour Before the Trip, το τελευταίο σας άλμπουμ και το ομώνυμο τραγούδι “Boarding Pass”, ενώ υπάρχει και το κομμάτι “Izmir”. Αυτό συνεπάγεται πως όταν γράφετε μουσική, το πρώτα πράγμα που έχετε στο μυαλό σας είναι το “ταξίδι”;

“Ευχαριστούμε και εμείς απο την μεριά μας. Μάλλον όχι. Δηλαδή, όχι ακριβώς, αλλά η κατάληξη σίγουρα θα θέλαμε να σε κάνει να κλείσεις τα μάτια και να ταξιδέψεις. Είναι αρκετά πιο τεχνοκρατικός ο τρόπος που γράφουμε τη μουσική μας, αν και φυσικά μία αρχική ιδέα μπορεί να είναι και προϊόν ρεμβασμού. Πάντως, μορφολογικά τα κομμάτια συνήθως καταλήγουν μέσα από διαφωνίες πάνω στην αρμονία ή τον ρυθμό και συζητήσεις. Μαζευόμαστε όλοι στο στούντιο και λέμε-λέμε, μέχρι να προκύψει κάτι που να μας ικανοποιεί. Σπανίζουν οι περιπτώσεις που έφερε κάποιος κάτι έτοιμο.

Το όνομα του συγκροτήματος προέρχεται από τις οδηγίες χρήσης της δραμαμίνης και νονός ήταν ο ηχολήπτης των Διάφανων Κρίνων, Κώστας Βάμβουκας, που το είχε χρησιμοποιήσει ως ψευδώνυμο όταν ηχογραφούσε ένα επτάιντσο των Κρίνων. Μας είχε πει τότε πως αν έφτιαχνε post-rock μπάντα, έτσι θα την ονόμαζε και εμείς του ζητήσαμε να το χρησιμοποιήσουμε και φυσικά δέχτηκε.

Το «Boarding Pass» ονομάστηκε έτσι επειδή ο ντράμερ μας είχε ένα εισιτήριο από αεροπορική πτήση επάνω στο τραπέζι που έτρωγε και του ήρθε σαν ιδέα. Τελικά και το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο βγήκε αρκετά ταξιδιάρικο. Αλλά σε γενικές γραμμές, είναι εντυπωσιακό το γεγονός πως από όλα αυτά που παρατηρούν οι άνθρωποι που ακούν ή παίρνουν το δισκάκι στα χέρια τους, πολλά είναι καθαρά θέμα τύχης.

Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί και το «Izmir», που πήρε το όνομά του από την Ισμήνη, που μπήκε στο σχήμα και έχει αναλάβει όλη τη γραφιστική υποστήριξη και τον φωτισμό των συναυλιών - και δεκάδες άλλα πράγματα - αλλά στην πορεία τουλάχιστον στο μυαλό κάποιων από μας το κομμάτι συνδυάστηκε και με το βασανιστικό ταξίδι των προσφύγων από τα παράλια της Σμύρνης που αγοράζουν αυτά τα πορτοκαλί σωσίβια και ναυαγούν σε κάποιο ελληνικό νησί. Άπαξ και το σκεφτεί κανείς αυτό, μετά ίσως ακούσει και τη φουρτουνιασμένη θάλασσα μέσα στο κομμάτι.

Η έννοια του ταξιδιού συνήθως έχει θετική χροιά, αλλά στις μέρες μας, όχι πάντα. Ταξιδεύει ο τουρίστας, ταξιδεύει ο νέος που ψάχνει περιπέτεια, ταξιδεύει, όμως, και ο πρόσφυγας για να σωθεί”.

- Ακούγοντας, πάντως, τη μελαγχολία της μουσικής σας, σε συνδυασμό με την παραπάνω αναφορά στο “ταξίδι”, μου ήρθε ούτως ή άλλως ο συνειρμός για την, πολλές φορές τραγική, πορεία εκατομμυρίων ανθρώπων για ένα καλύτερο μέλλον. Οπότε μάλλον είχατε κι εσείς κάποια παρόμοια σκέψη. Ότι το “εισιτήριο” για κάποιους ανθρώπους είναι άνευ επιστροφής.

“Τέτοιες σκέψεις προφανώς και έχουμε καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ειδικά από τη στιγμή που η κατάσταση στη Συρία χειροτέρευσε ραγδαία και οι άνθρωποι άρχισαν μαζικά και απεγνωσμένα να προσπαθούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο. Και προφανώς για πολλούς από αυτούς το εισιτήριο θα είναι χωρίς επιστροφή, αν και το βασικότερο πρόβλημα για εμάς, είναι το γεγονός πως για αρκετούς δεν έρχεται ποτέ ούτε καν η άφιξη στον αρχικό προορισμό, πόσο μάλλον η επιστροφή, αφού η πολιτική της ΕΕ είναι εγκληματική και οι ηγεσίες της προτιμούν να πνίγονται αθώοι άνθρωποι στη θάλασσα από το να διευκολυνθεί η μεταφορά τους”.

- Από την άλλη, στο άλμπουμ “#3” έχετε τα τραγούδια “Fuck IMF” και “Money Cannot Be Eaten”, ενώ στη συγκεκριμένη συζήτηση ίσως να χωράει, εσείς θα μου πείτε, και το “Burnt City”. Από τη στιγμή που είστε ένα instrumental γκρουπ, εκφράζετε την άποψή σας μέσω των τίτλων που δίνετε στα κομμάτια;

“Ναι, είναι γνωστό πως τα ορχηστρικά σχήματα πολλές φορές χρησιμοποιούν τους τίτλους των κομματιών τους για να πουν κάτι και νομίζουμε απόλυτα φυσιολογικά. Επί των συγκεκριμένων τίτλων τώρα, το ΔΝΤ είναι μια εγκληματική οργάνωση η οποία όπου έχει επέμβει, κατέστρεψε τις χώρες που υποτίθεται πως είχε σκοπό να εξυγιάνει. Ούτε μία φορά δεν έφερε εις πέρας την υποτιθέμενη αποστολή του. Και ναι, τα λεφτά δεν τρώγονται. Είναι προφανές, όμως πολλές φορές παρατηρεί κανείς γύρω του ανθρώπους να πράττουν σαν να το αγνοούν. Και οι μητροπόλεις που καίγονται από τις εξεγέρσεις, αποτελούν μια έντονη εικόνα η οποία μας εμπνέει.

Σε γενικές γραμμές, πάντως, θεωρούμε πως η πολιτική άποψη της μπάντας κυρίως βγαίνει μέσα από τον τρόπο που λειτουργεί, από τις συνεργασίες που επιλέγει, από το πώς περιοδεύει και κυρίως από το τί αποφεύγει να κάνει. Οι τίτλοι είναι απλώς τίτλοι”.

- Μιας που μιλάμε για τίτλους τραγουδιών, τι σημαίνουν τα “SOA” και “5474”;

“Το «SOA» είναι μια αναφορά σε ένα σχήμα που μας είχε επηρεάσει αρκετά εκείνη την εποχή, τους Six Organs of Admittance, το οποίο αποτελούταν βασικά από τον Ben Chasny, ένα εκπληκτικό μουσικό ταλέντο που, εκτός των άλλων, «πείραζε» και διάφορα ηλεκτρικά έγχορδα και πειραματιζόταν με κουρδίσματα. Ειδικά το άλμπουμ «School of the Flower» το είχαμε λιώσει. Βέβαια, το κομμάτι τώρα το έχουμε αλλάξει αρκετά και στη live εκδοχή λίγη σχέση έχει πια με τους Six Organs of Admittance, έχει «μαυρίσει» αρκετά και είναι πιο ροκ – αλλά ο τίτλος έμεινε. Όσο για το «5474», θα θέλαμε να το κρατήσουμε κάπως μυστικό, εκτός αν το ανακαλύψει κάποιος (που θα έχει και δώρο 2 δίσκους μας:))”.

- Και το “New Iceland”; Με τι ακριβώς “καταπιάνεται”;

“Αυτό το κομμάτι συμβολίζει την αναγέννηση, έχει κάτι ελπιδοφόρο. Έχει συνδυαστεί  έτσι στο μυαλό μας και από το γεγονός πως συνήθως στις συναυλίες το παίζουμε στο τέλος του σετ. Η Νέα Ισλανδία είναι ένα νησί που ανεβαίνει στην επιφάνεια μετά από ένα σεισμό. Εκεί όλα είναι καινούρια. Όλα παίζονται ακόμα. Όλα μπορούν να κερδηθούν”.

- Η Αθήνα τελικά είναι “wonderful city” ή “degenerate city”; (σ.σ. “A Novel for Our Wonderful City” VS “A Lullaby for Our Degenerate City”). Και αν είναι μόνο το δεύτερο, προς τι το “νανούρισμα”; Έχει να κάνει, μήπως, με τις υπνωτισμένες μάζες;

“Η Αθήνα είναι στα σίγουρα και τα δύο. Όπως και όλες οι μεγάλες μητροπόλεις, ειδικά της Δύσης. Συνυπάρχουν σε αυτές οι δημιουργικοί άνθρωποι με τους κομφορμιστές που ιδιωτεύουν. Πάντα έτσι ήταν, στο εξωτερικό μάλιστα και από πιο παλιά, έχουμε την εντύπωση. Όσο για τις μάζες, σηκώνει συζήτηση το αν είναι υπνωτισμένες ή θέλουν απλώς την ησυχία τους, μια δουλίτσα και να παντρευτούν τα παιδιά τους. Γενικά αυτό με τους υπνωτισμένους, λίγο σαν άλλοθι μας ακούγεται”.

- Ας περάσουμε στον τρόπο με τον οποίο μοιράζεστε τη μουσική σας. Όλα τα άλμπουμ είναι διαθέσιμα για δωρεάν download και αν κάποιος/α επιθυμεί, μπορεί να προχωρήσει σε μια δωρεά, προκειμένου να βοηθήσει το γκρουπ στη διαμόρφωση του δικού του, προσωπικού στούντιο. Από την πλευρά μου πρέπει, πάντως, να σας πω ότι τιμώ απεριόριστα τα γκρουπ και τους καλλιτέχνες/καλλιτέχνιδες που μοιράζονται δωρεάν τις δημιουργίες τους.

“Αυτό το θέμα και η γενικότερη πρακτική που ακολουθούν κάποιοι, μας έχει αφήσει άναυδους. Μας φαίνεται γελοίο το να μη δίνουμε ελεύθερα τα κομμάτια. Τότε γιατί τα γράφουμε; Δεν είμαστε στη δεκαετία του ‘90 να πουλάμε CD σε δισκάδικα, ούτε είμαστε οι Radiohead να πουλάμε ψηφιακό download. Όποιος θέλει δισκάκι, μπορεί να το προμηθευτεί από μας και να πληρώσει το κόστος του. Η ψηφιακή κόπια δεν έχει κόστος. Γιατί να μην τη δίνουμε; Ποιος θα έρθει στις συναυλίες μας αν δεν μας έχει ακούσει; Δεν είναι και τόσο μεγάλη επανάσταση να δίνει κανείς τα tracks δωρεάν – αυτονόητο το θεωρούμε”.

- Όσον αφορά τα της συναυλίας στο Αn Club; Καταρχάς, να αναφέρω πως τα τελευταία χρόνια δεν εμφανίζεστε συχνά στην Αθήνα. Ήταν/είναι συνειδητή αυτή η επιλογή;

“Ήταν συνειδητή επιλογή για κάποιο καιρό. Είχαμε και κάποια διαστήματα αδράνειας, είχαμε και προβλήματα με κάποιους χώρους – γι’ αυτό άλλωστε επιστρέφουμε και στο Αn. Υπήρξε και η ατυχία με το ατύχημα του μπασίστα μας την περασμένη άνοιξη λίγες μέρες πριν τη συναυλία στον Σταυρό του Νότου, που τελικά ακυρώθηκε. Γενικότερα μιλώντας, εμάς πάντα το «ψώνιο» μας ήταν να κάνουμε tour. Η Αθήνα είναι Αθήνα. Ζούμε σε αυτήν και όταν παίζουμε εκεί, μετά το live πάμε σπιτάκι για ύπνο. Η μπάντα στο βαν να παίζει κάθε μέρα, είναι η ιδανική κατάσταση”.

- Ετοιμάζετε κάτι ειδικό για να γιορτάσετε τα 12 χρόνια σας;

“Ναι. Η συναυλία στο Αn θα είναι κάπως διαφορετική από τις υπόλοιπες. Θα συμμετάσχουν άνθρωποι που έχουν περάσει από την μπάντα, έχουν συμμετάσχει σε ηχογραφήσεις, κοντινοί μας άνθρωποι. Ο Νικος Μπάρδης θα παίξει τρομπέτα, ο Φώτης Σιώτας βιολί και ο Δημήτρης Μελίσσης, βασικός κιθαρίστας μας ο οποίος για οικογενειακούς λόγους θα απέχει από το σχήμα για όσο χρειαστεί. Έχουμε να παίξουμε πολύ καιρό στην Αθήνα και έχουν προκύψει πολύ μεγάλες αλλαγές στο σχήμα στο ενδιάμεσο. Νέα μέλη, αλλαγές στο τεχνικό τιμ, διαφορετική προσέγγιση τόσο στις ενορχηστρώσεις όσο και στα φώτα. Προσθέτοντας και τις συμμετοχές, ειδικά αυτό το live θα είναι αρκετά διαφορετικό”.

- Όταν ξεκινούσατε τότε την πορεία σας, πώς φανταζόσασταν την οποιαδήποτε εξέλιξη; Όχι μόνο τη δική σας ως μπάντα, αλλά και του κόσμου τριγύρω.

“Σίγουρα δεν μπορούσαμε να φανταστούμε την εξέλιξη της μπάντας. Είχαμε πάντα το μικρόβιο να τα κάνουμε όλα μόνοι μας, αλλά δεν φανταζόμασταν ότι θα φτάναμε στο σημείο της τεχνικής και μουσικής αυτάρκειας που έχουμε σήμερα. Ούτε ότι θα βγάζαμε εντελώς μονάχοι μας 4 άλμπουμ, ούτε ότι θα είχαμε το στούντιό μας. Έχει αλλάξει βέβαια και η τεχνολογία στο ενδιάμεσο, τότε γράφανε ακόμα σε ταινία, το απευθείας Hard Disk Recording που απολαμβάνουμε σήμερα, δεν υπήρχε.

Ούτε, βέβαια, τη γενικότερη πορεία των πραγμάτων θα μπορούσαμε να προβλέψουμε, ειδικά την κατάσταση που προέκυψε στη χώρα μετά το 2010. Ήταν πολύ πυκνά, από όλες τις απόψεις, αυτά τα 12 χρόνια”.

- Τη συναυλία σας στην Αθήνα (και μια ημέρα μετά στη Θεσσαλονίκη), ακολουθούν εμφανίσεις σε Τουρκία, Βουλγαρία και Σερβία. Είναι οι πρώτες σας εκτός Ελλάδας;

“Όχι. Έχουμε παίξει άλλες δύο φορές στην Τουρκία, στο ίδιο liveάδικο, ένα πολύ ωραίο και λειτουργικό μαγαζί, που όμοιό του στην Αθήνα δεν υπήρξε ποτέ. Τώρα θα δοκιμάσουμε και δεύτερο live στην Τουρκία, στο Eskişehir. Η Βουλγαρία και η Σερβία είναι καινούριες προσθήκες. Παλεύουμε και για άλλες προσθήκες, τόσο για τώρα όσο και για το μέλλον. Όνειρό μας είναι να μεγαλώνουν σε διάρκεια τα tour όσο γίνεται”.

- Δύο τελευταίες ερωτήσεις από τη μεριά μου. Το “Hell in Mozart’s Home” είναι κάτι σαν motto, σαν στίγμα για τους One Hour Before the Trip;

“Δεν θα λέγαμε κάτι τέτοιο. Απλά «πειράξαμε» λίγο την κλασική φόρμα του κομματιού και είναι σαν να έχουν μεταφερθεί δυο ροκάδες κιθαρίστες μέσα σε μία ορχήστρα και τους τα κάνουν λίγο ρημαδιό. Με το κομμάτι έχει να κάνει, αυτό καθαυτό. Η μπάντα έχει δικούς της κώδικες, όπως και κάθε στενή ομάδα φίλων αλλά motto μάλλον δεν έχει, τουλάχιστον όχι σταθερό”.

- Ποιο είναι το πιο υπέροχο πράγμα που μπορεί να συμβεί μια ώρα πριν να ξεκινήσει ένα ταξίδι;

“Να μεταφερθεί η μέρα της επιστροφής προς το μέλλον”.

* Οι One Hour Before the Trip εμφανίζονται την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου στο An Club (7€).



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter