27Νοεμβρίου2021

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016 13:27 Γράφτηκε από: 

Δισκοκριτική: METALLICA - “Hardwired… to Self-Destruct”

METALLICA δεν είναι σε θέση πλέον (και μάλλον δεν το θέλουν και οι ίδιοι) να ανακαλύψουν κάποιον νέο πλανήτη με οποιαδήποτε κυκλοφορία τους. Αυτό υπήρχε στα 80s, με τα τρία άλμπουμ-διαμάντια του thrash, υπήρχε και στα 90s, με το μοναδικό “The Black Album”.

Άλλωστε, και μόνο το γεγονός ότι μεσολάβησαν 8 χρόνια μέχρι να κυκλοφορήσουν τον διάδοχο του “Death Magnetic”, παρότι ενεργοί ως γκρουπ, τα λέει όλα. Εν έτει 2016, λοιπόν, ένα από τα μεγαλύτερα σχήματα που έβγαλε ποτέ η μουσική στο σύνολό της, απλά συντηρεί τον μύθο του, με έναν δίσκο του οποίου το πρόσημο είναι θετικό, όπως ίσχυε και με τον προκάτοχό του.

Οι Metallica χειρίστηκαν πολύ έξυπνα (ή μήπως όχι, τελικά;) το promo του 2πλού “Hardwired… to Self-Destruct”, δίνοντας ξαφνικά στη δημοσιότητα το “Hardwired”, για να ακολουθήσουν το “Moth into Flame” και το “Atlas, Rise!”, τρία κομμάτια που με τη thrash διάθεσή τους, γέμισαν μεγάλες προσδοκίες όλες και όλους μας.

Ακούγοντας το άλμπουμ στο σύνολό του, όμως, πέρα από τα προαναφερθέντα τραγούδια, που, αν μη τι άλλο, θα γίνουν αγαπημένα και συναυλιακά, βρίσκεις ελάχιστες στιγμές στις οποίες οι κεραίες σου σηκώνονται λίγο παραπάνω από το κανονικό.

Μία από αυτές τις στιγμές, είναι το “Now that We’re Dead”, που μπορεί να μην έχει τον δυναμισμό της τριπλέτας που αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος στην προώθηση της νέας δουλειάς των Metallica, όμως περιλαμβάνει τη μελωδικότητα - σήμα κατατεθέν του εμβληματικού γκρουπ από την εποχή του “Load” και έπειτα (spoiler alert: η ώρα για την κορυφαία στιγμή, πάντως, του “Hardwired… to Self-Destruct” δεν έχει έρθει ακόμα).

Από εκεί και πέρα και όσον αφορά το πρώτο δισκάκι, υπάρχει το αδιάφορο “Dream No More”, που “συμπεριφέρεται” εντελώς ως filler, καθώς και το “μπαλαντοειδές” “Halo on Fire”, που στην αρχή μοιάζει επίσης να μην έχει κάτι το ιδιαίτερο να προσδώσει, παρά αποτελεί μια ανακύκλωση προηγούμενων ηχογραφήσεων (λογικό, θα πει κάποιος/α, μετά από 33 χρόνια δισκογραφίας), όμως εντέλει καταλήγει με έναν πολύ όμορφο και μελωδικό τρόπο.

Το δεύτερο δισκάκι ξεκινάει ελπιδοφόρα με τα επικά τύμπανα του “Confusion”, που εξελίσσεται σε ένα ενδιαφέρον κομμάτι, ενώ το “ManUNkind” επίσης δείχνει τον κυρίαρχο ρόλο που έχει ο Lars Ulrich στο συγκεκριμένο άλμπουμ. Με τη σειρά τους, τα “Here Comes Revenge”, “Am I Savage?” και “Murder One” προσωπικά δεν με ενθουσίασαν, καθώς μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για ένα γκρουπ επιπέδου Metallica.

Όμως, υπάρχει ένα ακόμα κομμάτι πριν να ολοκληρωθεί το άλμπουμ κι αυτό είναι το “Spit Out the Bone”. Όσο έξυπνα (ή μη) χειρίστηκαν οι Καλιφορνέζοι το αρχικό promo, με τη διάδοση των “Hardwired”, “Atlas, Rise!” και “Moth into Flame”, ακόμα εξυπνότερα χειρίστηκαν τη σειρά των τραγουδιών στον 2πλό δίσκο, επιλέγοντας να τοποθετήσουν στο τέλος το συγκεκριμένο απίστευτο, για τον δρόμο που έχουν πάρει οι Metallica όλα τα τελευταία χρόνια, τραγούδι, αφήνοντάς σου τη γεύση πως αυτοί οι τέσσερις τύποι εξακολουθούν να είναι παντοδύναμοι έως και σήμερα.

Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, τελικά, οι Metallica έγραφαν 12 τέτοια τραγούδια και εμείς είχαμε, περίπου, μόλις γεννηθεί.

* Band line-up: James Hetfield (vocals/rhytym guitar), Kirk Hammett (lead guitar), Robert Trujillo (bass), Lars Ulrich (drums)

** Label: Blackened Recordings



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter