17Μαΐου2022

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2022 15:15 Γράφτηκε από: 

Δισκοκριτική: PLACEBO - “Never Let Me Go”

“Επιτυχίες να φάν’ κι οι κότες”, θα μπορούσες να πεις για να περιγράψεις εν συντομία την 25ετή δισκογραφική πορεία του διάσημου βρετανικού σχήματος.

Ο λόγος για τους PLACEBO, που 9 χρόνια μετά την τελευταία τους δουλειά, επιστρέφουν πολύ ορεξάτοι με το “Never Let Me Go” (So Recordings), όπου συναντούμε για μία ακόμη φορά τη μοναδική ερμηνευτική ικανότητα του Brian Molko, του οποίου η άρθρωση σε οδηγεί στο να αντιλαμβάνεσαι όλους τους στίχους χωρίς καν να χρειαστεί να τους διαβάσεις, μαζί με τις κιθαριστικές παραμορφώσεις, τα κολλητικά ριφάκια και τα πολύ ταιριαστά σύνθια.

Το 8ο κατά σειρά στούντιο άλμπουμ των Λονδρέζων είναι ουσιαστικά μια πολύ ευχάριστη ωριαία παρέα, που μοιάζει να περιλαμβάνει μόνο hits. Πολύ σωστά επέλεξαν οι Placebo - που λειτουργούν πλέον ως ντουέτο Molko/Olsdal με τη συνοδεία session μουσικών - το “Forever Chemicals” ως εναρκτήριο κομμάτι, καθώς σε κάνουν να στρέψεις κατευθείαν εκεί την προσοχή σου.

Από εκεί και πέρα, το “Never Let Me Go” μόνο highlights περιλαμβάνει. Αφενός έχουμε το “Hugz” που σε ξεσηκώνει, το “Happy Birthday in the Sky” με τα γνωστά aggressive ριφάκια και την αγαπημένη τους μελαγχολική ατμόσφαιρα, το νοσταλγικό “Went Missing” με τα επαναληπτικά τύμπανα να κρατούν τον ρυθμό, καθώς και το “Twin Demons” που ανεβάζει ταχύτητες και σίγουρα θα είναι must στις συναυλίες τους.

Παρόλα αυτά, ακόμα δεν έχω αναφερθεί στις δύο κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ, που δεν είναι άλλες από το υπέροχο electro-rock “Surrounded by Spies”, όπου οι Placebo είναι σαν μας πηγαίνουν μπρος-πίσω/πίσω-μπρος, εμμονικοί και παραισθησιογόνοι, χτίζοντας σιγά σιγά τη βάση για να έρθει μετά η κορύφωση, καθώς και το arena rock “Sad White Reggae”, όπου μπορεί να χρησιμοποιείται μια κλασική Placebo μανιέρα, αλλά έτσι τους έχουμε αγαπήσει, τι να κάνουμε, χώρια που το στιχάκι “collapse into never” θαρρώ πως έχει ήδη αρχίσει να γράφεται με μαρκαδόρους σε τοίχους, όπως διάφορες άλλες “ατάκες” των Placebo στο παρελθόν.

Αν μη τι άλλο, όμως, και τα υπόλοιπα τραγούδια στο νέο άλμπουμ των Βρετανών ακούγονται με ιδιαίτερη ευχαρίστηση και επ’ ουδενί ως fillers, και αυτά είναι το lead single “Beautiful James” με το κολλητικό synth, το “The Prodigal”, το “Try Better Next Time”, το “Chemtrails” με τις τάσεις φυγής του Molko (και ποια/α από εμάς δεν έχει τάσης φυγής, άραγε;), το “This Is What You Wanted” και το low-tempo “Fix Yourself”.

Δεν περίμενα ότι οι, λατρεμένοι κατά τα άλλα, Placebo θα με συγκινούσαν τόσο με τη νέα τους δουλειά, απ’ ό,τι φαίνεται όμως κάποιες αξίες παραμένουν σταθερές και αναλλοίωτες.



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter