05Δεκεμβρίου2021

Δευτέρα, 06 Σεπτεμβρίου 2021 19:18 Γράφτηκε από: 

Δισκοκριτική: IRON MAIDEN - “Senjutsu”

Η θεωρία λέει πως όταν ένα συγκρότημα το ακολουθείς δεκαετίες και έχει γίνει κομμάτι του εαυτού σου, είναι φυσικό και επόμενο να σε συγκινεί περισσότερο με τα κλασικά του τραγούδια.

Θέλω να πω ότι αν βάλεις να ακούσεις IRON MAIDEN και το νέο τους άλμπουμ “Senjutsu” (Parlophone), αμέσως μετά επιλέξεις οτιδήποτε από τα 80s (ή ακόμα και το “Brave New World” του 2000) και ακολούθως κάνεις τη σύγκριση, το αποτέλεσμα είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένο.

Παρόλα αυτά, το παρελθόν είναι παρελθόν (και μάλιστα, όσον αφορά τους Maiden, ολόχρυσο), και το παρόν είναι παρόν. Και στο παρόν, εν έτει 2021, μια 41ετία μετά το ντεμπούτο τους και στον 17ο στούντιο δίσκο τους, οι Βρετανοί θρύλοι του heavy metal συνεχίζουν να γράφουν ιστορία.

Ίσως όχι με τόσο μεγάλα και φανταχτερά γράμματα όπως όταν αράδιαζαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα το ένα 10άρι μετά το άλλο (μιλάμε για το συγκρότημα που μέσα σε 6 χρόνια κυκλοφόρησε τα “The Number of the Beast”, “Piece of Mind”, “Powerslave”, “Somewhere in Time” και “Seventh Son of a Seventh Son”), σίγουρα όμως με όσο λαμπερά χρειάζεται για να τους αποδώσουμε το ειλικρινές μας respect.

Για να μην το κουράζω άλλο δηλαδή, το “Senjutsu” έχει ήδη κερδίσει μια θέση στα κορυφαία άλμπουμ της χρονιάς. Όχι επειδή προέρχεται από τους Maiden, αλλά γιατί είναι δίσκαρος. Το λονδρέζικο σχήμα έχει βρει πλέον τον τρόπο, τη μανιέρα αν θέλεις, αφενός να ηχογραφεί τραγούδια που μένουν στο αυτί των οπαδών, αφετέρου να γράφει μακροσκελή έπη με τα οποία δείχνει την πραγματική και αλύγιστη στον χρόνο αξία του.

Στη δύση πλέον της δισκογραφίας τους, οι Iron Maiden κατεβάζουν ταχύτητες, ανεβάζουν διάρκειες, συνεχίζουν να δίνουν μεγάλη βαρύτητα στο σήμα κατατεθέν τους, τις κιθαριστικές μελωδίες των Dave Murray, Adrian Smith και Janick Gers, τοποθετούν σε περίοπτη θέση την ατμόσφαιρα από τα πλήκτρα και, εν ολίγοις, στήνουν μαεστρικά έναν διπλό δίσκο, που και ηχητικά, πέρα από το πρακτικό της υπόθεσης, χωρίζεται σε δύο μέρη.

Αυτό, μάλιστα, είναι το δεύτερο σερί διπλό άλμπουμ των Iron Maiden (και συνολικά δεύτερο της καριέρας τους), μετά το “The Book of Souls” (2015), ενώ η 6ετία που μεσολάβησε μεταξύ των δύο τελευταίων τους δουλειών, σηματοδοτεί και το μεγαλύτερο κενό στη δισκογραφία τους.    

Βέβαια, πρέπει να αναφερθεί ότι το “Senjutsu” βρισκόταν κυριολεκτικά μέσα σε ένα σεντούκι από το 2019, οπότε τώρα που ήρθε η ώρα να δει το φως του ήλιου, ο σαμουράι Eddie παίρνει το σπαθί του και βγαίνει παγανιά, υπό το εξαιρετικό artwork των Stuart Crouch, Ruth Rowland, Michael Knowland και Mark Wilkinson, στο οποίο μάλιστα συνέβαλε και ο αρχηγός Steve Harris.

Το πρώτο δισκάκι στη νέα δουλειά των Iron Maiden είναι και το πιο “catchy” και δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει με κανένα άλλο πέρα του ομώνυμου “Senjutsu”, με τον πολεμικό ήχο από τα τύμπανα του Nicko McBrain και τον αντίστοιχο στίχο “beat the warning the sound of the drums...”, να σπάει την εκεχειρία 6 ετών και μια χαρά να ενδείκνυται και για εισαγωγικό στα live τους (εξαιρουμένης, φυσικά, της best-of περιοδείας “Legacy of the Beast”).

Ακολουθεί το “Stratego”, πιο μικρό σε διάρκεια και “πιασάρικο”, ιδανικό κι αυτό για τις συναυλίες των Maiden, με τον Bruceάρα να συνεχίζει με την ερμηνεία του να μας πιάνει από το χεράκι, ενώ μαζί με το “The Writing on the Wall” και τη folk ατμόσφαιρα που οι Βρετανοί ενίοτε χρησιμοποιούν, αυτά ήταν και τα δύο singles που ακούσαμε πρώτα και καλύτερα πριν από την κυκλοφορία του “Senjutsu”.

Με τη σειρά του, το “Lost in a Lost World” περιλαμβάνει αυτά τα κλασικά riffs των Iron Maiden που φέρνουν sing-along στο σπίτι, στο γραφείο και στα live τους, μαζί φυσικά με το ρεφρέν του Dickinson, ενώ το “Days of Future Past” είναι το πιο μικρό, το πιο συναυλιακό και το πιο γρήγορο κομμάτι του δίσκου.

Οι Λονδρέζοι κλείνουν το πρώτο μισό του νέου τους άλμπουμ με το επίσης folkish “The Time Machine”, όπου ο Bruce αρχικά πατάει στα κιθαριστικά riffs και τη μελωδία από τα πλήκτρα, για να σκάσει εν συνεχεία αυτό που έχει μετατρέψει, δεκαετίες τώρα, τους Maiden σε λατρεία εκατομμυρίων κόσμου ανά την υφήλιο. Οι κιθάρες να κεντάνε, ο κόσμος να χοροπηδάει κι εσύ να φτιάχνεις καφέ στο σπίτι και να τραγουδάς μόνος σου “hay, hay, hay” με υψωμένες τις γροθιές.

Από την πλευρά του, το πιο επικό και αφηγηματικό δεύτερο δισκάκι είναι πραγματικά όλα τα λεφτά, ξεκινώντας με την πανέμορφη μπαλάντα “Darkest Hour” και τους στίχους “we buried our sons...” και “here I stand, in a serenade of glory...” να σου καρφώνονται στο μυαλό.

Ακολούθως, έρχονται back to back οι δύο κορυφαίες στιγμές ολόκληρου του “Senjutsu”, δύο τραγούδια του Steve Harris για τα οποία ο ιδρυτής των Iron Maiden θα πρέπει, αν μη τι άλλο, να αισθάνεται περήφανος και ο Bruce Dickinson να τα παραδίδει ως πτυχίο αφήγησης και ερμηνείας. Το εκπληκτικό “Death of the Celts”, που συνεχίζει την παράδοση που ξεκίνησε στα 80s με το ανατριχιαστικό “Rime of the Ancient Mariner”, δίνει τη σκυτάλη στο “The Parchment”, που αληθινά νιώθω ότι θα μπορούσε να είναι το τελευταίο τραγούδι που θα έγραφαν οι Maiden, πριν ρίξουν οριστικά την αυλαία. “Like a fire in the sky, I can feel strength return, heading for afterlife, meet me there...”.

Και είπαμε. Οπαδός των Maiden σημαίνει να έχουν περάσει 29 χρόνια από τότε που τους πρωτάκουσες και σκιάχτηκες (“Be Quick or Be Dead”), να είσαι σήμερα 41 και ακόμα να ανατριχιάζεις και να δακρύζεις μαζί τους. Σίγουρα πάντως, αν είχα να διαλέξω μονάχα ένα στιγμιότυπο από το άλμπουμ, θα επέλεγα το διάστημα 06:30-09:30 του “The Parchment”, το οποίο ολοκληρώνεται με την κορόνα του Bruce Dickinson που σου σηκώνει την τρίχα κάγκελο. Αυτοί είναι οι Iron Maiden του 2021, αυτό είναι και το storytelling τους. Δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν. Ήταν, είναι και θα είναι στην κορυφή.

Το “Senjutsu”, που για τους λάτρεις των αριθμών, κυκλοφόρησε την ίδια μέρα (3/9), αλλά με διαφορά 37 ετών, με το θρυλικό “Powerslave”, και σχεδόν ακριβώς 6 χρόνια μετά τον προκάτοχό του “The Book of Souls” (4/9/2015), κλείνει με το “Hell on Earth”, του οποίου η εισαγωγή, διάρκειας 3,5 λεπτών, σε κάνει να νιώθεις ότι δεν έχεις χάσει τον δρόμο και ότι γκαραντί Maiden είναι αυτό που ακούς. Εντελώς Maidenικό κομμάτι, μπαίνει κι αυτό δίπλα στο σχετικό λήμμα της εγκυκλοπαίδειας.

Εν κατακλείδι, τρεις λέξεις για το “Senjutsu”; Up the Irons!



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter