21Σεπτεμβρίου2019

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019 22:43 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: KOVACS w/ The Crashes @ Piraeus 117 Academy

Καμιά φορά πηγαίνεις σε μια συναυλία περιμένοντας να δεις πάνω-κάτω όσα και στο παρελθόν από το όνομα το οποίο εμφανίζεται, κι όμως, τελικά διαψεύδεσαι, εισπράττεις ακόμα περισσότερα και φεύγεις με ένα πλατύ χαμόγελο.

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, οι CRASHES θεωρώ ότι άρπαξαν από τα μαλλιά την ευκαιρία να ανοίξουν το συγκεκριμένο διεθνές live, έχοντας, μάλιστα, μαζί και το δικό τους κοινό.

Σε ρυθμούς indie rock και ενίοτε post-punk, και με το “The Crashes” EP να έχει κυκλοφορήσει το περσινό καλοκαίρι, το αθηναϊκό τρίο στάθηκε πολύ καλά και με αυτοπεποίθηση στη μεγάλη σκηνή του Piraeus 117 Academy.

Από την άλλη, η αλήθεια είναι ότι ναι μεν η KOVACS μάς είχε λείψει, καθώς μετά από τις τρεις επισκέψεις της μέσα σε ένα χρόνο, έπρεπε να περάσει μια 3ετία για να την ξαναδούμε στην Αθήνα (αν εξαιρεθεί η πρόσφατη παρουσία της στην Αγγλικανική Εκκλησία για περιορισμένο αριθμό θεατών), παρόλα αυτά, προσωπικά δεν περίμενα ότι μια εμφάνισή της θα με ικανοποιήσει σε τόσο μεγάλο βαθμό.

Κυριότερος λόγος επ’ αυτού, ήταν η συνολική εξωστρέφεια που εκλάμβανες από την ίδια και το 7μελές γκρουπ της – άλλωστε, το περσινό “Cheap Smell” είναι ούτως ή άλλως σαφώς πιο εξωστρεφές από το “Shades of Black” του 2015 – ενώ το εξαιρετικό light show και οι βιντεοπροβολές, τη στιγμή που η 28χρονη ερμηνεύτρια μάς είχε συνηθίσει στο σκοτάδι, έδεναν ιδανικά με το συνολικό concept της βραδιάς.

Παράλληλα, μπορεί η προσέλευση του κόσμου να μην έδειξε κάτι το συγκλονιστικό σε σχέση με το παρελθόν της Kovacs στην Αθήνα, παρόλα αυτά, είναι πάντοτε καλύτερο για την ποιότητα μιας συναυλίας να εξανεμίζεται το γενικότερο “hype” και να μένει ο πραγματικός σεβασμός, καθώς φάνηκε περίτρανα η διαφορά στη συμπεριφορά του κοινού που επέλεξε να παρακολουθήσει την Ολλανδή καλλιτέχνιδα ακριβώς επειδή την αγαπά και όχι επειδή άκουσε ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο και έσπευσε να το τραβήξει ζωντανά με το κινητό του.

Βέβαια, μη γελιόμαστε, το φαινόμενο με τα υψωμένα κινητά δεν πρόκειται πλέον ποτέ να σταματήσει (εδώ υψώνονται κινητά σε συναυλίες metal και punk, τι να λέμε τώρα), οπότε δεν μπορούσε να λείψει και από τούτη τη βραδιά, παρόλα αυτά, όπως αναφέρω και παραπάνω, η διαφορά στη συνολική ατμόσφαιρα ήταν φανερή και πολύ πιο συναυλιακή, σε σχέση με τις εμφανίσεις της Kovacs το 2015 και το 2016.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, λοιπόν, δεν είναι καθόλου υπερβολή να πω ότι η Kovacs μάς προσέφερε τη, με διαφορά, καλύτερή της εμφάνιση στην Ελλάδα, με ένα γεμάτο 90λεπτο set αποτελούμενο από 22 τραγούδια, παρουσιάζοντάς τα είτε χωρίς διακοπές, είτε με ενδιάμεσες χιουμοριστικές ατάκες, με την ίδια από εκεί που επικοινωνούσε σε χαλαρούς τόνους με τον κόσμο, ξαφνικά να ξεκινάει το τραγούδι, εν είδει θεατρικού.

Όπως και δεν είναι καθόλου υπερβολή να χαρακτηρίζουμε την Kovacs ως τη Shirley Bassey της γενιάς της, τόσο λόγω φωνής όσο και συγκεκριμένων τραγουδιών – γι’ αυτό, όμως, θα μιλήσουμε λίγο αργότερα.

Το ξεκίνημα ήρθε σε πλήρη σιγή και acapella με το “I Better Run”, ενώ στιγμές που ξεχώρισαν στο άτυπο πρώτο μέρος της συναυλίας, ήταν το “Play Me”, το, εκ των αγαπημένων του κοινού, “The Devil You Know”, το “Diggin’”, το “Midnight Medicine”, ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του “Cheap Smell”, πριν από το οποίο η Ολλανδή τραγουδίστρια παρέλαβε ένα γράμμα από θαυμαστή/ρια της, καθώς και το “Priceless”.

Κάπου εκεί, ξεκίνησε κάτι που στα αυτιά μου (μπορεί να είναι και καθαρά προσωπικό αυτό) ήχησε σαν μίνι (όχι πάντως συνεχόμενο) αφιέρωμα στη Shirley Bassey, με τη φωνή της Kovacs να προσιδιάζει ζωντανά ακόμα περισσότερο σε αυτή της σπουδαίας Ουαλής ερμηνεύτριας, σε τραγούδια σαν το “Fool Like You”, το “Shirley (Sound of the Underground)”, κατά το οποίο η ερμηνεία της 28χρονης Ολλανδής έφτασε στο απόγειό της, το επίσης εξαιρετικά δοσμένο “Foolish” και το “Wolf in Cheap Clothes”.

Με τη σειρά του, το, ούτως ή άλλως εκ των κορυφαίων της, “50 Shades of Black” έγινε δεκτό με ενθουσιασμό και απογειώθηκε ζωντανά, ενώ το “My Love”, με το οποίο έχτισε αρχικά το όνομά της, καθώς και το “Mama & Papa”, με τη φωνή της Kovacs να μας θυμίζει για τελευταία φορά σ’ αυτή τη βραδιά τόσο έντονα τη Shirley, έφεραν ένα προσωρινό διάλειμμα, μετά το οποίο ήρθαν το γκρούβι “Sugar Pill”, καθώς και το “Final Song”, που η Ολλανδή ερμήνευσε μόνο με τον πληκτρά της (και τον τρομπετίστα, που βρισκόταν κάπου στη σκάλα!).

Μετά από το απαραίτητο ομαδικό αντίο, η Kovacs κατέβηκε από τη σκηνή για κάπως πιο προσωπικούς χαιρετισμούς με το κοινό και εμείς δεν γίνεται παρά να κρατάμε την υπόσχεσή της ότι θα συνεχίσει να έρχεται και να ξανάρχεται στον τόπο μας.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

The CrashesThe CrashesThe CrashesThe CrashesThe CrashesThe CrashesThe CrashesKovacsKovacsKovacsKovacsKovacsKovacsKovacsKovacsKovacs

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter