25Ιουνίου2019

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018 21:52 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: PARADISE LOST w/ Sorrows Path @ Piraeus 117 Academy

Καταλαβαίνεις ότι σιγά-σιγά (ή γρήγορα-γρήγορα) μεγαλώνεις, όταν συνειδητοποιείς το πόσα χρόνια κρατάει η αγάπη σου για ένα γκρουπ. Πόσα χρόνια έχουν μεσολαβήσει από το πρώτο CD που αγόρασες από αυτή την μπάντα, από το πρώτο wallpaper στον υπολογιστή, το πρώτο ringtone στο κινητό και ούτω καθεξής.

Πριν προχωρήσουμε, όμως, σε αυτά τα νοσταλγικά μονοπάτια και παίρνοντας τα πράγματα με τη σειρά, τη βραδιά που μας προκάλεσε αυτά τα συναισθήματα, άνοιξαν οι SORROWS PATH μπροστά σε πολύ κόσμο, με doom metal ύφος στο στιλ των Sabbath, Pentagram, Saint Vitus, Candlemass κλπ, που εμπλουτίζεται από power και progressive στοιχεία, συνδυασμό που δεν θα έλεγα ότι με ενθουσιάζει ιδιαίτερα.

Όπως, άλλωστε, συνέβη και με την περσινή τους παρουσία πλάι στους Candlemass, η εμφάνιση των Sorrows Path ήταν κάτι σαν ευθεία γραμμή, από τη μία χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις και από την άλλη, σαφώς, χωρίς να προκαλεί κάποιου είδους απογοήτευση, κυρίως λόγω της μεγάλης τους άνεσης πάνω στη σκηνή. 

Μετά από αυτό το 40λεπτο set και το αναγκαίο ημίωρο για το changeover, οι PARADISE LOST πήραν τη θέση τους πάνω στη σκηνή του κατάμεστου Piraeus 117 Academy και υπό τους ήχους του μαγευτικού “Enchantment”, ξεκίνησε ένα ακόμα ταξίδι στην εμβληματική τους δισκογραφία, από την οποία ακόμα και με κλειστά μάτια να επιλέξεις τραγούδια, θα έχεις πετύχεις διάνα.

Ούτως ή άλλως, το γνωρίζουμε και το έχουμε αποδεχτεί πλέον, πως οι Paradise Lost είναι μία κατεξοχήν στουντιακή μπάντα, οπότε παρακολουθώντας τους ζωντανά, είναι σαν να κλείνουμε τα μάτια και να θυμόμαστε όλες εκείνες τις φορές που στο σπίτι, το γραφείο, το αυτοκίνητο ή κάποιο μπαρ, ακούγαμε (και συνεχίζουμε να ακούμε, προφανώς) τις αναρίθμητες τραγουδάρες που μας προσφέρουν εδώ και τρεις δεκαετίες.

Μια σκάλα κατώτεροι από την περσινή τους εμφάνιση στο Rockwave Festival και με… φωτισμό να συνοδεύει αυτή τη φορά το club show τους, οι Paradise Lost επιβεβαίωσαν την έκφραση “κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια”, καθώς από το Ρόδον το 1992 και έπειτα, αυτή ήταν η 19η επίσκεψη και η κατά σειρά 31η τους συναυλία στην Ελλάδα, και πάλι μπροστά σε ένα κοινό που γέμισε τον χώρο και απέδειξε την βαθιά του αγάπη και τον σεβασμό για το γκρουπ από το Halifax.

Άλλωστε, μεγαλώσαμε μαζί με την περίφημη τετράδα των Nick Holmes, Gregor Mackintosh, Aaron Aedy και Stephen Edmondson, που για 30 χρόνια βρίσκονται στην εμπροσθοφυλακή των Paradise Lost, οπότε αρκεί μια ματιά στη νοητή γραμμή που δημιουργούν απ’ άκρη σ’ άκρη της σκηνής, για να γεμίσει όλο μας το είναι με συναισθήματα, τα οποία, διάολε, παραμένουν αναλλοίωτα στον χρόνο, καθώς ακόμα και η στροφή τους προς τον electro-rock ήχο, είχε να δώσει τραγουδάρες.

Στην επιστροφή τους λοιπόν στην Αθήνα, οι Paradise Lost έκαναν μια 90λεπτη επιλογή από τη δισκογραφία τους, με μικρή εκπροσώπηση από τη θρυλική περίοδο ’91-’95 (λέγε με “Gothic”, “Shades of God”, “Icon” και “Draconian Times”), η οποία ουσιαστικά ήταν ισοκατανεμημένη με τα τραγούδια από τα δύο τελευταία τους άλμπουμ, “The Plague Within” και “Medusa”, τα οποία βέβαια αποτέλεσαν διαμαντάκια μέσα στο 2015 και το 2017 αντίστοιχα.

Οι Βρετανοί ξεκίνησαν με το προαναφερόμενο “Enchantment” (το καταλληλότερο, προφανώς, κομμάτι τους για εισαγωγή), για να ακολουθήσουν τo “From the Gallows”,το “Tragic Idol”, το “Blood and Chaos”, το “Forever Failure”, το “Requiem”, το “Medusa”, το, εκ των highlights, “Erased” και το “Shadowkings”, ενώ με τις γνωστές του ατάκες, προϊόν εξαιρετικού χιούμορ, ο Holmes προλόγισε το “As I Die” λέγοντας ότι έχει υπάρξει “No1 τα Χριστούγεννα (μπαα)”.

Με τη σειρά τους, το “Beneath Broken Earth” και η, μέτρια η αλήθεια είναι, εκτέλεση του “Embers Fire”, έδωσαν τη σειρά τους σε ένα χορταστικό encore, που ξεκίνησε με την κορυφαία στιγμή ολόκληρης της συναυλίας, το “No Hope in Sight”, που κάλλιστα θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνεται στο “Icon” ή το “Draconian Times”.

Tα ευφάνταστα λογοπαίγνια του Holmes με τα Χριστούγεννα συνεχίστηκαν στο “The Longest Winter” και το “Faith Divides Us - Death Unites Us”, τα οποία ο 47χρονος τραγουδιστής αποκάλεσε “The Longest Christmas” και “Faith Divides Us – Christmas Unites Us”, ενώ με το, κάτι σαν hit (και επίσης τραγουδάρα, κατά τα άλλα), “Say Just Words” (πρώτο ringtone στο κινητό, για να επιστρέψουμε στα περί νοσταλγίας), η σεμνή τελετή έλαβε τέλος, μια ακόμη σελίδα στο εν Ελλάδι ημερολόγιο των Paradise Lost γύρισε και η επόμενη ήδη ετοιμάζεται.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Sorrows PathSorrows PathSorrows PathSorrows PathSorrows PathSorrows PathParadise LostParadise LostParadise LostParadise LostParadise LostParadise LostParadise LostParadise Lost

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter