23Οκτωβρίου2018

Δευτέρα, 08 Οκτωβρίου 2018 19:56 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: GOD IS AN ASTRONAUT w/ Head On @ Fuzz Club

Υπό άλλες συνθήκες, τώρα θα μιλούσαμε για μία ακόμη επέλαση ενός από τα κορυφαία συγκροτήματα από καταβολής post-rock, όμως υπήρξαν δύο παράγοντες που μείωσαν κατά πολύ την αξία της συγκεκριμένης εμφάνισης.

Ο πρώτος εξ αυτών, προφανώς είχε να κάνει με τη βίαιη διακοπή του set των HEAD ON από τον Torsten Kinsella, που αιτιολόγησε αργότερα από μικροφώνου το σκεπτικό της απαράδεκτης συμπεριφοράς του – για την οποία ζήτησε συγνώμη – αναφέροντας πως ο εξοπλισμός του συγκροτήματός του (οι Ιρλανδοί είχαν φέρει οδικώς το σύνολο της παραγωγής τους) κινδύνεψε από την επιλογή του τραγουδιστή των Head On να βηματίσει προς το πίσω μέρος της σκηνής.

Λες και ο ίδιος ο, πεπειραμένος, Kinsella, δεν γνώριζε πως η έκσταση μιας live εμφάνισης μπορεί να σε οδηγήσει σε απώλεια της αίσθησης του χρόνου και του χώρου, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, λες και δεν γνώριζε ότι οποιοδήποτε νεανικό γκρουπ αποκτά όλο και μεγαλύτερη εμπειρία για οτιδήποτε αφορά μια συναυλία, όσο περνάει ο καιρός και βρίσκεται δίπλα σε καταξιωμένα σχήματα, τα οποία οφείλουν να παίρνουν τους νεότερους από το χέρι και να τους διδάσκουν, όχι να τους κατακεραυνώνουν.

“Μα, άρον άρον διακοπή του opening act από τους headliners (οι οποίοι, μάλιστα, σε αυτή την περίπτωση το είχαν επιλέξει κιόλας, μετά από πρόταση της διοργάνωσης), μοναχά και μόνο με την υπόνοια ότι κινδύνεψε ο εξοπλισμός τους;”, είναι το προφανές ερώτημα που προκύπτει, όμως υπάρχει και δεύτερο και θα το εγείρω λίγο παρακάτω, αφού πρώτα αναφερθώ στην οχλαγωγία που επικρατούσε στο, σχεδόν γεμάτο, Fuzz Club, την ώρα που οι Head On βγήκαν στη σκηνή και καθ’ όλη τη διάρκεια της σύντομης, 20λεπτης συγκεκριμένα, εμφάνισής τους, από την οποία πρόλαβα και ξεχώρισα την εισαγωγή με το “Entropy” και το “Σήψη” που ακολούθησε, αμφότερα από το πολύ ενδιαφέρον ντεμπούτο τους “Ubik”, μέσω του οποίου έκαναν καθ’ όλα αισθητή την παρουσία τους με τον γεμάτο ορμή post-punk ήχο τους.

Ο δεύτερος αυτός παράγοντας, λοιπόν, κατ’ εμέ είναι εξίσου σημαντικός με τον πρώτο, καθώς από τη μία ζητείται σεβασμός από τους μουσικούς προς τους συναδέλφους τους, ειδικά αν πρόκειται για γκρουπ που κάνουν τώρα τα πρώτα τους μεγάλα βήματα, από την άλλη, όμως, οι συζητήσεις για οτιδήποτε άσχετο και σχετικό, συνηθίζεται πλέον να δίνουν και να παίρνουν σε αυτά τα ρημάδια τα λεπτά που κάποιοι άνθρωποι προσφέρουν κάτι από τον εαυτό τους και την τέχνη τους, ειδικά στη γαλαρία του εκάστοτε συναυλιακού χώρου, λες και δεν υπάρχουν τα φουαγιέ ή τα πεζοδρόμια αν, βρε αδερφέ, δεν νοιαζόμαστε και πολύ γι’ αυτό που παρουσιάζεται πάνω στη σκηνή και απλά ήρθαμε να πιούμε μια μπυρίτσα με τα φιλαράκια μας.

Ούτως ή άλλως, δείγμα “οτινανισμού” μέρους του κοινού στη συγκεκριμένη συναυλία, υπήρξαν τα χειροκροτήματα προς τον Kinsella όσο εξηγούσε τι ακριβώς συνέβη – βέβαια, μόνο τη δική του άποψη είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε, καθώς έως και το μικρόφωνο των Head On είχε πετάξει προηγουμένως κάτω, ως τελεσίγραφο ας πούμε – τη στιγμή που κανονικά θα έπρεπε να υπάρξει πλήρης καταδίκη. Αλλά τι να λέμε, εδώ υπάρχει κόσμος που έχει τη νοοτροπία “έλα μωρέ, τι να το κάνουμε το opening act”.

Αν για έναν λόγο, λοιπόν, ήταν να διακοπεί, οριστικά ή προσωρινά, μια συναυλία, τουλάχιστον αυτός ας ήταν η ασέβεια μέρους του κοινού προς τους μουσικούς. Και μπράβο στους καλλιτέχνες που κατά καιρούς το καταδεικνύουν, μιλώντας ενάντια στο φαινόμενο της άκρατης λογοδιάρροιας, των selfies και των live videos (ως επί το πλείστον, χείριστης ποιότητας) από τα “γνωστά” τραγούδια, καθώς στο παράλληλο σύμπαν των διαδικτυακών σχέσεων, κάτι τέτοιο αποτελεί το πρώτιστο καύχημα.

Τώρα, όσον αφορά αυτό καθαυτό το κυρίως μέρος της βραδιάς, την επιστροφή των GOD IS AN ASTRONAUT στην Αθήνα και το Fuzz, είναι πια δεδομένο ότι δεν πρόκειται ποτέ οι Ιρλανδοί να πραγματοποιήσουν κάποια κακή, ή έστω υποφερτή, εμφάνιση. Ο ήχος τους θα είναι πάντοτε “καμπάνα” (όπως και στις προηγούμενες επισκέψεις τους, η FOΗ κονσόλα βρισκόταν στον κάτω όροφο), το light show τους θα ντύνει ιδανικά είτε τις στιγμές των εξάρσεών τους, είτε τα μελωδικά τους σημεία, ενώ οποιαδήποτε τραγούδια και να επιλεγούν, θα είναι ικανά να σβήσουν οτιδήποτε υπάρχει τριγύρω και να κερδίσουν την πλήρη αφοσίωσή μας.

Σε αυτή τους την περιοδεία, λοιπόν, οι God Is an Astronaut έστησαν ένα πιο μελαγχολικό και εσωστρεφές setlist, επηρεασμένοι από τον χαμό του 7χρονου ξαδέρφου του αδερφών Kinsella, στη μνήμη του οποίου, μάλιστα, γράφτηκε το τελευταίο τους άλμπουμ “Epitaph”, παρόλα αυτά τίποτα δεν έμοιαζε ικανό να αλλάξει την ανέκαθεν υψηλή ποιότητα της συναυλία τους.

Όμως, αν ήταν επιλογή σου (ή αν δεν μπορούσες να κάνεις κι αλλιώς, μιας που το Fuzz γέμισε) να σταθείς στο πίσω μέρος του χώρου, τότε δεν είχες καμία τύχη όχι απλά να απολαύσεις, αλλά έστω να παρακολουθήσεις απρόσκοπτα τη βραδιά, μιας που οι συζητήσεις κάλυπταν σχεδόν τα πάντα. “Μα, πολυλογία σε instrumental συναυλία;”, είναι, λοιπόν, το δεύτερο ερώτημα που προκύπτει, ένα φαινόμενο που οδήγησε στο “αμήν” το άσχημο κλίμα που άρχισε να δημιουργείται νωρίτερα και το οποίο, τελικά, αποτελεί και την απάντηση σε μια άλλη ερώτηση, την παρακάτω.

“Μα, πώς γίνεται να πραγματοποιείται τόσο μεγάλος αριθμός συναυλιών με τις δεδομένες οικονομικές συνθήκες στην Ελλάδα και, μάλιστα, να πηγαίνει και αρκετός κόσμος σε ένα σημαντικό ποσοστό εξ αυτών;”. Αυτόματα, λοιπόν, η απάντηση που έρχεται, είναι ότι ένα μέρος του κοινού δεν έχει περάσει το κατώφλι του συναυλιακού χώρου επειδή όντως ενδιαφέρεται για το εκάστοτε συγκρότημα, το αγαπάει και το (παρ)ακολουθεί, αλλά επειδή οι συναυλίες, κυρίως μέσω των social media, έχουν μετατραπεί σε μοδάτο happening, το οποίο με τη σειρά του κάνει επιτακτική αυτή την, κατά κάποιο τρόπο, συμβουλή: Αν γουστάρετε ένα οποιοδήποτε όνομα και θέλετε να το απολαύσετε ζωντανά, σπεύστε νωρίς και πιάστε μια θέση όσο πιο μπροστά γίνεται.

Κατά τα άλλα, στα καθαρά μουσικά και με τον Robert Murphy να συμπληρώνει πλέον την τριπλέτα των Torsten & Niels Kinsella και Lloyd Hanney στη θέση του Jamie Dean, οι God Is an Astronaut ξεκίνησαν με τα δύο καινούρια “Epitaph” και “Mortal Coil”, ενώ πέταξαν από νωρίς στην αρένα μια από τις τελειότερες στιγμές τους, το “The End of the Beginning”, εναρκτήριο τραγούδι του ομώνυμου πρώτου τους άλμπουμ.

Ακολούθως, με κομμάτια σαν το “Frozen Twilight”, το “All Is Violent, All Is Bright”, το “Seance Room”, το “Medea” (προσωπικό μου αγαπημένο από την τελευταία τους δουλειά) και το “Forever Lost”, οι Ιρλανδοί προσπάθησαν να μας προσφέρουν την ιδανική συντροφιά (ο όρος “προσπάθεια” αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στην προαναφερθείσα οχλαγωγία), μέχρι να έρθει ένα εκπληκτικό σερί που έφτασε το 90λεπτο set τους στην κορύφωσή του.

Η αρχή έγινε με το “Suicide by Star”, τη σκυτάλη πήρε εν συνεχεία το “From Dust to the Beyond”, ενώ το “Centralia” με όλες τις εξάρσεις μαζεμένες, “κόντρα” στη μελαγχολική υφή του tour τους και απόλυτο highlight της βραδιάς, έδειξε για ποιον λόγο πρέπει έστω και μια φορά στη ζωή σου να παρακολουθήσεις ζωντανά τους God Is an Astronaut. Από την άλλη, ο υπόκωφος ήχος όταν το κουαρτέτο αποχώρησε από τη σκηνή, υποδήλωνε ότι η αυλαία δεν είχε ακόμη πέσει οριστικά, κάτι το οποίο έγινε με το “Helios Erebus”, του οποίου ο όγκος τράνταξε το Fuzz Club και επιβεβαίωσε τη σημασία που το ιρλανδικό γκρουπ δίνει πάντοτε (και) στην ηχητική ποιότητα των εμφανίσεών του.

Πάντως, όταν η επιστροφή ενός από τα γκρουπ που αγαπάς περισσότερο, έχει σημαδευτεί από γεγονότα σαν τα παραπάνω, μόνο μια ευχή μπορείς να κάνεις ως επίλογο. Η επόμενη φορά να έρθει σύντομα, μπας και νιώσεις το συναίσθημα μιας βραδιάς με τους God Is an Astronaut στην πραγματική της διάσταση.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

God Is an AstronautGod Is an AstronautGod Is an AstronautGod Is an AstronautGod Is an Astronaut

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter