19Νοεμβρίου2018

Κυριακή, 02 Σεπτεμβρίου 2018 00:13 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: NEW MODEL ARMY w/ Coyote’s Arrow @ Gagarin

H ένταση που βγάζουν κάποιες συναυλίες είναι παροιμιώδης κι αυτό δεν έχει να κάνει με τα decibels, αλλά με την αυτή καθαυτή την παρουσία συγκεκριμένων ανθρώπων στη σκηνή.

Ένταση, λοιπόν, αρχικά από τους COYOTE’S ARROW (έχω αναφέρει ξανά ότι θα θέλαμε πολύ να τους βλέπουμε συχνότερα ζωντανά), που σαν μια 6μελής οικογένεια ινδιάνων ανέβηκε στη σκηνή του Gagarin για να κηρύξει τον – επηρεασμένο από desert rock, punk και ska – ήχο της, και να μας παρουσιάσει αρκετά από τα νέα της τραγούδια, πλην όσων γνωρίζαμε από το ωραιότατο “Desert”.

Και μιας που μιλάμε για μια οικογενειακή μπάντα - σε κάποιο βαθμό κυριολεκτικά και σίγουρα συμβολικά - πήραμε και μια δόση από το ταλέντο της μικρής Μαρίας, κόρη της Εύας (μία είναι η Εύα), που συνόδεψε το γκρουπ στο “Santa Maria”, το οποίο μαζί με τα “Desert Medicine”, “Wasted” και “Living in My Brain” ήταν τα κομμάτια που επιλέχθηκαν από τον προ διετίας δίσκο, με το μακροσκελές και ατμοσφαιρικό “Go Down” να ξεχωρίζει από τα καινούρια, μαζί με το “Rage” που αφιερώθηκε στη μνήμη του προσφάτως αποβιώσαντα Φώτη Αλεξίου.

Από την άλλη, οι NEW MODEL ARMY ήταν ανέκαθεν συνώνυμο της ανθρώπινης έντασης πάνω στη σκηνή, με τον, 62χρονο πλέον, Justin Sullivan να έχει την ίδια ορμή με αυτή που επιδείκνυε στο ξεκίνημα των 80s, όταν ίδρυε στο Bradford το εμβληματικό γκρουπ – εμβληματικό τόσο για τη μουσική, όσο και για την κοινωνικοπολιτική του στάση - και με τα υπόλοιπα μέλη να τον ακολουθούν πανάξια, προεξάρχοντος (όπως και στο live του 2013) του Ceri Monger στο μπάσο και τα floor toms, τα οποία πάντοτε προσθέτουν έναν ιδανικό όγκο στον live ήχο, που εν προκειμένω βρισκόταν σε εξαιρετικά επίπεδα.

Κλείνοντας, λοιπόν, στην Ελλάδα το συγκεκριμένο κομμάτι της περιοδείας, οι New Model Army ένιωσαν “σαν να επιστρέφουν στο σπίτι τους”, όπως ο ίδιος ο Sullivan δήλωσε… προβλέποντας, μάλιστα, ότι ακόμη κι αν γίνει πυρηνικό ολοκαύτωμα ή καταστροφικός σεισμός, το Gagarin (στο οποίο το συγκρότημά του εμφανιζόταν για 5η φορά) θα μείνει όρθιο, άσχετα αν χρόνο με τον χρόνο μοιάζει να γερνάει. Άλλωστε, είναι ηλίου φαεινότερο για τους θαμώνες της Λιοσίων 205, ότι ο χώρος αυτός για κάτι τέτοια βράδια γεννήθηκε.

Με τη σειρά του, ο κόσμος (ανεβασμένου μέσου όρου ηλικίας σε σχέση με αυτό που συνηθίζεται κι αυτό ήταν αναμενόμενο) που συγκεντρώθηκε σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό για να παρακολουθήσει τους Βρετανούς στην επιστροφή τους μετά από μια 5ετία, φάνηκε να αντιμετωπίζει το ίδιο θερμά τα τραγούδια από την τριλογία των “Between Dog and Wolf” (2013), “Between Wine and Blood” (2014) και “Winter” (2016), με αυτά από το ιστορικό παρελθόν, σε ένα 90λεπτο (και κάτι παραπάνω) setlist που ήταν στημένο “μισό-μισό”, τόσο σε αριθμό καινούριων-παλιών, όσο και “χωροταξικά”, μιας που τα περισσότερα κομμάτια από τα 80s/90s παρουσιάστηκαν όσο το live έφτανε στο τέλος του.

Έτσι λοιπόν, αφού το κλίμα ζεστάθηκε αρχικά με το “Stormclouds”, το “March in September”, το “Winter”, το “Devil’s Bargain” και το “Guessing”, θαρρώ πως ήταν από το (αφιερωμένο στο κοινό) “Angry Planet” και έπειτα, όπου κάθε στιγμή του live έμοιαζε σαν highlight.

Ακολούθησε το πολύ όμορφο “Believe It”, με το “Born Feral” να σπέρνει στη ζωντανή του παρουσίαση, δίνοντας κατευθείαν τη σκυτάλη στο “No Rest”, το “Summer Moors” να ηρεμεί προσωρινά τα πνεύματα μαζί με το “Strogoula”, του οποίου ο τίτλος προέρχεται από μια εκ των ψηλότερων κορυφών των Τζουμέρκων, στους πρόποδες της οποίας βρίσκεται ο μεγαλύτερος καταρράκτης της Ελλάδας, και το “Purity” να κλείνει αυτόν τον μελωδικό κύκλο με τον ιδανικότερο τρόπο και τον Sullivan να το προλογίζει λέγοντας “από την Ελλάδα, για παράδειγμα, της δημοκρατίας, δικτατορίας, ξανά δημοκρατίας, ξανά δικτατορίας και ούτω καθεξής, προέρχονται όλοι αυτοί οι αρχαίοι φιλόσοφοι που τα εξηγούσαν ωραία, όμως και πάλι, κοιτάξτε σε ποιο σημείο βρισκόμαστε σήμερα”.

Όσο για την κορυφαία στιγμή της συναυλίας, αυτή δεν ήταν άλλη από το “Wonderful Way to Go”, το οποίο ανέβασε τον πήχη σε τέτοιο βαθμό, που πλέον όλα έμοιαζαν ονειρικά. Το “Poison Street” και το “I Love the World”, από την πλευρά τους, έκλεισαν το κυρίως μέρος του live, με τους New Model Army να επανέρχονται με το “51st State”, απαντώντας έτσι στο Brexit, όπως ανέφερε ο Justin, καθώς και το πανέμορφο “Green and Grey”, στο οποίο εκπρόσωπος της “Family” δέσποζε στο κέντρο του Gagarin πατώντας σε φιλικούς ώμους.

Κάπου εκεί, πιστέψαμε ότι η βραδιά είχε κλείσει οριστικά, όμως το σπουδαίο σχήμα επεφύλασσε για εμάς και το καταιγιστικό “Get Me Out”, το οποίο μαζί με τα υπόλοιπα τραγούδια και τη συνολική, 40ετή σχεδόν, παρουσία των New Model Army, μας θύμισαν ότι στον καιρό του κυνηγιού των likes και των views, υπάρχουν μπάντες που κρατάνε ακόμα ψηλά τη σημαία της αληθινά τίμιας μουσικής και στάσης, και είθε αυτό να συνεχιστεί για πάντα.

* Φωτογραφίες/Βίντεο: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Coyote’s ArrowCoyote’s ArrowCoyote’s ArrowCoyote’s ArrowCoyote’s ArrowCoyote’s ArrowCoyote’s ArrowCoyote’s ArrowCoyote’s ArrowNew Model ArmyNew Model ArmyNew Model ArmyNew Model ArmyNew Model ArmyNew Model ArmyNew Model ArmyNew Model ArmyNew Model Army

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter