23Οκτωβρίου2018

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018 23:45 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: ROCKWAVE FESTIVAL 2018, day 2 (Judas Priest, Sabaton, Saxon, Accept + more) @ TerraVibe Park

Η πραγματική έννοια του φεστιβάλ συνοδεύεται πάντοτε από metal μουσική και γρασίδια, καθώς εκεί που περπατάς αμέριμνος προς το μπαρ για ένα ακόμη refill, το πιθανότερο είναι να σταματήσεις αρκετές φορές στη διαδρομή, για ένα lip sync και ένα air guitar, βρε αδερφέ, ή έστω για να ανταλλάξεις απόψεις με κόσμο - γνωστό ή άγνωστο, δεν έχει καμία σημασία.

Βέβαια, πάντοτε στις μεγάλες διοργανώσεις υπάρχει και ο - άχαρος, όσο και γλυκός, για το βιογραφικό και τις εμπειρίες - ρόλος που επωμίζονται τα πρώτα γκρουπ του προγράμματος, οπότε σεφτέ στη 2η ημέρα (και 1η μεταλλική) του φετινού ROCKWAVE FESTIVAL έκαναν οι JACKS FULL, στο, καυτό ελέω μεσημεριανού ήλιου, Vibe Stage.

Πέρα από το δεδομένο της υψηλής θερμοκρασίας, όμως, το αθηναϊκό τρίο έπρεπε να κάνει το κατά δύναμιν για να πείσει μουσικά όσες και όσους είχαν εκείνη την ώρα ανηφορίσει στη Μαλακάσα, μιας που το heavy rock ύφος του έμπαινε σφήνα μέσα σε μια αμιγώς metal φεστιβαλική σύνθεση – και γνωρίζουμε καλά ότι συχνά οι metalheads γίνονται, κακώς, πολύ αυστηροί κριτές. Προσωπικά, πάντως, ξεχώρισα από το ημίωρο σετ το “Ghost” και το “Soul Shackle”, επιφυλάσσομαι, όμως, για ασφαλέστερα συμπεράσματα υπό κανονικότερες συνθήκες.

Από την άλλη, τους NULL‘O’ZERO τους γνωρίζαμε ήδη για το ενδιαφέρον blend του heavy με τον thrash ήχο το οποίο επιχείρησαν στο ντεμπούτο τους “The Enemy Within” (2015), συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο, από ό,τι φάνηκε και δια ζώσης, στο ολόφρεσκο “Instructions to Dominate”.

Ευκαιρία παρουσίασης, λοιπόν, κάποιων εκ των νέων τραγουδιών, με το ομώνυμο “Instructions to Dominate” μαζί με το παλιότερο “Unleashed by Fire”, να αποτελούν τις κορυφαίες στιγμές της 30λεπτης εμφάνισής τους.

Τρίτο και τελευταίο εγχώριο σχήμα του line-up ήταν οι FORAY BETWEEN OCEAN, επίσης στο Vibe Stage, το οποίο επέστρεψε μετά από χρόνια στην είσοδο της Ανατολικής Πύλης, “φάτσα” με το Terra Stage και όχι στο καθιερωμένο του σημείο στη Δυτική Πύλη, μιας που αφενός εκεί βρισκόταν το κάμπινγκ, αφετέρου η προσέλευση την επόμενη ημέρα αναμενόταν στα ύψη, οπότε έτσι διευκολυνόταν κατά πολύ η παρακολούθηση του φεστιβάλ.

Θα έλεγα ότι το αθηναϊκό συγκρότημα προσέθεσε μια ακόμη βαρβάτη εμφάνιση στην έως τώρα πορεία του, με τραγούδια σαν το “Lost Sky”, το “Depression Never Ends” και το “Piece of Life”, τα οποία μετέτρεψαν για λίγο σε extreme το κλασικό, κατά τα άλλα, πρόσημο που είχε η συγκεκριμένη ημέρα.

Η ώρα για την κάθοδο στο Terra Stage είχε φτάσει και τι καλύτερο από το να σε υποδέχονται οι ACCEPT, που παραδοσιακά μας δίνουν πολλές συγκινήσεις στις συναυλίες τους – και πολύ sing along όταν η κλασική μουσική αποτυπώνεται μέσα από τα riffs τους.

Αν εξαιρέσουμε ένα πρόβλημα που αντιμετώπισε ο Wolf Hoffmann με την κιθάρα του στο “Princess of the Dawn”, δεχόμενος το δώρο του συναδέλφου και συνοδοιπόρου επί σκηνής Uwe Lulis, που του προσέφερε τη δική του κιθάρα για να σολάρει, όλα κύλησαν ρολόι στο 70λεπτο, κατά τη διάρκεια του οποίου οι Γερμανοί έμπηξαν 80s ύμνους όπως το “Restless and Wild”, το “Up to the Limit” και το “Metal Heart”, ανάμεσα σε κομμάτια της νεότερης εποχής τους, σαν το “Die by the Sword”, το “Pandemic”, το “Analog Man” και το “Teutonic Terror”.

Βέβαια, ο κακός χαμός έγινε όσο πλησιάζαμε προς το τελείωμα, αρχικά με το “Fast as a Shark” και το “Balls to the Wall”, και εν συνεχεία με το πάρτι που στήθηκε από το κοινό όσο οι Accept ερμήνευαν τα ακόμα πιο old school “I’m a Rebel” και “Burning”.

Αυτή ήταν και η καταλληλότερη πάσα για αυτό που θα ακολουθούσε, καθώς τα ηνία αναλάμβαναν στο Terra Stage οι SAXON, επιστρέφοντας στο Rockwave, του οποίου η φετινή έκδοση μας γύρισε εκεί που ξεκινούσαν όλα όσον αφορά την υπόθεση μεγάλα metal events και Ελλάδα, με το ίδιο το γκρουπ του καπετάνιου Biff Byford το ’86 στη Ριζούπολη και με τους Maiden το ’88 στη Νέα Φιλαδέλφεια. 

Πολλές οι θύμησες, λοιπόν, για όσες και όσους έζησαν εκείνα τα, θρυλικά πλέον, χρόνια, όμως και το σήμερα δεν είναι διόλου άσχημο, όταν βλέπεις γκρουπ σαν τους Saxon να εξακολουθούν να αναδεικνύονται σε φεστιβαλικούς πρωταγωνιστές, όπως και ακριβώς πιο πριν οι Accept.

Εμφανισάρα με τα όλα της, λοιπόν, για τους Βρετανούς γερόλυκους, οι οποίοι μπορεί να μας επισκέφθηκαν με το νέο τους άλμπουμ “Thunderbolt”, όμως δεν ήταν καθόλου φειδωλοί στην επιλογή των all-time classic στιγμών τους, ανάμεσα στις οποίες βρέθηκε και η διασκευή στο “Ride Like a Wind” του Christopher Cross, την οποία πλέον δεν συνηθίζουν στις συναυλίες τους, όμως πιθανό να… ενέδωσαν στη σχετική παραγγελία που υπήρξε από το κοινό, την οποία αρχικά ο Biff αντιμετώπισε με χιούμορ, λέγοντας “μα, αυτό δεν είναι metal τραγούδι!”.

Κατά τα άλλα, στο 75λεπτο live ακούσαμε τα καινούρια “Thunderbolt”, “They Played Rock and Roll” - αφιερωμένο στους Motörhead και ειδικότερα στη μνήμη των Lemmy, “Philthy Animal” Taylor και “Fast” Eddie Clarke, παλιόφιλων των Saxon – και “The Secret of Flight”, όπως και τα πρόσφατα “Sacrifice” και “Battering Ram”, όμως προφανώς ήταν το “Motorcycle Man”, το “Strong Arm of the Law”, το “Power and the Glory”, το “Crusader”, το “Princess of the Night”, το “Heavy Metal Thunder”, το “Wheels of Steel” και το “Denim and Leather” (με τον Biff Byford να δανείζεται ένα τζιν μπουφάν από το κοινό), αυτά που έφεραν τις μεγαλύτερης δονήσεις στη Μαλακάσα.

Επιστροφή στο Vibe Stage, του οποίου ο ήχος είχε γενικότερα θεματάκια κατά τη διάρκεια της ημέρας, κυρίως όταν ο αέρας δυνάμωνε, με τους SABATON να κλείνουν το πρόγραμμα της σκηνής, όπως πάντα με όλη τη φαιδρότητα που συνοδεύει τα σόου τους (κράνη και αυτόματα κρεμασμένα από τα μικρόφωνα, αναπαράσταση κρότων από χειροβομβίδες, τούτη τη φορά και το… περίφημο drum riser με το τανκ).

Όσο ο κύριος όγκος του κόσμου ξεκουραζόταν πέριξ του Terra Stage, αφού ούτως ή άλλως είχε οπτική και ακουστική επαφή με όσα διαδραματίζονταν, οι Σουηδοί παρουσίαζαν τραγούδια σαν το “Ghost Division”, το “Swedish Pagans”, το “Carolus Rex”, το “Resist and Bite”, το “Primo Victoria” και το “To Hell and Back”, ξεσηκώνοντας, μεν, το κοινό που πάντοτε τους ακολουθεί, επιβεβαιώνοντας, δε, την άποψη που έχω προσωπικά σχηματίσει για αυτούς, ότι πέρα από το βλακωδώς πολεμοχαρές τους ύφος, είναι και κενοί μουσικά.

Η αυλαία της ημέρας θα έπεφτε στη μεγάλη σκηνή με ένα γκρουπ συνώνυμο της έννοιας heavy metal, τους εμβληματικούς JUDAS PRIEST, οι οποίοι επέστρεψαν στην Ελλάδα και το ίδιο το Rockwave Festival με ένα εξαιρετικό σόου, αποτελούμενο από εντυπωσιακά σκηνικά, φωτιστικά εφέ και βιντεοπροβολές.

Όταν ξεκίνησε από τα ηχεία το μυθικό “War Pigs” των Black Sabbath, αυτόματα άρχισε και το τραγούδι από σύσσωμο το κοινό, που τηρουμένων των αναλογιών ήταν αρκετά πολυπληθές, μιας που οι Priest το ’15 είχαν παίξει στο μικρό stage.

Από τη μεριά του, το “Firepower” από το ομώνυμο πρόσφατο άλμπουμ τους ήταν αυτό που έμπασε τους Judas Priest στη σκηνή, με τον κιθαρίστα Richie Faulkner, που ήρθε το 2011 στη θέση του K.K. Downing, να μη σταματάει έκτοτε να δίνει τη δική του παράσταση.

Ακολούθησαν το “Grinder”, το “Sinner” και το “The Ripper”, που έφεραν τον εύλογο ενθουσιασμό στον κόσμο, παρόλα αυτά εκεί ξεκίνησε μια αρκετά μακροσκελής κοιλιά στη συναυλία, θεωρώ κυρίως λόγω της εμφανούς καταπόνησης του Rob Halford, παρότι, φυσικά, διατηρεί τη φωνή-καμπάνα του σχεδόν στο ακέραιο.

Έτσι, το κοινό παρατηρούσε στην πλειοψηφία του μουδιασμένα τους Βρετανούς στο “Lightning Strike”, το “Bloodstone”, το “Saints in Hell”, το “Night Comes Down” και το “Rising From Ruins”, και με λίγο παραπάνω θέρμη όσο παρουσιάζονταν το “Turbo Lover”, το “Tyrant” και το “Freewheel Burning”, όμως τελικά ήταν το “You’ve Got Another Thing Comin” από το οποίο ξεκίνησε η αναζωογόνηση, η οποία όσο περνούσε η ώρα, έφτανε στην κορύφωσή της.

Κάπου εκεί, λοιπόν, έκαναν την εμφάνισή τους και οι πρώτοι πυρσοί, όπως και η αποθέωση όταν ο Halford καβάλησε τη μηχανή του για το “Hell Bent for Leather”, ενώ στο ρητορικό ερώτημα του Scott Travis “τι θέλετε να ακούσετε τώρα;”, η απάντηση ήταν μονάχα μία και ηχηρή. “Painkiller”.

Και βέβαια, μετά από το τράνταγμα που πάντοτε φέρνει αυτό το τραγούδι, οι Judas Priest όφειλαν να συνεχίσουν στα ίδια… Ρίχτερ, προκειμένου να μας μείνει η θετικότερη δυνατή γεύση από την εμφάνισή τους, πετυχαίνοντάς το με την άχαστη τριπλέτα “Metal Gods”, “Breaking the Law” και “Living After Midnight”.

Αναμφίβολα, είναι πάντοτε μεγάλη υπόθεση να βλέπεις ζωντανά γκρουπ και ανθρώπους που όρισαν αυτό που ονομάζεται σκληρός ήχος και metal performance, οπότε μακάρι να έχουμε την τύχη να βρεθούμε ξανά και ξανά “πρόσωπο με πρόσωπο” με τους Judas Priest, όμως, μη γελιόμαστε, ο χρόνος κυλάει και τα σημάδια του είναι εμφανή.

Άλλωστε, δεν είναι μόνο η σωματική καταπόνηση του γίγαντα Halford, αλλά και η ασθένεια του Glenn Tipton, που τον κρατάει πλέον μακριά από τις συναυλίες. Ας αντιμετωπίζουμε πάντοτε, λοιπόν, αυτές τις στιγμές σαν να είναι μοναδικές.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Jacks FullJacks FullJacks FullJacks FullNull‘o’ZeroNull‘o’ZeroNull‘o’ZeroNull‘o’ZeroForay Between OceanForay Between OceanForay Between OceanForay Between OceanForay Between OceanForay Between OceanForay Between OceanForay Between OceanForay Between OceanForay Between OceanForay Between OceanAcceptAcceptAcceptAcceptAcceptAcceptSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSaxonSabatonSabatonSabatonSabatonSabatonSabatonSabatonSabatonSabatonSabatonSabatonSabatonSabatonSabatonJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas PriestJudas Priest

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter