22Σεπτεμβρίου2018

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018 21:16 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: EJEKT FESTIVAL 2018 (Nick Cave and The Bad Seeds, Editors + more) @ Πλατεία Νερού

Κανένα γκρουπ δεν υστέρησε σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες φεστιβαλικές ημέρες των τελευταίων ετών.

Η αρχή στο φετινό EJEKT FESTIVAL έγινε με το εγχώριο όνομα του line-up, που δεν ήταν άλλο από αυτού του JACK HEART, ο οποίος με το “Emotional Piñata” επέστρεψε δυνατά στα μουσικά δρώμενα – και μαζί και στη σκηνή της Πλατείας Νερού, στην οποία είχε ανέβει το 2012 ως μέλος των Wheatman.

Με 6μελη μπάντα να τον συνοδεύει, ο Νικόλας Κοκολάκης έδειξε τη γνωστή του θεατρικότητα και συνεχή κίνηση πάνω στη σκηνή, που μαζί με τα ωραία του τραγούδια, τον επανέφεραν επάξια στις μεγάλες διοργανώσεις.

Η συνέχεια ανήκε στους PROTOMARTYR, την πρώτη συναυλία των οποίων στην Ελλάδα ήταν φανερό ότι περίμενε αρκετός κόσμος, μιας που σε σχέση με ό,τι έχουμε συνηθίσει, η απογευματινή προσέλευση ήταν αρκετά μεγάλη.

Άξιοι συνεχιστές των Joy Division και των Fall, οι Αμερικανοί επισκέφθηκαν τον τόπο μας τη στιγμή που έπρεπε – καθώς το “Relatives in Descent” κατετάγη δικαίως στη λίστα με τα κορυφαία άλμπουμ του 2017 παγκοσμίως - και απέδειξαν τον λόγο για τον οποίο θεωρούνται ένα από τα big things του post-punk, κάνοντάς μας να ανυπομονούμε για τη headlining επιστροφή τους.

Με τον Joe Casey να προσπαθεί να αντιπαρέλθει τη ζέστη, λέγοντας με χιούμορ “χθες βρισκόμασταν στις ΗΠΑ, σήμερα είμαστε στην Αθήνα, λίγο αλλόκοτο όλο αυτό και δύσκολο να συνηθίσουμε τον ήλιο, όμως θα προσπαθήσουμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατό” (και το έκαναν), οι Protomartyr βγήκαν τη σκηνή του Ejekt με το “My Children” και το “Wheel of Fortune”, ενώ είχαν ως κορυφαίες στιγμές του 55λεπτου set τους, το “Male Plague”, το “Why Does It Shake?”, καθώς και το “Here Is the Thing”, με το μπάσο του Scott Davidson και τα ντραμς του Alex Leonard να παραπέμπουν ξεκάθαρα στο θεμέλιο της συγκεκριμένης σκηνής.

Με διαφορετικό ύφος μεν, στα ίδια όμως - και ακόμη περισσότερο - εξαιρετικά επίπεδα δε, κινήθηκαν οι WOLF ALICE, οι οποίοι επίσης έκαναν απαραίτητη την άμεση επιστροφή τους ως headliners.

Αν οι Protomartyr θεωρούνται ως άξιοι κληρονόμοι του post-punk, το βρετανικό κουαρτέτο κερδίζει με το σπαθί του μια θέση δίπλα σε ονόματα όπως οι Garbage και οι Elastica, με τη frontwoman Ellie Rowsell να μας μαγνητίζει με το “take no prisoners” βλέμμα της και όλο το γκρουπ, προεξάρχοντος του μπασίστα Theo Ellis, να παρουσιάζει μια 60λεπτη άκρως φεστιβαλική εμφάνιση.

Μπορεί να είχαν ήδη τα συστατικά από τα δύο άλμπουμ (“My Love Is Cool”, 2015 / “Visions of a Life”, 2017) που έφτασαν μέχρι το Νο2 στα charts του Ηνωμένου Βασιλείου, όμως οι Wolf Alice έδειξαν πάνω στη σκηνή την πραγματική τους αξία, συνδυάζοντας το dream pop ύφος τραγουδιών σαν τα “Your Loves Whore” και “Don’t Delete the Kisses”, με τη shoegaze έκρηξη των “Yuk Foo”, “Formidable Cool”, “Visions of a Life” και “Fluffy”, με τη Rowsell να λύνει στο τέλος τα μαλλιά της, να παρατάει την κιθάρα της και να κατεβαίνει από τη σκηνή – εκμεταλλευόμενη τον διάδρομο που είχε στηθεί για τον Nick Cave – ερμηνεύοντας το “Giant Peach”.

Κάπου εκεί, άρχισαν να γίνονται όλο και πιο απειλητικά τα μαύρα σύννεφα πάνω από το φαληρικό δέλτα, φέρνοντας τελικά μια καταιγίδα που διήρκησε γύρω στα 40 λεπτά, με αποτέλεσμα το πρόγραμμα του φεστιβάλ να πάει αναγκαστικά αρκετά πίσω, καθώς είναι κοινή λογική πως χρειάζεται ώρα μέχρι να μπορέσουν τα πάντα να επανέλθουν σε κανονική λειτουργία μετά από μια τέτοια νεροποντή, όπως επίσης είναι και κοινή λογική ότι σε open-air festivals, πάντοτε ο καιρός μπορεί να αποτελέσει τον χειρότερο εχθρό – ίσως, όμως, όχι χειρότερο από την αιώνια (και άνευ σοβαρών επιχειρημάτων) γκρίνια του Έλληνα.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι EDITORS βγήκαν στη σκηνή του Ejekt την ώρα που κανονικά θα ολοκλήρωναν το set τους, το οποίο έπρεπε αναγκαστικά να κουτσουρευτεί στα 45 λεπτά, μιας που η καταιγίδα χάλασε τον προγραμματισμό και για το στήσιμο ενόψει Nick Cave & The Bad Seeds.

Όπως και να έχει, οι Βρετανοί έδειξαν για μία ακόμη φορά πως θα έπρεπε κανονικά να βρίσκονται στην κορυφή των προτιμήσεων του κοινού σχετικά με όλα τα διάσημα γκρουπ της ευρύτερης indie rock σκηνής, μιας που συνδυάζουν τίμιες και γεμάτες ένταση εμφανίσεις, με πανέμορφα τραγούδια στα οποία μας έχουν συνηθίσει καθ’ όλη τη διάρκεια της δισκογραφίας τους.

Με τον Tom Smith να μη χρειάζεται να αναφέρουμε και πάλι πόσο χαρισματικός frontman είναι, καινούριο άλμπουμ στις αποσκευές (“Violence”) και ένα εντυπωσιακό εφέ στην κορυφή της σκηνής το οποίο “έπιανε” τις κυματομορφές από την κονσόλα του ήχου, οι Editors παρουσίασαν κατά σειρά τα “Hallelujah (So Low)”, “Smokers Outside the Hospital Doors”, “An End Has a Start”, “Munich”, “Violence”, “No Harm”, “Sugar”, “The Racing Rats”, “Papillon” και “Magazine”, ξεσηκώνοντας το πλήθος στην Πλατεία Νερού.

Μετά το απαραίτητο και εκτεταμένο, όπως αναφέρθηκε, changeover που κράτησε 60 λεπτά, οι NICK CAVE & THE BAD SEEDS επέστρεψαν στην Αθήνα ύστερα από την προ 7 μηνών θριαμβευτική τους εμφάνιση, γνωρίζοντας την προφανή αποθέωση από τον κόσμο, που - λόγω του στησίματος με τον διάδρομο για τον 60χρονο ερμηνευτή – αποτέλεσε και πάλι το 8ο μέλος του γκρουπ.

Ο Nick Cave, λοιπόν, δεν σταμάτησε να γίνεται ένα με το κοινό, παρά μόνο στις πιο ήπιες στιγμές του δίωρου set του, όταν απλά καθόταν στο πιάνο, όπως και να δίνει τις ευχαριστίες του στους fans, ενώ από τους, ούτως ή άλλως, εξαιρετικούς Bad Seeds, προσωπικά ξεχώρισα το πολυεργαλείο Warren Ellis, καθώς και το δίδυμο των Jim Sclavunos και Thomas Wydler στα τύμπανα και κρουστά.

Με το ρολόι να δείχνει μεσάνυχτα και το Ejekt να υποδέχεται έναν από τους σπουδαιότερους performers της γενιάς του, ο Nick Cave μας αιχμαλώτισε κατευθείαν με το “Jesus Alone” και το “Magneto”, ενώ ανέβασε κατακόρυφα εντάσεις μέσω του “Do You Love Me?”, του “From Her to Eternity” (όπου ο Ellis “τα ‘σπασε”) και του “Loverman”.

Από την πλευρά του, το “Red Right Hand” αποτέλεσε τη γέφυρα για το έτερο μελαγχολικό σημείο της συναυλίας, που αποτελούταν από το “The Ship Song”, το “Into My Arms” και το “Girl in Amber”, ομορφότερο τραγούδι του εντελώς προσωπικού και εσωστρεφούς “Skeleton Tree” του 2016, ενώ ακολούθησε η κορύφωση του live, όπου ο Nick Cave… έλιωσε κυριολεκτικά τις σόλες του, ζητώντας ένα νέο ζευγάρι παπούτσια για να συνεχίσει.

Όλα αυτά προκλήθηκαν, λοιπόν, αφενός στο “Tupelo”, όπου ο Αυστραλός έφτασε μέχρι το κέντρο της αρένας, και στο “Jubilee Street”, με την κλικακούμενη ένταση και τον ίδιο να πηγαινοέρχεται ανάμεσα σε σκηνή, διάδρομο και πιάνο, αφετέρου στο “The Weeping Song”, ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ, με το κοινό να ακολουθεί τα χειροκροτήματα του Cave στη μέση της πλατείας, καθώς και στο “Stagger Lee”, όπου ο – χαμένος κάπου ανάμεσα στον κόσμο – καλλιτέχνης μάς περιέγραψε, με την πάντοτε παραστατική του ερμηνεία, την παλιά φονική ιστορία του “Stagger Lee” Shelton και του Billy Lyons, όσο ο Warren Ellis βασάνιζε στην κυριολεξία το βιολί του.

Η νέα (και τελευταία αποκλιμάκωση) σ’ αυτό το εξαιρετικά στημένο set, ήρθε με το πολύ όμορφο “Push the Sky Away”, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Nick Cave έπιανε από το χέρι άτομα από τις μπροστινές σειρές ανεβάζοντάς στα σκηνή, ενώ το encore περιλάμβανε μια εναλλακτική, στην αρχή, version του εκπληκτικού “The Mercy Seat”, όπως και το “Rings of Saturn”, όπου ο 60χρονος τραγουδιστής έδιωξε την προσωπική ένταση εκείνων των δύο ωρών, “κάνοντας” παιχνίδι με τον συνοδοιπόρο του Warren Ellis και με το κοινό.

Αποτελώντας μια θρυλική μορφή για τη σκηνή των 80s και 90s και συνεχίζοντας επάξια την πορεία του σε ολόκληρο τον 21ο αιώνα, ο Nick Cave φέρνει πάντοτε τις συναυλίες του εκεί ακριβώς που συναντιέται ο σχεδιασμός με τον αυθορμητισμό του, έχοντας στο πλάι το σπουδαίο μουσικό σύνολο των Bad Seeds.

Μια βραδιά που πρέπει να ζήσεις, έστω και για μία φορά στη ζωή σου.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Jack HeartJack HeartJack HeartJack HeartJack HeartJack HeartProtomartyrProtomartyrProtomartyrProtomartyrProtomartyrProtomartyrProtomartyrProtomartyrWolf AliceWolf AliceWolf AliceWolf AliceWolf AliceWolf AliceWolf AliceEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsEditorsNick Cave & The Bad SeedsNick Cave & The Bad SeedsNick Cave & The Bad SeedsNick Cave & The Bad SeedsNick Cave & The Bad SeedsNick Cave & The Bad SeedsNick Cave & The Bad SeedsNick Cave & The Bad SeedsNick Cave & The Bad SeedsNick Cave & The Bad SeedsNick Cave & The Bad Seeds

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter