19Οκτωβρίου2018

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018 17:00 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: DARK TRANQUILLITY w/ Equilibrium, Miracle Flair, 5Rand @ Piraeus 117 Academy

Για την πιο μακρόχρονη και πιστή μπάντα του μελωδικού death metal δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, άλλωστε ό,τι έχει να αποδείξει, το αποδεικνύει με την 25ετή δισκογραφική της πορεία και με την παρουσία της στο σανίδι, μέχρι και με τις ντυμένες, στα “χρώματά” της, καμπίνες των ενισχυτών και τα “σφραγισμένα” τύμπανα.

Είναι, λοιπόν, “γκαραντί” οι συναυλίες των DARK TRANQUILLITY και μια τέτοια βραδιά ζήσαμε ξανά μαζί τους, με ένα 90λεπτο σετ που στηρίχθηκε κυρίως στο “Atoma” του 2016 και το “Fiction” του 2007, με τις απαραίτητες προσθήκες και πινελιές, και που οδήγησε το κοινό που πέρασε την πόρτα του Piraeus 117 Academy, να μη σταματάει να φωνάζει το όνομά τους, μαζί με τις υπόλοιπες… ένθερμες αντιδράσεις που παρατηρούνται σε τέτοιου είδους live.

Βέβαια, σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και ο χαρισματικός Mikael Stanne, ένας από τους πολύ ωραίους τύπους του metal, o οποίος δεν σταμάτησε να επικοινωνεί με τον κόσμο, όχι εξεζητημένα και φλύαρα, αλλά εύστοχα και έξυπνα, στρώνοντας συνεχώς το έδαφος στους fans ώστε να προετοιμαστούν για το επόμενο τραγούδι.

Όσον αφορά, δε, το setlist, θα έγραφα φρικτά ψέματα αν ανέφερα πως υπήρξε έστω και μια μέτρια ή αδιάφορη στιγμή, καθώς η μιάμισης ώρας διάρκεια πέρασε “νεράκι”, με τους Dark Tranquillity να μπαίνουν κατευθείαν στο “ψητό” με το “Encircled” και το “Monochromatic Stains”, πόσο μάλλον, δε, με το “Clearing Skies”, το “The Treason Wall” και το “The Science of Noise”, και από εκεί και πέρα, να λειτουργούν σαν σε αυτόματο πιλότο, υποτάσσοντάς μας στις ορέξεις τους.

Ακολούθησαν, λοιπόν, τα “Forward Momentum” και “The Mundane and the Magic” (με τα πανέμορφα προηχογραφημένα φωνητικά της Nell Sigland, τότε Theatre of Tragedy), ενώ το “Final Resistance”, το “Atoma”, το “Force of Hand” και το “Icipher”, έδωσαν τη σκυτάλη σε ένα σερί που κορύφωσε τη συναυλία, αποτελούμενο από το “Terminus (Where Death Is Most Alive)”, το “Inside the Particle Storm”, το “The Wonders at Your Feet” και το “When the World Screams”.

Κάπου εκεί, είχε έρθει η ώρα για την παρουσίαση της 6μελούς live σύνθεσης των Dark Tranquillity, στην οποία συναντήσαμε τρία νέα μέλη σε σχέση με την επίσκεψή τους το 2014, ενώ η αμφίδρομη σχέση επικοινωνίας γκρουπ και κόσμου, βρήκε την τέλεια εφαρμογή της κατά τη διάρκεια του “ThereIn”, που έκλεισε και το κυρίως μέρος της συναυλίας.

Παρόλα αυτά, προφανώς και οι Σουηδοί δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη, μεταφορικά και μη, καθώς το ξεκίνημα του encore, βρήκε… από το πουθενά τον Mikael Stanne ανάμεσα στο κοινό, να τραγουδά το “State of Trust”, ενώ το “Lost to Apathy” και, όπως αναμενόταν, το “Misery’s Crown”, έριξαν την αυλαία μιας υπέροχης εμφάνισης, στην οποία πρέπει να ομολογήσω, από την άλλη, ότι με ξένισε ο μέτριος ήχος, όχι μόνο όσον αφορά τους Dark Tranquillity, αλλά όλα τα σχήματα. 

Πηγαίνοντας, τώρα, αντίστροφα προς το ξεκίνημα του όλου αυτού διεθνούς πακέτου, σαφώς και η, πρώτη στην Ελλάδα, παρουσία των EQUILIBRIUM ήταν εντυπωσιακή, με αυτό το “when extreme meets folk and epic” στιλ, που αγγίζει λίγο και τα όρια του - καλώς εννοούμενου - cult, να διασκεδάζει μέχρι κεραίας τον κόσμο, προεξάρχοντος του επιβλητικού – “ψυχή τε και σώματι” – frontman Robert “Robse” Dahn.

Ουσιαστικά, ούτως ή άλλως, τότε άρχιζε και η βραδιά, όπως θα αναφερθεί λίγο μετά στο παρόν κείμενο, κι αυτό φάνηκε από τις γενικότερες αντιδράσεις των παρευρισκομένων, με wall of death, pits, χοροπηδητά, υψωμένα χέρια και όλα τα καλούδια, σε τραγούδια σαν το “Prey”, το “Heimat”, το “Dämmerung” το “Blut im Auge” και βέβαια, το “Unbesiegt”, του οποίου η εναρκτήρια… σάμπα είναι ικανή να σε οδηγήσει σε εντελώς λανθασμένα συμπεράσματα.

Μοναδικό, ας πούμε, αρνητικό στοιχείο στην εμφάνιση των Γερμανών, ήταν η 50λεπτη και όχι ωριαία, όπως αναμενόταν, διάρκειά της, που μεγάλωσε ακόμα περισσότερο το (απαραίτητο) κενό ενόψει των headliners.

Aπό εκεί και πέρα, λίγα πράγματα έχω να δηλώσω, αφού λίγα πράγματα εξέλαβα ως θεατής, για τα δύο opening acts αυτού του, σχεδόν, double bill - σίγουρα, δε, ελάχιστα για τους MIRACLE FLAIR από την Ελβετία. Ένα σχήμα αφενός ανιαρό και αδιάφορο ζωντανά, με παντελώς ισχνή σκηνική παρουσία, ακόμα και από τη frontwoman Nicole Hartmann, και αφετέρου έξω από τα νερά της συγκεκριμένης βραδιάς, η οποία, όπως και να το κάνουμε, είχε πολύ πιο “σκληρό” πρόσημο. “Κερασάκι στην τούρτα”, κατά τα άλλα, ο αρκετά βαθύς και μέτριας ποιότητας ήχος τους.

Όσο για τους 5RAND από την Ιταλία, είχαν αναμφίβολα παραπάνω ενδιαφέρον, καθώς από τη μια το thrash/groove ύφος τους ήταν μέσα στο όλο πνεύμα, από την άλλη έχουν στις τάξεις τους τη Julia Elenoir, που οργώνει τη σκηνή, ανταποκρινόμενη πολύ καλά στα growls, όμως δεν θα έλεγα ότι “πετάω τη σκούφια μου” για να τους ξαναδώ, μιας που το όλο στιλ είναι χιλιοπαιγμένο και αναμασημένο. 

* Φωτογραφίες/Βίντεο: Γιάννης Νέγρης


Gallery

5Rand5Rand5Rand5RandMiracle FlairMiracle FlairMiracle FlairMiracle FlairEquilibriumEquilibriumEquilibriumEquilibriumDark TranquillityDark Tranquillity

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter