16Δεκεμβρίου2018

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018 19:14 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: LAIBACH @ Fuzz Live Music Club

Ο υπόκωφος θόρυβος που σε υποδεχόταν όταν περνούσες την πύλη, σε συνδυασμό με τις προβολές όχι μόνο στο πίσω μέρος της σκηνής, αλλά και ψηλά στις δύο άκρες του χώρου, σε προετοίμαζαν για το ότι αυτή η βραδιά δεν θα ήταν σαν τις συνηθισμένες.

Οι LAIBACH επέστρεφαν στην Αθήνα αφενός για να παρουσιάσουν το τελευταίο τους δημιούργημα “Also Sprach Zarathustra”, που ενέδυσε μουσικά την αντίστοιχη θεατρική παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα του Nietzsche, αφετέρου για να κάνουν μια επιλογή από την, ούτως ή άλλως, πλούσια δισκογραφία τους, σε μια συναυλία που διήρκησε 1 ώρα και 40 λεπτά και που σημαδεύτηκε από έναν επιβλητικής ποιότητας ήχο, συντονισμένο από την κονσόλα που είχε μεταφερθεί στον κάτω όροφο του Fuzz Live Music Club.

Όταν έφτασε η ώρα έναρξης του live και οι μουσικοί εμφανίστηκαν στη σκηνή, ο έως τότε υπόκωφος θόρυβος, λοιπόν, άρχισε να δυναμώνει κλιμακωτά, δίνοντας πάσα στο “Von den Drei Verwandlungen”, του οποίου οι εκκωφαντικές πτήσεις ταίριαξαν με την “ατμόσφαιρα” της ημέρας και με τη σπάταλη στρατιωτική επίδειξη δύναμης την οποία για μία ακόμη φορά είχαμε βιώσει από το πρωί.

Άλλωστε, αν ένα σχήμα θα μπορούσε με το ύφος και την κληρονομιά του να δώσει μια απάντηση σε όλες αυτές τις θύμησες ολοκληρωτικών καθεστώτων, αυτό θα ήταν οι Laibach.

Ακολούθησε η είσοδος του Milan Fras, με τα χαρακτηριστικά του φωνητικά να αποτυπώνονται σε τραγούδια σαν το “Ein Untergang“, το “Ein Verkündiger“ και το “Das Glück“, ενώ το πρώτο μέρος του live ολοκληρώθηκε με τη Mina Špiler να παίρνει τη θέση του πίσω από το μικρόφωνο και να τραγουδά το πολύ όμορφο “Vor Sonnen-Untergang” και το “Take Me to Heaven”.

Κάπου εκεί, έκανε για πρώτη – και όχι τελευταία - φορά την “εμφάνισή” της η ηχογραφημένη φωνή μέσω της οποίας επικοινωνούσαν αποκλειστικά οι Laibach μαζί μας, για να μας καλωσορίσουν, να εκφράσουν την ευχαρίστησή τους που βρίσκονται στον τόπο μας και να μας δώσουν τον τίτλο του “καλύτερου κοινού”, προφανώς επιδιδόμενοι στο αγαπημένο τους σπορ, την αποδόμηση διάφορων ειδών κλισέ, καθώς αντί οι συνηθισμένες αυτές κουβέντες να ακούγονται μέσω του frontman, διαχέονταν στον χώρο εν είδει αναμασημένης κασέτας.

Τα λόγια, δε, του “Brat Moj” που ακολούθησαν, γυρνώντας μας 33 χρόνια πίσω, έδωσαν την αφορμή για χειροκροτήματα, μια από τις πολύ λίγες εκπεφρασμένες αντιδράσεις κατά τη διάρκεια της βραδιάς, μιας που το, ολιγάριθμο, μεν, αλλά φανερά πιστό – ηλικιακά, ενδυματολογικά και συναισθηματικά – κοινό προτίμησε να παρακολουθεί τη συναυλία πλήρως προσηλωμένο, στα όρια του υπνωτισμού.

Με τη σειρά του, το “Resistance Ιs Futile” έδωσε τις πρώτες γερές ηλεκτρονικές πινελιές, οι οποίες παρέμειναν έως το τέλος, συνδυαζόμενες με το μόνιμο industrial ύφος των Laibach και τα εξαιρετικής έμπνευσης φωτιστικά εφέ, ενώ στο “Ti, Ki Izzivas” έκανε την επανεμφάνισή της η Mina Špiler - με έναν τηλεβόα ανά χείρας, για τις ανάγκες του συγκεκριμένου τραγουδιού - συνοδεύοντας πλέον τον Milan Fras καθ’ όλη την υπόλοιπη διάρκεια του live.

Από την άλλη, η φωνή από το υπερπέραν ακούστηκε ξανά, αυτή τη φορά ζητώντας μας να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά, με τη σημείωση “no Sieg Heil, please” και τον Fras να κουνάει το δάχτυλό του επ’ αυτού, ενώ το “Eurovision”, το “Wirtschaft Ιst Τot”, το “The Whistleblowers” και το εκρηκτικό “Bossanova”, προστέθηκαν με πλήρη επιτυχία στο setlist, όπως βέβαια και η απίστευτη – ως συνήθως, όταν μιλάμε για τους Laibach – διασκευή στο “See That My Grave Ιs Kept Clean”, ένα blues τραγούδι του Blind Lemon Jefferson από το πολύ μακρινό 1927, το οποίο η σλοβένικη κολεκτίβα έχει πάρει και του έχει αλλάξει κυριολεκτικά τα φώτα.

Το απαραίτητο διάλειμμα για το encore, δε, έφερε και πάλι “μπροστά” μας τη φωνή, η οποία τούτη τη φορά μας ζήτησε να χωριστούμε σε πλευρές και να φωνάζουμε “χο χο χο”, όμως με το σύνθημα “and now dance”, τα γέλια κόπηκαν και οι Laibach επέστρεψαν στη σκηνή με το “Tanz mit Laibach”, καθώς και το “Leben Ηeißt Leben” (διασκευή στο “Live Ιs Life” των Opus), του οποίου ο παροξυσμικός ήχος τράνταξε συθέμελα το Fuzz.

To τέλος είχε, δυστυχώς, έρθει, τα μέλη των Laibach μας αποχαιρέτισαν, με μια ξεχωριστή υπόκλιση το καθένα, λίγο μετά τις 23:30 (πολύ καλή ώρα για κυριακάτικη νύχτα) και η φωνή ακούστηκε για τελευταία φορά, για να αποδομήσει… τα πάντα, συνδυάζοντας το “that’s all folks” και την αλά Looney Tunes μουσική, με τις επιγραφές “ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η Μακεδονία”, τον αραβικό χαιρετισμό as-salāmu ‘alaykum και, υποθέτω, ένα σαρδόνιο χαμόγελο πίσω από το παραβάν.

Συναυλιάρα, έτσι απλά.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

LaibachLaibachLaibachLaibach

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter