21Αυγούστου2018

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018 23:21 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: SEPTICFLESH w/ The Slayerking, Scar of the Sun @ Piraeus 117 Academy

Πάντοτε είναι διαφορετικό να παίζεις στην έδρα σου, άσχετα με το πόσο αξιοσέβαστο όνομα αποτελείς στο εξωτερικό, οπότε κάτι τέτοιες βραδιές έχουν εκ προοιμίου τη δική τους σημασία.

Όσο το κοινό προσερχόταν στο 117 της Πειραιώς, οι SCAR OF THE SUN άνοιγαν τη βραδιά με τραγούδια από τα δύο έως τώρα άλμπουμ τους, το “Ιn Flood” (2016) και το “A Series of Unfortunate Concurrencies” (2011), επιλέγοντας, παράλληλα, να συμπεριλάβουν στο ημίωρο σετ τους και ένα ολόφρεσκο κομμάτι, το “Inertia”.

Δεν θα έλεγα ότι η εμφάνισή τους μου έκανε κάποια εξαιρετική εντύπωση – σίγουρα η αίσθηση αυτή επηρεάστηκε και από τη “θύελλα” καπνών που τους συνόδευε από την αρχή έως το τέλος, κάνοντας δυσδιάκριτο το γκρουπ επί σκηνής – παρόλα αυτά το κράμα του progressive/gothic/modern metal που εκπροσωπούν, έχει ένα ενδιαφέρον από μόνο του.

Από την άλλη, αναμφίβολα περίμενα με ανυπομονησία την πρώτη φορά που θα παρακολουθούσα ζωντανά τους SLAYERKING, μιας που το “Sanatana Dharma” ήταν από τα πιο ενδιαφέροντα άλμπουμ του ‘16, όμως αυτό που με συνεπήρε ακόμα περισσότερο, ήταν τα καινούρια τραγούδια που παρουσίασαν μπροστά στον γεμάτο κάτω όροφο του Piraeus 117 Academy, τα οποία ήδη έχουν φέρει την επόμενη κυκλοφορία τους σε περίοπτη θέση.

Με τον πολύπειρο Ευθύμη Καραδήμα στη μία άκρη ως frontman και μπασίστα, τον κιθαρίστα Κώστα Κυριακόπουλο στην άλλη και συμμετρικά στο κέντρο τον ντράμερ George Karlito, πίσω από τον οποίο δέσποζε ένας μεγάλος σταυρός, οι Slayerking δεν δυσκολεύτηκαν να καλύψουν με την παρουσία τους τη μεγάλη σκηνή, με έναν ήχο που θύμιζε έντονα τους Paradise Lost της θρυλικής περιόδου ’91-’95, στήνοντας ένα μίνι μουσικοθεατρικό στο “Black Mother of the Lord of Light” με τη βοήθεια δύο χορευτριών, και κλείνοντας τη 45λεπτη εμφάνισή τους με το εκπληκτικό “Southern Gate of the Sun”, όσο οι καπνοί μπροστά αναπαριστούσαν τη φωτιά για την οποία κραύγαζε ο Ευθύμης.

Μετά από το απαραίτητο ημίωρο διάλειμμα για το changeover, οι SEPTICFLESH βγήκαν στη σκηνή και αποθεώθηκαν κατευθείαν με το ξεκίνημα του “Portrait of a Headless Man”, μια αποθέωση που θα συνεχιζόταν καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς, η οποία περιλάμβανε τραγούδια αποκλειστικά από τη δεύτερη περίοδό τους, αποτελούμενη από το περσινό “Codex Omega” και τους προκατόχους του “Titan” (2014), “The Great Mass” (2011) και “Communion” (2008), αν εξαιρέσουμε το “Virtues of the Beast” που ήρθε από το, περίπου, μακρινό “Sumerian Daemons” του 2003.

Μάλιστα, καθώς φέτος συμπληρώνονται 10 χρόνια από το “Communion”, το άλμπουμ της επανένωσής τους, οι Septicflesh φρόντισαν να το τιμήσουν δεόντως, μέσω του “Lovecraft’s Death”, του “Persepolis” και βέβαια των δύο κορυφαίων στιγμών της εμφάνισής τους, που δεν ήταν άλλα από το ομότιτλο “Communion” και το “Anubis”.

Κατά τα άλλα, το αθηναϊκό σχήμα τράνταξε συθέμελα το Piraeus 117 Academy, εν μέσω εφέ καπνού και φώτων, με τραγούδια σαν το “The Vampire from Nazareth”, το “Martyr”, το “Enemy of Truth” και το “Prometheus”, επιλέγοντας για το encore το “A Great Mass of Death”, το προαναφερόμενο “Anubis”, με τον Σωτήρη Βαγενά, ο οποίος έκανε κατά διαστήματα την εμφάνισή του πάνω στη σκηνή, να τραγουδάει για τον θεό Άνουβη, καθώς και το “Dark Art”, κορυφαίο του “Codex Omega”.

Bέβαια, θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω ότι στο τέλος του live έμεινε η αίσθηση ότι θα μπορούσε το 15μερές setlist να έχει εμπλουτιστεί με 2-3 ακόμα στιγμές, μιας που αφενός ο Seth ήταν υπέρ του δέοντος ομιλητικός, αφετέρου το γκρουπ συχνά αποσυρόταν πίσω από τα μεγάλα μπάνερ ανάμεσα στα τραγούδια.

Όπως και να ‘χει, όμως, οι Septicflesh μάς προσέφεραν μία ακόμη ηχηρή, κυριολεκτικά και μεταφορικά, συναυλία, παίρνοντας την απαραίτητη εντός έδρας δύναμη λίγες μόλις ημέρες πριν από τις co-headlining συναυλίες τους με τους Dark Funeral σε ΗΠΑ και Καναδά, οι οποίες έρχονται να προστεθούν στην καθόλα επιτυχημένη περιοδεία που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο.

Καθώς φαίνεται, δε, θα τους ξαναδούμε και εμείς σύντομα, μιας που ο Seth το ανέφερε ξεκάθαρα από μικροφώνου, μαζί με τις ευχαριστίες του τόσο στη “συγγενική μπάντα” των Scar of the Sun, των οποίων ο frontman Terry Nikas είναι και μηχανικός ήχου των Septicflesh, όσο και στους Slayerking, η παρουσία των οποίων και κυρίως του Ευθύμη Καραδήμα, έφερε τον προφανή συνειρμό για την ιστορική ανίερη τριάδα του ελληνικού extreme metal ήχου, αποτελούμενη από τους Rotting Christ, τους Septicflesh και τους Nightfall.

* Φωτογραφίες/Βίντεο: Γιάννης Νέγρης


Gallery

Scar of the SunThe SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingSepticfleshSepticfleshSepticfleshSepticfleshSepticfleshSepticfleshSepticflesh

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter