25Μαΐου2018

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018 20:01 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: ICED EARTH w/ Tidal Dreams @ Fuzz Club

Η ουρά μέχρι την Πειραιώς πριν από το συγκεκριμένο live και ο κατάμεστος χώρος κατά τη διάρκειά του, ήταν κάτι τόσο σίγουρο, όσο ότι ο ήλιος θα έδυε από τη δύση.

Υπό αυτές τις συνθήκες, οι TIDAL DREAMS εμφανίστηκαν στη σκηνή με τον αέρα του πρωταθλητή, καθώς λίγο η ατμόσφαιρα μέσα και έξω από το Fuzz Club, λίγο η εμπειρία τους από το προ διετίας Wacken Open Air, όπου συμμετείχαν στα International Metal Battle Finals, αμφότερα σε συνδυασμό με το γεγονός ότι άκουσαν ουκ ολίγες φορές ρυθμικά το όνομά τους από το κοινό, έφεραν μια φανερή αυτοπεποίθηση στο αθηναϊκό σχήμα.

Μπορεί προσωπικά να μην είμαι fan του επικού power ήχου, όμως ομολογουμένως οι Tidal Dreams το κάνουν καλά, με highlights τα δύο κομμάτια με τα οποία έκλεισαν το 40λεπτο σετ τους – το οποίο στηρίχτηκε εξ ολοκλήρου στο πρόσφατο “Previsor” – που δεν ήταν άλλα από το “King in the North” και το “Midnight Rider”, ενώ μια ακόμη στιγμή που ξεχώρισε, ήταν η γκάιντα του frontman τους Νεκτάριου Σανταμούρη στο “Join the Crusades”.

Από εκεί και πέρα, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι και μια φορά την εβδομάδα να έπαιζαν στην Αθήνα οι ICED EARTH, πάλι sold out θα γινόταν, και δεν ξέρω αν θα υπάρξει ξανά στα χρονικά τέτοια σχέση λατρείας του ελληνικού κοινού με metal μπάντα και τούμπαλιν.

Επιπροσθέτως, η αλήθεια είναι ότι τους ταιριάζει πολύ το Fuzz Club, στο οποίο εμφανίστηκαν για πρώτη φορά, από την άλλη, όμως, την επόμενη καλό θα είναι να αναπροσαρμόσουν τις επιλογές τους στον ήχο, ο οποίος ήταν στη διαπασών - πολύ περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα, δε, η κιθάρα του Jon Schaffer.

Mε μοναδική, αλλά σημαντική κάθε άλλο, παραφωνία την προαναφερόμενη, μαζί, βέβαια, με το ότι ο Stu Block το παράκανε με τις ευχαριστίες, οι Iced Earth έστησαν ένα δίωρο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μιας ακόμη αθηναϊκής βραδιάς που θα διαγραφόταν ως θριαμβευτική, καθώς μπορεί να επέλεξαν, όπως ήταν αναμενόμενο, αρκετά τραγούδια από το πρόσφατο (και όχι δα συγκλονιστικό) “Incorruptible” – και κανένα από το προηγούμενο “Plagues of Babylon” - από την άλλη, όμως, φρόντισαν να περιλάβουν στο σετ και αρκετές στιγμές από το εκπληκτικό “Something Wicked This Way Comes”, που φέτος έχει την 20ή του επέτειο, μαζί με λίγα αλλά καλά “old school” κομμάτια, που έφεραν μεγαλύτερο πανζουρλισμό στο Fuzz από αυτόν που ήδη επικρατούσε.

Κάθε εναρκτήρια νότα, έφερνε αυτόματα και το sing-along του κόσμου, που δεν σταμάτησε να τραγουδάει τους στίχους παρέα με τον Block – οι ψηλές του οποίου βρίσκονταν σε ιδιαίτερη φόρμα – ακολουθώντας, παράλληλα, και τις προσταγές του frontman των Iced Earth για ιαχές με το σύνθημά του, που δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που μόνο σε μιξαρισμένο live άλμπουμ μπορείς να ακούσεις.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά – και με πολλά κινητά, βέβαια, να σηκώνονται κατά τη διάρκεια – οι Iced Earth έκαναν ακόμη μια επίσκεψη στην Αθήνα με τη φόρα που εξακολουθεί να τους δίνει η 90s era και το ξεκίνημα της σχέση τους με το ελληνικό κοινό, η οποία είναι και αυτή που φέρνει στα live τους όχι μόνο τις τυπικές και τυπικούς metalheads.

Πολεμική βραδιά με τα όλα της, οι πρώτες βοήθειες να περιθάλπουν όλο και περισσότερο κόσμο όσο περνούσε η ώρα και οι Iced Earth να έχουν μπει καυτοί από το… ζέσταμα, με το “Great Heathen Army”, το “Burning Times”, το “Dystopia” και το, μάλλον καλύτερο του τελευταίου τους δίσκου, “Black Flag”.

Aκολούθως, το, επίσης καινούριο, “Seven Headed Whore” έδωσε τη σειρά του στα “all-time classic” “I Died for You” και “Vengeance Is Mine” από το συγκλονιστικό “The Dark Saga” του 1996, ενώ τη σκυτάλη εν συνεχεία πήραν το “Dracula” (μια από τις κορυφαίες στιγμές της συναυλίας), το “Brothers”, το “Last December” και το “Raven Wing”.

Κάπου εκεί, το σετ θα γινόταν εντελώς οπαδικό, με 3+3 τραγούδια που αναποδογύρισαν το Fuzz, τιμώντας αφενός τα 20 χρόνια του “Something Wicked This Way Comes”, αφετέρου τα 30 χρόνια από τότε που ο Jon Schaffer άλλαξε το όνομα του γκρουπ από Purgatory σε Iced Earth.

Εν αρχή, λοιπόν, είχαμε την τριλογία του ’98 με τα “Prophecy”, “Birth of the Wicked” και “The Coming Curse”, η ολοκλήρωση της οποίας βρήκε τον ιδρυτή των Iced Earth να λαμβάνει για λίγο τον ρόλο του frontman, τραγουδώντας το “Stormrider”, ενώ με την επιστροφή του Stu Block στη σκηνή, ήρθαν δύο ακόμα στιγμές από το “Night of the Stormrider” του 1991, συγκεκριμένα το “Angels Holocaust”, με όλο το Fuzz να τραγουδάει την εισαγωγική μελωδία, και το “Travel in Stygian”, το οποίο ήταν και το τραγούδι που έχασε περισσότερο πόντους λόγω του εκκωφαντικού ήχου.

Μετά από αυτό το “back2back” κολαστήριο, οι Iced Earth αποσύρθηκαν για λίγο, για να επιστρέψουν με το “Clear the Way (December 13th, 1862)”, επίσης από τα πιο καλά του “Incorruptible”, ενώ την αυλαία έριξαν το – αφιερωμένο στον Warrel Dane - “Watching over Me” (με αμέτρητα κινητά να το “απαθανατίζουν”……), και το αγαπημένο “The Hunter”.

Υπό τους ήχους του “Ghost Dance (Awaken the Ancestors)” – και με το ρολόι να δείχνει 15’ πριν τις 00:00, είπαμε, να τα τονίζουμε θετικά αυτά - οι Iced Earth αγκαλιάστηκαν, χαιρέτησαν το κοινό και ήδη επιστρέφοντας για την Αμερική, έχουν τσεκάρει την επόμενη φορά που θα μας επισκεφθούν. Μέχρι η κόλαση να παγώσει, εδώ θα αντιμετωπίζονται σαν μεσσίες.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Tidal DreamsTidal DreamsTidal DreamsIced Earth

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter