19Φεβρουαρίου2018

Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018 18:26 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: SATYRICON w/ On Thorns I Lay @ Fuzz Club

Αποδείχτηκε τελικά ότι δεν παίζει ρόλο η ημέρα, ο χιονιάς ή οι αλλεπάλληλες metal συναυλίες, όταν υπάρχει ενδιαφέρον και δίψα να παρακολουθήσεις ένα συγκρότημα.

Αυτή η διαπίστωση, ίσχυσε περίτρανα αρχικά για τους ON THORNS I LAY, που μάλλον δεν θα μπορούσαν να περιμένουν καλύτερο comeback, αφενός γιατί η προσέλευση του κόσμου ήταν μεγάλη από νωρίς, αφετέρου γιατί αυτή καθεαυτή η παρουσία τους, έδειξε πως η εγχώρια σκηνή μόνο κερδισμένη μπορεί να βγει από την επαναφορά τους, τόσο στα παλιά death/doom μονοπάτια, όσο και στις ζωντανές εμφανίσεις.

Κορυφαία στιγμή για το αθηναϊκό γκρουπ υπήρξε το “Olethros part II” και από κοντά το “Erevos”, αμφότερα μέσα από το επερχόμενο “Aegean Sorrow”, ενώ το 35λεπτο set περιλάμβανε ακόμη το “Aegean Sorrow” και το “Olethros part I” από τα νέα κομμάτια, με τα παλιότερα “Crystal Tears” και “In Heaven’s Island” να συμπληρώνουν τη λίστα.

Μετά από ένα μεγάλο, η αλήθεια είναι, διάλειμμα, συγκεκριμένα 45 λεπτών, οι SATYRICON βγήκαν στη σκηνή του Fuzz Club με την ίδια φόρα με την οποία θα συνέχιζαν για την υπόλοιπη μιάμιση ώρα, χωρίς πραγματικά να παρουσιάσουν ούτε… μισή μέτρια στιγμή ανάμεσα σε όλα τα τραγούδια που είχαν επιλέξει για αυτή την πρώτη συναυλία της περιοδείας τους, που σήμανε και την επιστροφή τους στην Ελλάδα μετά από 9 ολόκληρα χρόνια.

Σεμιναριακός ήχος, επιβλητικός Satyr μπροστά στην τρίαινά του και ενίοτε με την κιθάρα ανά χείρας, καταστροφικός Frost να στέλνει για επισκευή το drum kit του, ιδιαίτερη ατμόσφαιρα με τα πλήκτρα και συνολικά 6 άτομα επί σκηνής, με ολοφάνερο δέσιμο και απόδοση στα κόκκινα.

Οι Satyricon έδειξαν ότι η αξία τους ανεβαίνει ιλιγγιωδώς όταν πατούν πάνω στο σανίδι, καθώς μπορεί η ανάμιξη του κλασικού νορβηγικού black metal με τα μελωδικά και heavy riffs, να τους έχει προσδώσει έναν χαρακτηριστικό δικό τους ήχο, όμως τίποτα δεν είναι το ίδιο όταν έρχεται η ώρα της σκηνής.

Το γκρουπ από το Όσλο μας έβαλε κατευθείαν στο παιχνίδι με το “Midnight Serpent” και έκτοτε, το, γεμάτο κατά το μεγαλύτερο μέρος του, Fuzz Club δεν μπόρεσε να πάρει ανάσα.  

“Our World, It Rumbles Tonight”, “Black Crow on a Tombstone”, “Deep Calleth upon Deep”, “Walker Upon the Wind” και “Repined Bastard Nation” για τη συνέχεια, με τον κόσμο να ακολουθεί τις προσταγές του Satyr για την ιαχή “die” στο “Die by My Hand” και τον ίδιο τον frontman να σταματάει για λίγο τη σαρωτική ροή του… προγράμματος, για να αναφερθεί σ’ αυτά τα 9 χρόνια τα οποία μεσολάβησαν από την τελευταία εμφάνιση των Satyricon - χρησιμοποιώντας, βέβαια, τη δικαιολογία περί οικονομικής κρίσης, η οποία προφανώς και δεν στέκει, μιας που, τουλάχιστον όσον αφορά το metal στερέωμα, τον τόπο μας έχουν από τότε επισκεφθεί στην κυριολεξία όλοι.

“Αυτή η συναυλία είναι απλά μερικά δευτερόλεπτα ιστορίας. Τιμή μας που βρισκόμαστε απόψε εδώ μαζί σας”, κατέληξε ο Satyr, πριν να ξεκινήσει το “Now, Diabolical”, κατά τη διάρκεια του οποίου οι τοίχοι του Fuzz δοκίμασαν τις αντοχές τους, από τη μία λόγω των blast beats του Frost, από την άλλη εξαιτίας των ιαχών του κόσμου.

Βέβαια, εκεί που είχαμε πιστέψει ότι τα ρίχτερ είχαν φτάσει στον μέγιστο βαθμό τους, ήρθε το εντελώς old school Norwegian black metal “Walk the Path of Sorrow”, απογειωμένο στη live παρουσίασή του, να μας πάρει και να μας σηκώσει.

Ακολούθησαν δύο τραγούδια από το τελευταίο άλμπουμ των Satyricon με τίτλο “Deep Calleth upon Deep”, συγκεκριμένα το “To Your Brethren in the Dark” και το “The Ghost of Rome”, καθώς και σερί δύο κομμάτια από το “Nemesis Divina” του 1996, που δεν ήταν άλλα από το, εν είδει εισαγωγής, “Transcendental Requiem of Slaves”, και βέβαια το “Mother North”, που έφερε χάος και διάλυση, με τον Frost, κλασικά, να γκρεμίζει τα πάντα και το sing-along του κόσμου ίσως και να ακούγεται μέχρι απέναντι στην Πειραιώς.

Χωρίς να απομακρυνθούν από τη σκηνή, οι Satyricon μας πρόσφεραν και κάτι σαν encore, αποτελούμενο από το “The Pentagram Burns”, το “Fuel for Hatred” και το “K.I.N.G.”, το οποίο και σήκωσε το Fuzz στο πόδι, κλείνοντας μια βραδιά πραγματικά αλησμόνητη, με το γηπεδικό “οέ οέ οέ, Satyricon” να αποχαιρετάει τους Νορβηγούς και το ρολόι να δείχνει ένα τέταρτο πριν τα μεσάνυχτα, κάτι που πρέπει να τονίζεται με θετικό πρόσημο, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για καθημερινή που φεύγει και καθημερινή που έρχεται.

Μετά από αυτό το συγκλονιστικό βίωμα, η επόμενη φορά δεν γίνεται να αργήσει 9 χρόνια.

* Φωτογραφίες/Βίντεο: Γιάννης Νέγρης



Gallery

On Thorns I LaySatyriconSatyriconSatyriconSatyriconSatyriconSatyriconSatyriconSatyriconSatyriconSatyriconSatyriconSatyriconSatyriconSatyricon

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter