25Μαΐου2019

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017 21:32 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: ΛΕΥΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ @ Piraeus 117 Academy

Ο χρόνος έμοιαζε να έχει παγώσει και μετά από 17 χρόνια, το ρολόι να ξεκίνησε να μετράει ξανά.

Οι ΛΕΥΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ επέστρεψαν με μια επιβλητική, σε όλα της τα στοιχεία, εμφάνιση, παρουσιάζοντας το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας τους, αποτελούμενης από τα άλμπουμ “Μυστικοί Κήποι” (1986), “Ηχώ του Πόθου” (1988), “Λευκή Συμφωνία” (1993) και “Χρώματα” (1996).

Από τη μια οι 80s post-punk και πιο οπαδικές στιγμές και από την άλλη τα ξεσηκωτικά hard rock τραγούδια των 90s, συνέθεσαν μία δίωρη συναυλία η οποία αποζημίωσε στο ακέραιο τον κόσμο που συγκεντρώθηκε μαζικά, για να δει ξανά τους 2+1 παλιούς, μαζί με τα δύο νέα μέλη, να κινούνται και να παίζουν σαν να ήταν αυτή η καθημερινή τους ρουτίνα εδώ και χρόνια, σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν να μη σταμάτησαν ποτέ η Λευκή Συμφωνία τη μουσική τους δράση.

Με τη φωνή του Θοδωρή Δημητρίου σε πλήρη φόρμα, μαζί με το μπάσο του Διογένη Χατζηστεφανίδη, την κιθάρα του Σωτήρη Καστάνη, τα ντραμς του Βαγγέλη Τσιμπλάκη και τα πλήκτρα του Θοδωρή Φοινίδη, καθώς και ένα εξαιρετικό, ως συνήθως, ηχητικό και φωτιστικό αποτέλεσμα στο Piraeus 117 Academy, οι Λευκή Συμφωνία ξεκίνησαν με το “Ένα Μέρος να Κρυφτώ”, δημιουργώντας, όσο περνούσε η ώρα ακόμα και περισσότερο, τις συνθήκες για ένα άκρως “συνεργατικό” με το κοινό τους live.

Αν έπρεπε να σταθούμε σε μερικά από τα όσα σημάδεψαν αυτή τη βραδιά, θα θυμόμασταν, όσον αφορά το κυρίως μέρος της, τον βράχο “Κάθε Στιγμή (Τραγούδι στον Άνεμο)”, το sing-along στο “H Βροχή Πέφτει Δυνατά” και το “Θα Είμαι Εκεί”, την έκρηξη μόλις ακούστηκε το μπάσο στο “Μυστικοί Κήποι”, καθώς και το τραγούδι του κόσμου από τις πρώτες κιόλας νότες στο “Το Φεγγάρι Αιμορραγεί”, το οποίο συνεχίστηκε προκαλώντας ανατριχίλα στο “Θα Είμαι Πολύ Μακριά”.

Όσο για τα δύο encores, αρχικά οι Λευκή Συμφωνία γύρισαν στη σκηνή με το “Αντίθετα στη Ροή”, το “Μια Βίαιη Χαρά” και την επανάληψη του “Θα Είμαι Εκεί”, ενώ έκλεισαν τη συναυλία με το “Προβάλλει Μπροστά μου” και το υπέροχο post-punk “Ποιος θα Διώξει Μακριά τη Θλίψη”.

H αυλαία έπεσε με το “σας αγαπάμε πολύ” του Θοδωρή Δημητρίου, ο οποίος δεν χρειάστηκε, ούτως ή άλλως, να πει πολλά και πομπώδη λόγια στα 120 λεπτά που είχαν μεσολαβήσει από τη μεγάλη επιστροφή των Λευκή Συμφωνία, καθώς αυτή που μίλησε εκκωφαντικά, ήταν η μουσική και τα συναισθήματα που μας προκάλεσε.

Εις το επανιδείν.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Λευκή ΣυμφωνίαΛευκή ΣυμφωνίαΛευκή ΣυμφωνίαΛευκή ΣυμφωνίαΛευκή ΣυμφωνίαΛευκή ΣυμφωνίαΛευκή ΣυμφωνίαΛευκή ΣυμφωνίαΛευκή ΣυμφωνίαΛευκή ΣυμφωνίαΛευκή Συμφωνία

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter