23Οκτωβρίου2018

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017 19:03 Γράφτηκε από: 

Aνταπόκριση: 15 Χρόνια GAGARIN 205, day 2 (Therapy?, Day Oof, Cellar Dogs, One Block Society)

Ένα μίνι φεστιβάλ σκληρού ήχου επεφύλασσε η 2η ημέρα του εορτασμού για τα 15α γενέθλια του αγαπημένου συναυλιακού χώρου της Λιοσίων.

Το GAGARIN 205 σβήνει κεράκια παρέα με το AN CLUB, το οποίο κλείνει αισίως 30 χρόνια ζωής, με ένα παράλληλο 4ήμερο το οποίο περιλαμβάνει ονόματα από όλο το φάσμα της μουσικής που έχουν φιλοξενήσει οι δύο θρυλικοί συναυλιακοί χώροι. 

Ακριβώς στην προγραμματισμένη ώρα, την εμφάνισή τους στη σκηνή έκαναν οι ανανεωμένοι ONE BLOCK SOCIETY, που επανασυνδέθηκαν πρόσφατα για να ξεκινήσουν και πάλι μια ιστορία που κρατάει από το 1995.

Με το hardcore punk ως βάση, οι Αθηναίοι αποζημίωσαν το λιγοστό κοινό που πήρε θέση από νωρίς στο Gagarin, με το “Pegasus Crash Landing” να αποτελεί την κορυφαία στιγμή του 30λεπτου σετ τους.

Τη σκυτάλη παρέλαβαν εν συνεχεία οι CELLAR DOGS, των οποίων ο ογκώδης live ήχος ξεφεύγει κατά πολύ από αυτό που θα ακούσεις ηχογραφημένο.

Εν ολίγοις, τα τέσσερα σκυλιά δάγκωσαν λαιμούς, με κομμάτια σαν το “Insane”, το “Trainfist” και το “Confidential Game”, ενώ περιέλαβαν στο ημίωρο σετ τους και νέα τραγούδια, μάλλον από τον διάδοχο του προ διετίας “Jackhammer”.

Από την πλευρά τους, οι DAY OOF έδωσαν ένα ωραιότατο 40λεπτο σόου, διανθισμένο με ατάκες τύπου “να θυμάστε ότι παίζουμε πριν τους headliners”, καθώς είναι χαρακτηριστική η σαρκαστική τους διάθεση.

Έχοντας επιστρέψει δισκογραφικά με το “The Vlack Album”, μια 8ετία μετά το “Something to Clean Up Your Butt With”, το skate punk κουαρτέτο είχε ως highlight το “The Celebratory Cancelation” και από κοντά τα “The Mexicans Don’t Like Celine Dion” και “The Snow in the Sun”.

Πλέον, με τον κάτω όροφο να έχει σημαντική πληρότητα, οι THERAPY? εμφανίστηκαν με “take no prisoners” attitude, καθώς το ξεκίνημα με το “Knives”, το “Trigger Inside”, την εκπληκτική διασκευή στο “Isolation” των Joy Division και το “Turn”, μας έπιασε απευθείας από τον λαιμό και μείωσε αισθητά τις ανάσες μας.

Ούτως ή άλλως, το διάρκειας 100 λεπτών σετ των διαβόητων Ιρλανδών, αποτελούταν κυρίως από τα κλασικά και αγαπημένα, πολλώ μάλλον από σχεδόν ολόκληρο το “Troublegum” του 1994, που σημάδεψε τα νεανικά μας χρόνια όσο λίγοι δίσκοι, ενώ το τελευταίο τους άλμπουμ “Disquiet” χρησιμοποιήθηκε απλά ως σφήνα στα τραγούδια που ξεσήκωναν το κοινό από την πρώτη τους κιόλας νότα.

Με τον Andy Cairns, ως συνήθως, στη μία γωνία, άκρως εκφραστικό και πάλι, και τον Michael McKeegan στην άλλη, καθώς και τον Neil Cooper να δίνει πόνο στην οπισθοφυλακή, οι Therapy? έδειξαν για μία ακόμη φορά πως φτάνουν τρία άτομα για να γεμίσουν ουσιαστικά τη σκηνή, ενώ, από την άλλη, ο όχι και τόσο καθαρός ήχος αποτέλεσε ένα από τα λίγα μειονεκτήματα της επιστροφής τους στην Αθήνα μετά από 4 και πλέον χρόνια, μαζί με την περιορισμένη, για το μέγεθος και την αξία τους, προσέλευση του κόσμου.

Βέβαια, ο ανεβασμένος μέσος όρος ηλικίας και οι διάφορες “φυλές” που βρέθηκαν στο Gagarin, πιστοποιούσαν ότι οι διαβόητοι Ιρλανδοί έχουν αφήσει μια σπουδαία κληρονομιά, που συνεχίζει να τιμάται έως και σήμερα.

Όσον αφορά τη ροή της συναυλίας, αυτή περιλάμβανε εν συνεχεία το “Tides”, το “Stories”, το “Unbeliever”, το “Misery”, αφιερωμένο στον αξέχαστο Malcolm Young των AC/DC, καθώς και το “Insecurity”, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Cairns ζήτησε (και πήρε) το sing-along του κόσμου, ενώ στο άκουσμα του riff από το “Nausea”, προκλήθηκε και ο ανάλογος χαμούλης.

Με το “Still Hurts” και το “Sister”, οι Therapy? διατήρησαν ανεβασμένη την αδρεναλίνη μας, ενώ το “Deathstimate” έριξε τους τόνους για λίγο, δίνοντας απευθείας τη θέση του στο “Teethgrinder”, που συνοδεύτηκε από χοροπηδητά και φωνές.

Aπό εκείνο το σημείο και έπειτα, η βραδιά έφτασε στο απόγειό της, αρχικά  το “Die Laughing” και το “Diane”, το οποίο ο Andy Cairns αφιέρωσε στον δημιουργό του που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή, τον Grant Hart των Hüsker Dü, μια από τις μπάντες που επέδρασαν κατά πολύ στη γέννηση και εξέλιξη των Therapy?, κατά δήλωση των ιδίων.

Ακολούθησε το hit “Nowhere” όπως και το “Dancin’ with Manson”, ενώ για το encore το ιρλανδικό τρίο κράτησε το “Meat Abstract”, το “Potato Junkie”, με ενδιάμεση στάση το “I Wanna Be Your Dog” των Stooges και τις ευχαριστίες του Cairns για τη ζεστασιά του κοινού, το “Stop It You’re Killing Me” και, βέβαια, το “Screamager”, που έκλεισε πανηγυρικά μια βραδιά κατά την οποία γιορτάστηκαν με τρέλα και πάθος τα 15α γενέθλια του Gagarin 205.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης


Gallery

One Block SocietyOne Block SocietyCellar DogsCellar DogsCellar DogsDay OofDay OofTherapy?Therapy?

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter