21Νοεμβρίου2017

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017 15:09 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: FRATERNITY OF SOUND FESTIVAL 2017, day 1 (The Soft Moon, Nurse with Wound + more) @ Fuzz Club

Πολυποίκιλοι ήχοι, σαν ακτίνες που ξεκινούσαν από το κέντρο ενός (θορυβώδους) κύκλου, σφιχτοδεμένο πρόγραμμα που δεν πλάτειαζε, ονόματα που στην πλειοψηφία τους “είχαν αγνοηθεί από την έως τώρα συναυλιακή ιστορία της Ελλάδας”.

Αυτά ήταν εξαρχής τα κύρια συστατικά του FRATERNITY OF SOUND FESTIVAL, τα οποία και ξεδιπλώθηκαν περίφημα στην 1η main ημέρα, μπροστά σε μέτριας δυναμικής κοινό, το οποίο, όμως, γνώριζε για ποιον λόγο είχε περάσει την πόρτα του Fuzz Live Music Club.

Η αρχή έγινε με τους MAGGOT HEART, με μια καθυστέρηση 20 λεπτών από το ανακοινωμένο πρόγραμμα και με τον κόσμο, ως συνήθως για τα ελληνικά δεδομένα, να αδιαφορεί για τα πρώτα acts ενός φεστιβάλ, κάτι που, πάντως, σε καμία περίπτωση δεν επηρέασε τη Linnéa Olsson και την παρέα της.

Γνωστή από την τωρινή της παρουσία στους Sonic Ritual, την παλιότερη συμμετοχή της στους Beastmilk / Grave Pleasures και το πέρασμά της από τους Oath, στη σύντομη, ούτως ή άλλως, ιστορία τους, η 31χρονη Σουηδέζα παρουσίασε για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό το νέο της project, με τραγούδια σαν το “City Girls”, το “Razorhead”, το “No Light in You” και το ολόφρεσκο “Show Them Your Teeth”, σε ένα 30λεπτο σετ γεμάτο από ροκ εν ρολ ενέργεια και κιθαριστική παραμόρφωση.

Τη σκυτάλη ακολούθως παρέλαβαν οι KOOBA TERCU, που αναδείχθηκαν πανάξια σε έκπληξη της 1ης ημέρας του Fraternity of Sound, καθώς το “exotic noisy rock” τους με πολλές αναφορές στο Αfrobeat, μεταλλάχθηκε και, εντέλει, προσαρμόστηκε σε τέλειο βαθμό στα δεδομένα του φεστιβάλ.

Παρουσιάζοντάς μας ένα σχεδόν ενιαίο 45λεπτο σετ που ξεκίνησε με το “Ukunta”, το αθηναϊκό γκρουπ ήταν, χωρίς καμία υπερβολή, καθηλωτικό, με τον Johnny Tercu σε ρόλο αρχιερέα, τα κρουστά και τα τύμπανα – ως και blast beats ακούσαμε! – να μας βομβαρδίζουν, το μπάσο να χτυπάει στην καρδιά και τα ηλεκτρονικά μέρη μαζί με την κιθάρα να δημιουργούν το ιδανικό υπόβαθρο. Κρίμα που αυτήν την εκστατική διονυσιακή γιορτή επέλεξε να παρακολουθήσει λιγοστός κόσμος, τυχερές και τυχεροί όσοι ήμασταν εκεί.

Από την άλλη, το, περίπου, metal μέρος της βραδιάς ανήκε στους τρελούς και παλαβούς CIRCLE, ένα γκρουπ που υπάρχει από το 1991 και έχει στις τάξεις του μια… άπειρη δισκογραφία, με ιδρυτή και μοναδικό σταθερό μέλος τον μπασίστα Jussi Lehtisalo. Προεξάρχοντος του frontman Mika Rättö, άλλοτε καθιστού στα πλήκτρα του να μονολογεί και άλλοτε να επιδεικνύει την πλαστικότητα του κορμιού του, οι Φινλανδοί παρουσίασαν έναν συνδυασμό avant-garde θεατρικής παράστασης και μουσικής, που ξεκινούσε από το κλασικό και επικό, συνέχιζε στο ακραίο και κατέληγε στο ψυχεδελικό και μελωδικό, ακόμα και κατά τη διάρκεια ενός και μόνο τραγουδιού, όπως το εναρκτήριο “Rakkauta Al Dente”, που μαζί με το “Terminal” ήταν τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του 45λεπτου σετ τους.

Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης συναυλίας, στην οποία, πάντως, ο ήχος δεν έπιασε τα καλύτερα δυνατά επίπεδα, είδαμε κιθάρες να υψώνονται στον αέρα και ενίοτε να ενώνονται, αμφίεση παραδοσιακού old school/cult heavy metal από τα μέλη των Circle, crowd surfing από πιστούς οπαδούς και μια γενικότερη παρουσία των Φινλανδών που μόνο ως “περιπτωσάρα” θα μας οδηγούσε να τους χαρακτηρίσουμε, αν και λίγο κουραστική από κάποιο σημείο και έπειτα.

Η δική τους συνέχεια στο φεστιβάλ, θα πραγματοποιούταν την επόμενη μέρα, μέσω της έτερης μπάντας τους, των Pharaoh Overlord.

Πάντως, λίγο αργότερα στη βραδιά, της οποίας το πρόγραμμα είχε ήδη πάει δυστυχώς 40 λεπτά πίσω, θα γινόταν φανερό πως ο περισσότερος κόσμος μάλλον είχε έρθει για να δει και ακούσει τους NURSE WITH WOUND, κι αυτό δεν ήταν παράξενο, μιας που εδώ μιλάμε για έναν καλλιτέχνη/γκρουπ με σχεδόν τέσσερις δεκαετίες πορείας, ο οποίος τοποθέτησε όχι απλά λιθαράκι, αλλά βράχο στον ευρύτερο χώρο του industrial.

Το σχήμα του Steven Stapleton, ο οποίος μοιράστηκε τον μεγάλης έκτασης πάγκο με τον Colin Potter και τον Andrew Liles, δυσκόλεψε έως και την ανάσα μας με την πειραματικότητα της παρουσίας του και τη φυσικότητα των ήχων του, ενώ δική μου προσωπική περιέργεια, ήταν πού θα οδηγήσει όλη αυτή η ηρεμία και υπνωτιστική νωχελικότητα, η οποία έμοιαζε σαν να σμιλεύει ένα γλυπτό όσο προχωρούσε η συναυλία.

Τελικά, στο τελευταίο δεκάλεπτο από τα 55’ του σετ και παρόντος του Μάνου Six – εκ των τριών πρωτεργατών του Fraternity of Sound Festival – να κραυγάζει μονολογώντας πάνω στη σκηνή, οι Nurse with Sound τα έβαλαν όλα στα κόκκινα, πέταξαν αμέτρητα ηλεκτρόνια στον αέρα και άφησαν συντρίμμια στο Fuzz Live Music Club, κερδίζοντας το καθολικό χειροκρότημα του κοινού, που είχε μόλις ζήσει μια αξέχαστη εμπειρία, μακριά από “hype” καταστάσεις και πηγαδάκια που συνηθίζονται στους συναυλιακούς χώρους.

Τελευταίο όνομα της βραδιάς, στην τέταρτη επίσκεψή τους στην Ελλάδα μέσα σε ισάριθμα χρόνια, ήταν οι εκπληκτικοί SOFT MOON, μια συγκλονιστική post-punk/darkwave μπάντα για να παρακολουθήσεις ζωντανά, με τον Luis Vasquez αδιαφιλονίκητο και αεικίνητο πρωταγωνιστή και τους Matteo Vallicelli στα ντραμς και Luigi Pianezzola στο μπάσο να τον συνοδεύουν επάξια.

Το light show του γκρουπ από το Oakland, σε συνδυασμό με το best-of setlist μέσα από τις τρεις έως τώρα δισκογραφικές δουλειές του, δημιούργησαν τις καταλληλότερες συνθήκες για να κλείσει μεγαλοπρεπώς η 1η ημέρα του Fraternity of Sound, αν και – ίσως και λόγω προχωρημένου της ώρας – ο κόσμος όσο πήγαινε και αραίωνε.

Παρότι δεν βρίσκονται εν μέσω περιοδείας και ενώ έχουν ήδη ανακοινώσει για τον Φεβρουάριο την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ – η οποία είθε να τους βρει να επιστρέφουν στον τόπο μας – οι Soft Moon μας προσέφεραν ένα εξαιρετικό 70λεπτο σόου, με αρκετά, πάντως, προηχογραφημένα μέρη (όπως συνηθίζεται σε αντίστοιχου ύφους συναυλίες), αλλά και καμία μέτρια στιγμή.

Αρχικά, ο Vasquez και οι συν αυτώ μας κυρίευσαν με κομμάτια σαν το “Far” και το “Wrong”, ενώ μάλλον με δόσεις black humor και ενώ βρισκόμασταν ακόμα λίγο μετά το μισάωρο της συναυλίας, ο εγκέφαλος των Soft Moon μας πληροφόρησε πως το “Zeros” θα ήταν το τελευταίο τους τραγούδι. Φυσικά αυτό δεν ίσχυσε, οπότε το σφυροκόπημα συνεχίστηκε με το “Alive”, το “Burn” (το οποίο ο Vasquez προλόγισε λέγοντας “αυτό είναι ένα νέο τραγούδι, δεν ξέρουμε πώς να το παίξουμε, αλλά θα προσπαθήσουμε”), το “Try”, το “Machines”, το “Insides” και το “Βeing”.

Όσο για το encore, ο ιδρυτής των Soft Moon παράτησε την κιθάρα του και επιδόθηκε σε έναν ανελέητο πόλεμο κρουστών με τον Vallicelli, για τα ακόμα πιο ηλεκτρονικά “Βlack”, “Want” και “Repetition”, τα οποία έκλεισαν με τον ιδανικότερο τρόπο την 1η ημέρα του Fraternity of Sound Festival, ενός εγχειρήματος για το οποίο αναμφίβολα αξίζουν θερμά συγχαρητήρια.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Maggot HeartMaggot HeartMaggot HeartKooba TercuCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleCircleNurse with WoundNurse with WoundNurse with WoundNurse with WoundNurse with WoundNurse with WoundNurse with WoundThe Soft MoonThe Soft MoonThe Soft MoonThe Soft MoonThe Soft MoonThe Soft MoonThe Soft MoonThe Soft MoonThe Soft MoonThe Soft Moon

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter