07Αυγούστου2020

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017 21:01 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ & 100°C, ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ & B-MOVIES @ Κηποθέατρο Αλκαζάρ

“Από γιορτή σε γιορτή” ονομάστηκε η μίνι-περιοδεία, τεσσάρων σταθμών του ΠΑΥΛΟΥ ΠΑΥΛΙΔΗ και του ΓΙΑΝΝΗ ΑΓΓΕΛΑΚΑ. Ίσως τα κορυφαία - εν ενεργεία - ονόματα του ελληνόφωνου ροκ. Ο καθένας με τη δικιά του ιστορία. Ο Γιάννης Αγγελάκας με τις Τρύπες που τα άρχισαν όλα τη δεκαετία του ‘80 και ο Παύλος Παυλίδης με τα Ξύλινα Σπαθιά, που συνέχισε και εδραίωσε το ελληνόφωνο ροκ.

Φτάνοντας στο Κηποθέατρο Αλκαζάρ, δεν ξέραμε τι ακριβώς να περιμένουμε. Μέχρι που κάποια στιγμή και ενώ το soundcheck δεν είχε ακόμα τελειώσει, ακούστηκε το “Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι” με τη φωνή του Παυλίδη. Κάπου εκεί καταλάβαμε ότι θα ζήσουμε στιγμές που δεν έχουν ξαναγίνει.

Μπαίνοντας στο χώρο, το πρώτο πράγμα που παρατηρείς είναι η απουσία του πάλκου. Πράγμα που έπαιξε το ρόλο του, στη συναυλία τουλάχιστον μέχρι τα μισά του σετ του Παυλίδη και των B-Movies, αφού ο κόσμος ήταν καθιστός, γεμάτος αμηχανία και μακριά από τον παλμό της συναυλίας. Μέχρι το “Πάρε με Μαζί σου”, που σηκωθήκαμε να το χορέψουμε και μετά δεν ξανακαθίσαμε ποτέ..

Οι ανανεωμένοι πλέον, B-Movies με τον Δημήτρη Οικονόμου (Million Hollers) και τον Αλέκο Βουλγαράκη (Whereswilder), στην πιο ροκ μορφή τους ίσως ξεκίνησαν με το “Μαίρη” σε μια διασκευασμένη, πιο δυνατή και γρήγορη εκτέλεση. Το έχουμε ξαναγράψει από εδώ, πως εδώ και 1 χρόνο, ο Παυλίδης αναπολεί περισσότερο από ποτέ τις στιγμές των Σπαθιών και αυτό φαίνεται. Από το σέτλιστ που όλο και δυναμώνει, είτε με την επιλογή περισσότερων κομματιών από εκείνη την εποχή, ακόμα και από τις εκτελέσεις των δικών του κομματιών (από την περίοδο των B-Movies) όπου πλέον οι ενορχηστρώσεις γίνονται πιο δυνατές.

Αφού ακούσαμε τα “Τόσο Κοντά”, “Αντικαταπληκτικά”, “Άλλη Μια Μέρα”, “Πάρε με Μαζί σου”, “Στοιχειωμένο Σπίτι”, “Η Τελευταία Φορά”, “Ό,τι Θες Εσύ” με τα πρώτα καπνογόνα, ο Παυλίδης ψιθύρισε τον στίχο “μια καρδιά που διψάει σαν καμένο χωράφι” και με την εμφάνιση του Αγγελάκα, ξεκίνησαν να παίζουν το “Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι” για να ολοκληρωθεί το guest του, με τον “Ζεστό Αέρα” των Ξύλινων Σπαθιών.

Το σετ των B-Movies έφτανε στο τέλος μετά από 90 λεπτά, με τα “Δεν Έχει Τέλος”, “Μικρή μας Πολιτεία” και το “Κατάδικος” αφιερωμένο στην Ηριάννα.

Μόνο το τέλος δεν ήταν αυτό, αφού η βραδιά δεν είχε φτάσει ούτε στη μέση. Ο Γιάννης Αγγελάκας, με τους 100°C, τη νέα του μπάντα, που μόνο νέα δεν είναι, αφού έφτασαν τα 2 χρόνια που ταξιδεύουν παρέα.

Με την ορμή που το διακατέχει όλα αυτά τα χρόνια, είτε παίζει ηλεκτρικά, είτε ακουστικά ξεκίνησε με το “Μόνο από τη Λύπη σου” από τον δίσκο “Ήσυχα Τραγούδια για Ανέμελα Λιβάδια”, την πρώτη δισκογραφική δουλειά με τους 100°C.

Από εκεί και πέρα νομίζω πως η συναυλία ανέβηκε σε άλλα επίπεδα, με τις αντιδράσεις του κόσμου να είναι πιο έντονες. Ο Αγγελάκας να διασκευάζει τον ίδιο του τον εαυτό, και να παίζει πιο πολύ Τρύπες από ποτέ. Μπορεί να μην ανταποκρίνεται όταν ο κόσμο του φωνάζει “ω είναι ωραία στον παράδεισο”, αλλά θα τα σπάσει με το “Δως μου Λίγη Ακόμα Αγάπη” ή θα φωνάξει δυνατά το “Ακούω την Αγάπη”.

Κάποια στιγμή που να ξεχωρίζει δύσκολα θα βρούμε αφού η εμφάνιση του Αγγελάκα κύλησε τόσο γρήγορα και μας παρέσυρε και μας με τη μεγάλη δυναμική της. Φτάνοντας προς το τέλος ήρθε η σειρά του Παυλίδη να ανέβει παρέα στον Αγγελάκα, για να μας κάνουν μια μικρή έκπληξη με το “Η Σπασμένη Πολυθρόνα”, και μια μεγάλη έκπληξη με το “Δεν Χωράς Πουθενά”, ενώ είπαν και τα “Μόνο Αυτό”, “Δρόμος” και  “Αμνησία”.

Τα κομμάτια παίχτηκαν σχεδόν ακουστικά, με τον Γιάννη Σαββίδη να αφήνει την ηλεκτρική κιθάρα και να παίρνει το γιουκαλίλι. Μια παρατήρηση είναι ότι οι διφωνίες που έκαναν μάλλον έπρεπε να αποφευχθούν, με καλύτερη επιλογή το να τραγουδούν εναλλάξ τα κουπλέ των κομματιών και γιατί όχι, να ερμηνεύσει ο καθένας τουλάχιστον ένα κομμάτι του άλλου.

Η συναυλία έκλεισε με τον ιδανικό τρόπο, και με τις δύο μπάντες επί σκηνής να τραγουδούν το “Γιορτή”, επιβεβαιώνοντας έτσι τον τίτλο που δόθηκε σε αυτή τη συναυλία.

Αυτή η γιορτή, ίσως να είναι η γιορτή του ελληνόφωνου ροκ, που αν κάποιος το ψάχνει θα το βρει στις Τρύπες του Αγγελάκα, στα Σπαθιά του Παυλίδη, στα Διάφανα Κρίνα του Ανεστόπουλου που έφυγε, αλλά και σε πάρα πολλές αξιόλογες μπάντες που πέρασαν ειδικά τη δεκαετία του ‘90, και οφείλουν την ύπαρξή τους, σε μεγάλο βαθμό στο φαινόμενο των Τρυπών..

* Πηγή φωτογραφίας: http://youtu.be/3ds9QHFvAKo


E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

  • Δισκοκριτική: HADA - “Abrahadabra”
    Δισκοκριτική: HADA - “Abrahadabra”

    Δεν γνωρίζω αν το “deathwave” υπάρχει στα υποϊδιώματα της μουσικής, όμως το παρόν άλμπουμ θα μπορούσε κάλλιστα να περιγραφεί με αυτόν τον όρο.

  • Favourite live shots #50
    Favourite live shots #50

    Αγαπημένες συναυλιακές φωτογραφίες μέσα από το αρχείο.

  • Το SAMANO FESTIVAL έρχεται στην Άσκρη Βοιωτίας
    Το SAMANO FESTIVAL έρχεται στην Άσκρη Βοιωτίας

    Ανακοινώθηκαν τα πρώτα ονόματα για το Samano Festival, που πραγματοποιείται το Σάββατο 12 και την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου στη Λίμνη Μουσών στην Άσκρη Βοιωτίας.

  • Ακυρώνεται το URBAN ATHENS FESTIVAL
    Ακυρώνεται το URBAN ATHENS FESTIVAL

    Δεν θα πραγματοποιηθεί το διήμερο Urban Athens Festival στο TerraVibe Park, λόγω των τελευταίων εξελίξεων με την πανδημία του Covid-19.

  • Νέο single από τους OP3
    Νέο single από τους OP3

    Οι Op3 έδωσαν στη δημοσιότητα το "Please, Exit Now" μέσα από το επερχόμενο EP "Route".

Also Read


Newsletter