18Οκτωβρίου2017

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017 21:39 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: EJEKT FESTIVAL 2017 / day 2 (Kasabian, The Jesus and Mary Chain + more) @ Πλατεία Νερού

Το φετινό EJEKT FESTIVAL ανήκε, εντέλει, εξ ολοκλήρου στους Jesus and Mary Chain, που μας αποζημίωσαν στο έπακρο για την αναμονή δύο δεκαετιών, από την τελευταία φορά που μας είχαν επισκεφθεί, στο μακρινό 1996.

Παίρνοντας τα πράγματα με τη σειρά, οι BLACK HAT BONES ήταν αυτοί που άνοιξαν τη 2η ημέρα του φεστιβάλ και, όπως πάντα, δεν μας απογοήτευσαν καθόλου με την εμφάνισή τους.

Ο πολύ καλός ήχος για τα δεδομένα μιας σχεδόν άδεια πλατείας και οι στιγμές από το πρόσφατο “Born in a Thunder”, με το “Back with a Black Heart”, το “Realize”, το “I Am the Sun” και το “Thunderborn”, μαζί με τα παλιότερα αγαπημένα “El Camino” και “High Gain Devil Rockers”, ήταν τα συστατικά ενός αξιοπρεπέστατου ροκ εν ρολ 35λεπτου.

Δεύτερο στη σειρά συγκρότημα που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μας, με εντελώς διαφορετικό ύφος βέβαια, ήταν οι OF MONTREAL, που συνδυάζουν την πειραματική ψυχεδέλεια με τον ηλεκτρονικό ήχο, έχοντας, αναμφίβολα, ως κυριότερη δυναμική τον Kevin Barnes και τις περσόνες που υποδύεται.

Με γυναικεία αμφίεση έντονα επηρεασμένη από τις ημέρες του glam rock και δύο διαφορετικές περούκες, ο ηγέτης του αμερικανικού γκρουπ ερμήνευσε ιδανικά τραγούδια σαν το “Let’s Relate” και το “A Sport and a Pastime”, ενώ κορυφαία στιγμή του 45λεπτου set δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από το 12λεπτο “The Past Is a Grotesque Animal”, έναν ύμνο στο post-punk.

Η σκυτάλη εν συνεχεία δόθηκε στους PETER HOOK & THE LIGHT, για μια 70λεπτη εμφάνιση αφιερωμένη στους Joy Division, η οποία περιλάμβανε ολόκληρο το “Unknown Pleasures” και όχι μόνο.

Με κύριο χαρακτηριστικό του ήχου τους την ύπαρξη δύο μπάσων, καθώς τον τέως μουσικό των Joy Division και New Order συνοδεύει ο γιος του Jack Bates, οι Βρετανοί προλόγισαν με το “Digital” την παρουσίαση του άλμπουμ του 1979, η οποία κυμάνθηκε σε αρκετά μέτρια επίπεδα, κυρίως λόγω της χαμηλής έντασης στα “Disorder”, “Day of the Lords”, “Candidate”, “Insight” και “New Dawn Fades”, και των γενικότερων τεχνικών ζητημάτων που το γκρουπ έδειχνε να αντιμετωπίζει συνεχώς.

Το ηχητικό αποτέλεσμα ήταν, βέβαια, φανερά καλύτερο στα “She’s Lost Control”, “Shadowplay”, “Interzone” και “I Remember Nothing”, όπως και στο - αφιερωμένο από μικροφώνου στον αξέχαστο Ian Curtis που σήμερα θα γινόταν 61 - “Αtmosphere”, το “Ceremony”, το “Transmission” και το “Love Will Tear Us Apart”, το τέλος του οποίου βρήκε τον frontman να κατεβαίνει από τη σκηνή και να δωρίζει το t-shirt του στο κοινό, όμως, χωρίς δεύτερη σκέψη, η συγκεκριμένη εμφάνιση δεν πλησίασε καν αυτή του 2013, όταν ο Peter Hook μας είχε επισκεφθεί τελευταία φορά με το συγκρότημά του.

Από την άλλη, αποδείχθηκε και στην πράξη πως οι εμβληματικοί JESUS AND MARY CHAIN ήταν το σχήμα πάνω στο οποίο στηρίχθηκε αξιακά το οικοδόμημα του φετινού Ejekt, καθώς μπορεί οι Killers και οι Kasabian να θεωρούνταν οι headliners της διοργάνωσης, λόγω κυρίως του ρεύματος που έχουν στο εξωτερικό, παρόλα αυτά, τόσο τα 21 χρόνια προσμονής του ελληνικού κοινού για την επιστροφή της μπάντας που σημάδεψε τα 80s και 90s, καθώς και αυτή καθεαυτή η κληρονομιά της στον χώρο της ροκ μουσικής, ξεπέρασαν κατά πολύ οτιδήποτε είχαν να μας προσφέρουν τα δύο προαναφερόμενα γκρουπ.

Άλλωστε, το δισκογραφικό comeback των Jesus and Mary Chain με το εξαιρετικό “Damage and Joy”, σχεδόν 20 χρόνια μετά την τελευταία τους δουλειά, μόνο ως “επικήδειος” δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, καθώς οι Σκοτσέζοι έβαλαν τα γυαλιά τόσο σε γκρουπ που επανενώνονται χωρίς όμως να έχουν κάτι περισσότερο να προσφέρουν, όσο και σε μπάντες ακριβώς σαν τους Killers και τους Kasabian, που έχουν να επιδείξουν μια συνεχώς φθίνουσα πορεία μετά από το εντυπωσιακό ξεκίνημά τους, χαμένες κάπου ανάμεσα στον “mainstream” και εύπεπτο ήχο.

Με ένα 75λεπτο set που ακροβατούσε ανάμεσα στο πρόσφατο άλμπουμ τους και σε γενναίες δόσεις από την “αγία τετράδα” του ’85-’92 (“Psychocandy”, “Darklands”, “Automatic”, “Honey’s Dead”), oι Jesus and Mary Chain απέδειξαν τόσο ηχηρά για ποιον λόγο θεωρούνται από τους πρωτομάστορες του shoegaze, όσο ηχηρές και ξυραφένιες ήταν οι κιθάρες του William Reid και του Scott Von Ryper.

Παρότι στατικοί και σχεδόν υπνωτισμένοι επί σκηνής – χαρακτηριστικός ο τρόπος ερμηνείας του Jim Reid καθώς και το μόνιμο στιγμιότυπο με τον William στο βάθος, ακριβώς μπροστά από τους δύο ενισχυτές με την επιγραφή “Jesus” - οι Σκοτσέζοι δεν άφησαν ούτε στιγμή διαλείμματος για όλες τις αισθήσεις μας, κυρίως για την ακοή μας, η οποία απολάμβανε το ένα σπουδαίο κομμάτι μετά το άλλο.

Η αρχή έγινε με το “Amputation”, το “April Skies” και το “Head On”, η συνέχεια έφερε το “Far Gone and Out”, το “Between Planets” και την πρώτη μεγάλη έκρηξη με το “Blues from a Gun”, ενώ ακολούθησε το “Always Sad” και το πανέμορφο “All Things Pass”.

Με τη σειρά τους, το “Μood Rider” και το “Half Way to Crazy” έδωσαν τη θέση τους στο επίσης πανέμορφο “Some Candy Talking”, καθώς, βέβαια, και στο “Just Like Honey”, το οποίο αντιμετωπίστηκε, όπως αναμενόταν, με ενθουσιασμό, ενώ μετά το θορυβώδες “Υou Trip Me Up”, ήρθε ο πρώτος οργασμός, με το “The Living End”.

Οι Jesus and Mary Chain είχαν για μας λίγο ακόμα, αρχικά με το “War on Peace” και τον χαμό του “I Hate Rock ‘N’ Roll”, ενώ η πλήρης ολοκλήρωση ήρθε με το “Reverence”, το οποίο και σήμανε το τέλος του Ejekt για αρκετό κόσμο, που σε εκείνο το σημείο πήρε τον δρόμο της επιστροφής από την Πλατεία Νερού.

Όσον αφορά την εμφάνιση των KASABIAN, που πραγματοποιήθηκε με ημίωρη καθυστέρηση λόγω τεχνικών προβλημάτων, καθώς και με έναν ήχο που παρουσίαζε συνεχή σκαμπανεβάσματα, ήταν δεδομένο ότι δεν θα μπορούσε όχι απλά να ξεπεράσει, αλλά ούτε να ακουμπήσει αυτό που είχε προηγηθεί από τους Jesus and Mary Chain, τόσο λόγω του μουσικού τους ύφους, που συνδυάζει τη rock με την pop και, ενίοτε, το hip hop, χωρίς πάντοτε επιτυχημένο αποτέλεσμα, όσο και του ότι η προσέλευση ήταν εξαιρετικά χαμηλότερη από την τελευταία, όχι και τόσο μακρινή, βέβαια, φορά που είχαν έρθει στην Ελλάδα, και πάλι με αφορμή το Ejekt Festival.

Ίσως και ακριβώς αυτό το γεγονός, ότι δηλαδή οι Kasabian φιλοξενήθηκαν για 3η φορά στη σκηνή της Πλατείας Νερού μέσα σε μια 5ετία και, μάλιστα, χωρίς James/Miles Kane και Editors/White Lies, αλλά με ένα όνομα του οποίου το κοινό είναι εντελώς διαφορετικό, να ήταν και αυτό που συνετέλεσε στον μεγαλύτερο βαθμό στο αποδυναμωμένο ενδιαφέρον του κόσμου για τη συναυλία τους.

Βέβαια, οι Κasabian είναι ένα γκρουπ που έχει στις τάξεις του αρκετά hits, κάτι που βοηθάει πάντοτε στη δημιουργία χημείας ανάμεσα σε συγκρότημα και fans - η οποία σίγουρα υπάρχει μεταξύ του Tom Meighan και του Sergio Pizzorno που μοιράζονται τα φωνητικά - οπότε σε καμία περίπτωση δεν θα έλεγα ότι η παρουσία τους ήταν αδιάφορη, σίγουρα όμως κατώτερη από αυτό που προσωπικά περίμενα, καθώς πέραν όλων των προαναφερομένων πτυχών, οι Βρετανοί έμοιαζαν και αρκετά κουρασμένοι και ολίγον τι μηχανικοί και “φασόν” κατά τη διάρκεια της εμφάνισής τους.

Αναμφίβολα, δε, αν κατά τη διάρκεια του 90λεπτου είχαν επιλέξει περισσότερα τραγούδια από το “Velociraptor!” και το “West Ryder Pauper Lunatic Asylum” και λιγότερα από το “For Crying Out Loud” και το “48:13”, με τα οποία έδειξαν έντονη προτίμηση προς τη χορευτική pop, όλα θα ήταν αρκετά καλύτερα, παρόλα αυτά δικαίωμα του κάθε συγκροτήματος είναι να επιλέγει το setlist του και δικαίωμα ημών να το κρίνουμε με βάση αυτά που έχουμε δει και ακούσει.

Kasabian, λοιπόν, επέστρεψαν στην Ελλάδα με τραγούδια σαν το “Ill Ray (The King)”, το “Bumblebeee”, το “Eez-eh”, το “Underdog”, το “Shoot the Runner”, το “You’re in Love with a Psycho”, το “Club Foot”, το “Re-Wired”, το “Empire” και το “Bless This Acid House”, ενώ στιγμές που ξεχώρισαν περισσότερο από τις υπόλοιπες, ήταν το “Treat”, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Pizzorno κατέβηκε από τη σκηνή για να χαιρετίσει τις μπροστινές σειρές κόσμου, το “Stevie”, που παρότι τραγούδι του “48:13”, θυμίζει έντονα τους παλιότερους και πολύ πιο αγαπημένους Kasabian, το “Put Your Life on It” με τους αναμμένους αναπτήρες και το “L.S.F. (Lost Souls Forever)” που έφερε και τον μεγαλύτερο ξεσηκωμό μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Όσο για το encore, το γκρουπ από το Leicester επέλεξε το “Comeback Kid”, το “Vlad the Impaler” και το “Fire”, τραγούδι που, προφανώς, το κοινό ανυπομονούσε περισσότερο να ακούσει από όλα τα υπόλοιπα.

Με αυτόν τον τρόπο έπεσε και η αυλαία του φετινού Ejekt Festival, από το οποίο φαντάζομαι πως όλες και όλοι μας αναμέναμε αρκετά περισσότερα πράγματα, μετά τον περσινό θρίαμβο με τους Muse, όμως οι συνθήκες διοργάνωσης ενός φεστιβάλ, καθώς και οι προβλέψεις για την προσέλευση κόσμου, είναι τόσο περίπλοκες στην Ελλάδα, όσο ένας λαβύρινθος.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Black Hat BonesBlack Hat BonesBlack Hat BonesBlack Hat BonesBlack Hat BonesOf MontrealOf MontrealOf MontrealOf MontrealOf MontrealPeter Hook & The LightPeter Hook & The LightPeter Hook & The LightPeter Hook & The LightPeter Hook & The LightPeter Hook & The LightPeter Hook & The LightPeter Hook & The LightThe Jesus and Mary ChainThe Jesus and Mary ChainThe Jesus and Mary ChainThe Jesus and Mary ChainEjekt Festival 2017, day 2KasabianKasabianKasabianKasabianKasabianKasabianKasabian

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter