22Σεπτεμβρίου2017

Πέμπτη, 06 Ιουλίου 2017 13:24 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: ROCKWAVE FESTIVAL 2017 / day 3 (Εvanescence, Gojira, Flogging Molly + more) @ TerraVibe Park

Στην καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη ROCKWAVE ημέρα της 5ετίας, οι Gojira σάρωσαν τα πάντα στο πέρασμά τους, με τους headliners Evanescence να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, τους Flogging Molly να στήνουν ένα ασταμάτητο πάρτι και τους Paradise Lost μια κλάση ανώτερους από τα τελευταία club shows τους.

“Η καλή ημέρα από το πρωί (μεσημέρι) φαίνεται”, λέει η σοφή ρήση και κάπως έτσι, οι TARDIVE DYSKINESIA άνοιξαν το φεστιβάλ στις 15:30, με έναν ισοπεδωτικό ήχο και το κοινό τους να ανταποκρίνεται πλήρως στις ορέξεις τους, έως και στο wall of death που προκάλεσε ο Μάνθος στο “The Chase Home”, με τον ήλιο κατακέφαλα.

Κορυφαία στιγμή του ημίωρου set των Tardive Dyskinesia ήταν, πάντως, το “Thread of Life”, από το πρόσφατο άλμπουμ τους “Harmonic Confusion”, με το αθηναϊκό γκρουπ να κερδίζει δικαίως τον τίτλο του καλύτερου εναρκτήριου act και στις 3 ημέρες του Rockwave.

Ακόμα μια μπάντα που έδειξε ψυχούλα στο Vibe Stage ήταν οι POEM, που ήρθαν στη Μαλακάσα με τη φόρα του εξαιρετικού “Skein Syndrome”, αποζημιώνοντας πλήρως με την εμφάνισή τους τον κόσμο που τους παρακολούθησε υπό καύσωνα, με τον frontman Γιώργο Προκοπίου να δίνει επ’ αυτού ουκ ολίγες φορές τις ευχαριστίες του από μικροφώνου.

Ήχος σε κρυστάλλινα επίπεδα και κορυφαίες στιγμές τα “Fragments”, “Bound Insanity” και “Remission of Breath”, τα κυριότερα χαρακτηριστικά του ημιώρου των Poem.

Μεταφορά στο Terra Stage για την αρχηγική εμφάνιση των EPICA, που ανέπτυξαν θερμότατη αλληλεπίδραση με το κοινό, ελέω της πάντα επιβλητικής Simone Simons, αλλά και του τρελού πληκτρά Coen Janssen.

Επίσης με νέο δίσκο στις αποσκευές, το ολλανδικό γκρουπ έδειξε σύσσωμο φοβερή ενέργεια επί σκηνής, παρά τη συνεχιζόμενη υψηλή θερμοκρασία, με highlights το “Edge of the Blade”, το “The Essence of Silence”, το “Unchain Utopia” και το “Cry for the Moon (The Embrace that Smothers part 4)”.

Η μεγάλη σκηνή φιλοξενούσε εν συνεχεία τους ANATHEMA, που δυστυχώς αποδείχθηκαν ο αδύναμος κρίκος της ημέρας, αφενός λόγω των τεχνικών προβλημάτων που απασχολούσαν τον διαρκώς ανήσυχο Danny Cavanagh, από το τέλος του εναρκτήριου “Untouchable, Part 1” και έπειτα, αφετέρου γιατί το setlist τους ήταν αρκετό άνισο, με μεγάλο βάρος στο τελευταίο, εξαιρετικό παρόλα αυτά, άλμπουμ, και ταυτόχρονη παράλειψη τραγουδιών που διψούσαμε να ακούσουμε ζωντανά.

Το συγκρότημα από το Liverpool επέστρεψε στην Ελλάδα, λοιπόν, με το “The Optimist”, παρουσιάζοντάς μας εξ αυτού το “Leaving It Behind”, το “Endless Ways”, το ομότιτλο “The Optimist” και το πανέμορφο “Springfield”, με τη Lee Douglas κάθε φορά ακόμα πιο “λυμένη” επί σκηνής και τον Vincent Cavanagh να υπόσχεται επάνοδο στην Αθήνα στις αρχές του επόμενου χρόνου, “με το ‘Fragile Dreams’, το ‘Regret’” και διάφορα άλλα τραγούδια που ζητούσε το κοινό.

Οι Anathema επέλεξαν ακόμη το “Thin Air” και το “Closer” για το 60λεπτο set τους, ενώ έκλεισαν με το – απροβάριστο, όπως μας ενημέρωσαν - “A Simple Mistake”.

Το πρόγραμμα μας επεφύλασσε εν συνεχεία τον χαμό των FLOGGING MOLLY, που επιστρέφοντας δισκογραφικά με το “Life Is Good” ύστερα από μία 6ετία, ήρθαν ξανά από τα μέρη μας, με όρεξη να προκαλέσουν την αγαπημένη “χωματίλα” της μικρής σκηνής.

Με ηγετική μορφή τον ομιλητικότατο Dave King και ένα περίφημο ηχητικό αποτέλεσμα, όπου άκουγες πεντακάθαρα όλα τα όργανα, οι Flogging Molly μας θύμισαν τους λόγους για τους οποίους θα θέλαμε να ζούμε πολύ συχνότερα μία συναυλία τους, προκαλώντας χορό και τραγούδι σε κάθε γωνιά του Vibe Stage.

Δύσκολο να ξεχωρίσω highlights στα 75 λεπτά της εμφάνισής τους, αλλά “για την ιστορία” θα επιλέξω αρχικά το “The Hand of John L. Sullivan”, το “Drunken Lullabies”, το “Saints & Sinners” και το “Float”, με το μήνυμα του King απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και υπέρ της αδελφοσύνης Ελλάδας – Ιρλανδίας, και ακόμα περισσότερο το “Tobacco Island”, το “Crushed (Hostile Nations)”, το “Devil’s Dance Floor”, το “If I Ever Leave This World Alive”, το “What’s Left of the Flag” και το “The Seven Deadly Sins”, που έφεραν πανικό στη Μαλακάσα. Προφανώς, λοιπόν, highlight όλη τους η συναυλία.

Επιστροφή εν συνεχεία στο Terra Stage για λογαριασμό των PARADISE LOST, που έδειξαν ότι τους ταιριάζουν ακόμα περισσότερο τα σφιχτά φεστιβαλικά set, στην καλύτερή τους εμφάνιση στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Με νέο άλμπουμ στα σκαριά, αλλά τραγούδια από τις προηγούμενες δουλειές τους κατά τη διάρκεια του 60λεπτου που είχαν στη διάθεσή τους, οι σπουδαίοι Βρετανοί ξεκίνησαν με το “Νο Ηοpe in Sight” και το “Pity the Sadness”, συνέχισαν με το “One Second”, το “The Enemy” και το “Faith Divides Us - Death Unites Us”, ενώ παρουσίασαν εν συνεχεία, με μέτρια, όμως, απόδοση από τον Nick Holmes, το “Hallowed Land” από το θρυλικό “Draconian Times”.

Παρόλα αυτά, ο 46χρονος frontman μάς προσέφερε τα καλύτερα growls του, στο “Return to the Sun”, το “As I Die” και στο ερεβώδες “Beneath Broken Earth”, με το σχήμα από το Halifax να παρουσιάζει ακόμη το “Embers Fire”, το “Say Just Words” και το θριαμβευτικό κλείσιμο με το “The Last Time”.

Πάντως, αναμφισβήτητα η πλέον αναμενόμενη συναυλία του 3ήμερου φεστιβάλ ήταν αυτή των GOJIRA, που επέστρεφαν στην Ελλάδα μετά από 6 χρόνια, με το “Magma” να προσθέτει ακόμα ένα λιθαράκι, μάλλον βράχο, σε μια δισκογραφία που τους έχει καθιερώσει ως ένα από τα σημαντικότερα metal γκρουπ του 21ου αιώνα.

Παρόλα αυτά, όσο αναμενόμενη και να ήταν η εμφάνιση των Γάλλων στο Rockwave και όσο και να άκουγες την έκφραση “ανεβαίνουμε Μαλακάσα για να δούμε Gojira”, από την ώρα της ανακοίνωσης κιόλας, ίσως δεν θα μπορούσες να προβλέψεις την ατμόσφαιρα που θα επικρατούσε στο Vibe Stage, από τη στιγμή που η τετράδα από την Bayonne πάτησε το πόδι της στο σανίδι.

Gojira προκάλεσαν εξωπραγματικές και λυσσασμένες αντιδράσεις, σε βαθμό που προσωπικά δεν έχω συναντήσει ποτέ σε συναυλία. Στην έναρξη με το “Only Pain”, το “Τhe Heaviest Matter of the Universe” και το “Silvera”, οι μπροστινές σειρές βρίσκονταν ένα βήμα από το να φάνε τα σίδερα, ενώ στο “Stranded” έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους οι επιβλητικές φωτιές, που συνόδευσαν έκτοτε το σόου της γαλλικής μπάντας, η οποία συνδυάζει σε υπέροχο βαθμό το τρίπτυχο groove/progressive/technical death.

O πρώτος μεγάλος κύκλος στο Vibe Stage έγινε για λογαριασμό του “Flying Whales”, ενώ οι Gojira συνέχισαν να μας βομβαρδίζουν με το “The Cell”, το “Backbone”, το “L’Enfant Sauvage” (με τον πρόλογο από το instrumental “Terra Inc.”), το “The Shooting Star”, το “Toxic Garbage Island” και το “Vacuity”, με τον Joe Duplantier να στέλνει τα χαιρετίσματά του στους Rotting Christ, που είχαν ισοπεδώσει το TerraVibe την 1η ημέρα, και να ζητάει ανθρώπινη ευγένεια εν μέσω της οικονομικής κρίσης που επικρατεί και στην Ελλάδα.

Φτάνοντας προς το τέλος του 75λέπτου, ο Mario Duplantier επιδόθηκε σε ένα σύντομο drum solo, αφού είχε φροντίσει να εξαπολύσει τρομακτικές επιθέσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς, ενώ η λήξη με τη διασκευή στο ανεπανάληπτο “Territory” των Sepultura, βρήκε τη Μαλακάσα να μετράει πληγές και τον κόσμο να έχει ματώσει από μια αξέχαστη και συγκλονιστική εμπειρία, με το συνολικό αποτέλεσμα να δείχνει τη δίψα του ελληνικού κοινού για μεγάλες metal συναυλίες και να δικαιώνει το Rockwave για την επιλογή του να συστήσει μια ημέρα αποκλειστικά αφιερωμένη στον σκληρό ήχο, όπως παλιά.

Από εκεί και πέρα, δύσκολα μπορούσε να συμβεί κάτι που να ξεπεράσει το μακελειό της μικρής σκηνής, καθώς, ούτως ή άλλως, ο ήχος των EVANESCENCE είναι εντελώς διαφορετικός, παρόλα αυτά, κυρίως λόγω της εκπληκτικής παρουσίας της Amy Lee, η 3η ημέρα του Rockwave συνέχισε με κεκτημένη ταχύτητα και ολοκληρώθηκε με τρόπο ιδανικό.

Είτε με τη γεμάτη ενέργεια ερμηνευτική παρουσία της πάνω στο Terra Stage, είτε πίσω από το πιάνο που ήταν στημένο για λογαριασμό της, η 35χρονη καλλιτέχνιδα αποτέλεσε, όπως αναμενόταν, την αρχή και το τέλος του γκρουπ που επέστρεψε στην Ελλάδα μετά από 5 χρόνια, έχοντας στις αποσκευές ένα σχεδόν 90λεπτο set γεμάτο από τα hits των τριών έως τώρα δίσκων του.

Η ανταπόκριση του κοινού υπήρξε πέρα για πέρα ενθουσιώδης, από το ξεκίνημα με το “Everybody’s Fool”, το “What You Want” και το “Going Under”, τραγούδια τα οποία προανήγγειλαν απευθείας την αξία της βραδιάς.

Ανάμεσα σε άλλα, το “Lithium”, το “My Heart Is Broken”, το “Made of Stone”, το “Weight of the World”, το “Say You Will”, το “Call Me When You’re Sober”, το “Imaginary” και, βέβαια, το “Bring Me to Life”, ήρθαν να προστεθούν στην εξαιρετική εμφάνιση των Evanescence, που ολοκληρώθηκε με την Amy Lee να ευχαριστεί συγκινημένη το κοινό και να ερμηνεύει με τον δικό της, χαρακτηριστικό τρόπο, το “My Immortal” και το “Disappear”.

*Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Tardive DyskinesiaTardive DyskinesiaTardive DyskinesiaTardive DyskinesiaTardive DyskinesiaTardive DyskinesiaTardive DyskinesiaTardive DyskinesiaTardive DyskinesiaTardive DyskinesiaTardive DyskinesiaTardive DyskinesiaTardive DyskinesiaTardive DyskinesiaTardive DyskinesiaPoemPoemPoemEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaEpicaAnathemaAnathemaAnathemaAnathemaAnathemaAnathemaAnathemaAnathemaAnathemaAnathemaAnathemaAnathemaAnathemaFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyFlogging MollyParadise LostParadise LostParadise LostParadise LostParadise LostParadise LostParadise LostParadise LostParadise LostParadise LostParadise LostGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraGojiraEvanescenceEvanescenceEvanescenceEvanescenceEvanescenceEvanescenceEvanescenceEvanescenceEvanescenceEvanescence

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter