21Νοεμβρίου2017

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017 14:49 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: RELEASE ATHENS 2017 / day 2 (Thievery Corporation, Archive + more) @ Πλατεία Νερού

Η 2η ημέρα του φετινού RELEASE ATHENS ήταν ιδιαιτέρως έξυπνα στημένη, μιας που και τα τρία διεθνή ονόματα του line-up έχουν αναπτύξει, το καθένα με τον δικό του ήχο, μια λατρεμένη σχέση με το ελληνικό κοινό, κάτι που φάνηκε από την εντυπωσιακή προσέλευση στην Πλατεία Νερού.

Tα όποια προβλήματα προκάλεσε η βροχή τις απογευματινές ώρες, δεν πτόησαν ούτε τα συγκροτήματα, που έδειξαν τον καλύτερό τους εαυτό πάνω στη σκηνή, ούτε τον κόσμο, που συνέρρευσε μαζικά στο Φάληρο για να διασκεδάσει υπό τους groovy ήχους των Thievery Corporation, την electro/rock επίθεση των Archive και τους ηλεκτρονικούς, αλλά ενίοτε μελαγχολικούς, ρυθμούς των Kadebostany.

Στις 17:40, όπως ήταν προγραμματισμένο, την εμφάνισή τους έκαναν οι CHINESE BASEMENT, ένα από τα δύο εγχώρια acts του line-up, τα οποία προσέθεσαν και μια νότα από καθαρόαιμο ροκ στη 2η ημέρα του Release Athens.

Ο garage punk ήχος σε συνδυασμό με την ενέργεια που εκπέμπουν στις ζωντανές τους εμφανίσεις, είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των Θεσσαλονικέων, που με την πάροδο του χρόνου είναι φανερό ότι αποκτούν την απαραίτητη ωριμότητα, καθώς ορμή διέθεταν και με το παραπάνω, από την αρχή κιόλας της πορείας τους.

Επόμενο όνομα του φεστιβάλ ήταν οι OMEGARAY, καινούριο project του Γιώργου Καρανικόλα, που μαζί με τον Στέφανο Φλώτσιο, επίσης μέλος των Last Drive, καθώς και τους Άγγελο Κώττα και Κώστα Λουκόπουλο, κυκλοφόρησαν πρόσφατα το εξαιρετικά ενδιαφέρον επώνυμο ντεμπούτο τους, γέννημα πολύωρων τζαμαρισμάτων.

Καθώς, όμως, η πρώτη νεροποντή είχε ήδη πλήξει την Πλατεία Νερού, μαζί με το πρόγραμμα το οποίο αναγκαστικά πήγε πίσω προκειμένου η σκηνή να καθαριστεί από τα νερά και να τεθούν ξανά όλα υπό λειτουργία, η εμφάνιση των Omegaray μίκρυνε χρονικά, με αποτέλεσμα το αθηναϊκό γκρουπ να μας δώσει μία γεύση μόνο από την ποιότητά του, μέσω του “Κυκλικός Χορός” και του “Ξενιστής”.

Το γκρουπ, πάντως, που “πλήρωσε” περισσότερο τις κακές διαθέσεις του καιρού, ήταν οι KADEBOSTANY, οι οποίοι έπαιξαν το μισό τους set κάτω από μπόρα, με τον Kadebostan, μάλιστα, να διακόπτει για λίγο τη συναυλία, έτσι ώστε τα μηχανήματα να τοποθετηθούν πιο πίσω και να μην υπάρχει ο οποιοσδήποτε κίνδυνος, όπως δήλωσε με χιουμοριστικό τρόπο.

Παρόλα αυτά, και με δεδομένο το handicap του χαμένου light show που αποτελεί και τη μεγάλη τους δύναμη, οι Kadebostany δεν έχασαν ούτε αυτή τη φορά την ευκαιρία να δείξουν ότι αποτελούν ένα άλλοτε εκρηκτικό και άλλοτε μελωδικό live act, έχοντας στις τάξεις τους τη νέα τους frontwoman Kristina, καθώς και το φρέσκο EP “Monumental - Chapter I”.

Βέβαια, ήταν φανερό πως η οριστική παύση της βροχής, κατά τη διάρκεια της διασκευής στο “Heroes” του David Bowie και με τραγούδια όπως το “Mind If I Stay” και το “Invisible Man” να έχουν προηγηθεί, απελευθέρωσε ακόμα περισσότερο το ελβετικό γκρουπ, ενώ, ταυτόχρονα, έδωσε στο κοινό την ευκαιρία να αποχωριστεί τις ομπρέλες του και να απολαύσει απρόσκοπτα το υπόλοιπο του φεστιβάλ.

Με τον ήλιο να κάνει ξανά δειλά δειλά την εμφάνισή του πίσω από τα σύννεφα, λίγο πριν δύσει, και ένα ουράνιο τόξο να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, οι Kadebostany ήταν πλέον σε θέση να αναπτύξουν στο ακέραιο την αγαπημένη τους αλληλεπίδραση με το κοινό, το οποίο ανταποκρίθηκε θερμά στο άκουσμα του “Joy & Sorrow”, της διασκευής στο “Crazy in Love” της Beyoncé και, βέβαια, το “Castle in the Snow”.

Με τη σειρά του, το “The National Anthem of Kadebostany” αποτέλεσε την αφορμή για το γκρουπ να βγει σύσσωμο μπροστά στη σκηνή και να χαιρετίσει τους θεατές, επιστρέφοντας σε κανονική διάταξη για λογαριασμό του “Frozen to Death”, με το “Early Morning Dreams”, για πρώτη φορά σε live εκτέλεση, να ρίχνει την αυλαία και τον Kadebostan να αναφέρεται εμφατικά στο γεγονός ότι η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα όπου οι Kadebostany σημείωσαν ιδιαίτερη επιτυχία (με το “Walking with a Ghost”, το οποίο, παρόλα αυτά, δεν χώρεσε στο setlist).

Ένα ακόμα γκρουπ, όμως, που - εδώ και χρόνια, μάλιστα – έχει άρρηκτη σχέση με το εγχώριο κοινό, δεν είναι άλλο από τους ARCHIVE, oι οποίοι επέστρεψαν με το νέο τους άλμπουμ “The False Foundation”, απογειώνοντας την ατμόσφαιρα στην Πλατεία Νερού.

Aπό την έναρξη της εμφάνισής τους με το “Driving in Nails”, μέχρι το καταιγιστικό τέλος με το “Numb”, οι Βρετανοί επέδειξαν μια εξαιρετική παρουσία πάνω στη σκηνή του Release Athens, με τους ακροβολισμένους Darius Keeler και Danny Griffiths να αποτελούν, όπως πάντα, τη ραχοκοκαλιά του ήχου των Archive και τους Pollard Berrier και Dave Pen, μαζί με τη Holly Martin, να αναλαμβάνουν τον ρόλο των “ατόμων μπροστά”.

Όταν, δε, ήρθε η ώρα τα πιο καινούρια κομμάτια όπως το “The False Foundation”, το “Crushed” και το “Kid Corner” να δώσουν τη θέση τους στα παλιότερα και πιο αγαπημένα, οι Archive μας θύμισαν τους λόγους για τους οποίους τους έχουμε ιδιαίτερη αδυναμία.

Και μόνο οι τίτλοι του “You Make Me Feel”, του “Bullets”, του “Fuck U” – όπου, πάντως, ο ήχος δεν βοήθησε στο έπακρο – του “Violently” και του “Controlling Crowds”, φτάνουν για να δείξουν τον τρόπο με τον οποίο οι Archive μάς προσέφεραν ένα μίνι best-of, σε συνδυασμό με την εντυπωσιακή ανθολογία από προβολές στη γιγαντοοθόνη, καθιστώντας την επιστροφή τους στην Ελλάδα άκρως επιτυχημένη.

Από την άλλη, η αναπόφευκτη καθυστέρηση στο πρόγραμμα μεγάλωσε κι άλλο την ανυπομονησία μας για τους THIEVERY CORPORATION, οι οποίοι, όμως, μας αντάμειψαν με μια σχεδόν 2ωρη εμφάνιση, κατά τη διάρκεια της οποίας πάνω στη σκηνή του Release Athens παρήλασε “κόσμος και κοσμάκης”, χαρακτηριστικό γνώρισμα της κολεκτίβας από την Washingston.

Οι Thievery Corporation επέστρεψαν μετά από 3 χρόνια στην Αθήνα, προκειμένου να παρουσιάσουν ένα μεγάλο κομμάτι του καινούριου τους άλμπουμ “The Temple of I & I”, όμως αυτό ήταν μόνο ένα μέρος της συναυλίας, καθώς οι Αμερικανοί δεν αποδείχθηκαν καθόλου… φειδωλοί στο πέρασμα από την υπόλοιπη δισκογραφία τους.

Με τον τρελό-Ashish “Hash” Vyas στο μπάσο, τον Jeff Franca στα ντραμς και τον Rob Myers στην κιθάρα και το σιτάρ, να συστήνουν τον (κλασικό) πυρήνα δίπλα στον Rob Garza, καθώς και μια σειρά από ερμηνεύτριες και ερμηνευτές να αποτελούν την αιχμή του δόρατος για το γκρουπ που φέτος συμπληρώνει 22 χρόνια ιστορίας, οι Thievery Corporation μετέτρεψαν την Πλατεία Νερού σε μια πηγή ασταμάτητου χορού και διασκέδασης, όπως, ούτως ή άλλως, κάνουν κάθε φορά που ανεβαίνουν στη σκηνή.

Η εμφάνιση του αμερικανικού σχήματος στο Release Athens ξεκίνησε με το ανατολίτικο ορχηστρικό “(The Forgotten People)”, το οποίο, προφανώς, αποτέλεσε την εισαγωγή για ό,τι θα ακολουθούσε, με τις “ευλογίες” της Natalia Clavier, του Puma Ptah, της Racquel Jones, της Loulou Ghelichkhani και του Mr. Lif, που μεταβίβαζαν ή μοιράζονταν τη σκυτάλη του τραγουδιστικού μέρους των Thievery Corporation.

To “Until the Morning”, το “True Sons of Zion”, το “Letter to the Editor” και το instrumental “Illumination”, ζέσταναν το κοινό στον απαραίτητο βαθμό, πριν ξεκινήσει η συνεχής και “αβασάνιστη” εναλλαγή της reggae και του hip hop με ρυθμούς αισθαντικούς.

Το μενού, λοιπόν, περιλάμβανε ατμοσφαιρικά τραγούδια σαν το “Le Monde”, το “Love Has No Heart”, το “Take My Soul” και το “Time + Space”, μαζί με τους κατεξοχήν “λικνιστικούς” ρυθμούς των Thievery Corporation, με στιγμές όπως το “Weapons of Distraction”, το “Culture of Fear”, το “Ghetto Matrix”, το αγαπημένο του κοινού “Amerimacka”, το “The Heart’s a Lonely Hunter”, με τον Frank Mitchell στον ρόλο του frontman, και το “Fight to Survive”.

Το κυρίως μέρος της συναυλίας είχε σχεδόν ολοκληρωθεί, όμως πριν από τα δύο encores που μας επιφύλασσαν οι Thievery Corporation, δεν μπορούσε να λείπει το “Warning Shots”, που έφερε, βεβαίως, και την αντίστοιχη κορύφωση στην εμφάνισή τους.

Η αμερικανική κολεκτίβα αποχώρησε για λίγο από τη σκηνή, για να επιστρέψει με το “Road Block”, τo “Sweet Tides”, το κλασικό κι αγαπημένο “Lebanese Blonde” και το “Drop Your Guns”, ενώ το δεύτερο encore ξεκίνησε με τον Rob Garza να παρουσιάζει ένα προς ένα τα μέλη των Thievery Corporation και να επαναλαμβάνει ότι η Αθήνα είναι η αγαπημένη του πόλη στον κόσμο, πριν να έρθει η ώρα του πανέμορφου “The Richest Man in Babylon” και του αποχαιρετισμού στο φετινό Release Athens με το “Marching the Hate Machines (Into the Sun)” και το “Heaven’s Gonna Burn Your Eyes”.

Σε εκείνο το σημείο, η chill-out καλοκαιρινή ατμόσφαιρα με την οποία έπεσε η αυλαία, έδωσε τη θέση της σε ανυπομονησία για το φεστιβάλ της επόμενης χρονιάς, μιας που παρά την ατυχία με την ακύρωση των Jamiroquai, όλα κύλησαν και φέτος ιδανικά.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Chinese BasementChinese BasementChinese BasementChinese BasementChinese BasementChinese BasementOmegarayOmegarayOmegarayOmegarayOmegarayOmegarayOmegarayOmegarayOmegarayOmegarayOmegarayKadebostanyKadebostanyKadebostanyKadebostanyKadebostanyKadebostanyKadebostanyKadebostanyArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveArchiveThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery Corporation

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter