09Αυγούστου2020

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017 11:43 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ & 100°C, ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ, THE LAST DRIVE + more @ Πλατεία Νερού

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά και ως παράλληλο event του RELEASE ATHENS, στην Πλατεία Νερού συγκεντρώθηκαν σπουδαία ονόματα της ελληνικής ροκ σκηνής, με τους Γιάννη Αγγελάκα & 100°C σταθερούς στο line-up, τα Διάφανα Κρίνα με τους Last Drive να συμπληρώνουν την προεξάρχουσα τριπλέτα, ως μια άλλη “ένωση” εκείνων των αξέχαστων προ διετίας συναυλιών για τον Θάνο Ανεστόπουλο, και τους Big Nose Attack με τους Holy Monitor να αποτελούν τα εναρκτήρια γκρουπ αυτής της σημαντικής σύμπραξης.

Μπορεί η προσέλευση κόσμου να μην έφτανε στα περσινά επίπεδα, τα οποία αναμφίβολα είχαν εκτοξευτεί με την παρουσία των V.I.C., παρόλα αυτά, αφενός η εκπληκτική, για μία ακόμη φορά, εμφάνιση του Γιάννη Αγγελάκα, αφετέρου η “δεύτερη εφηβεία” που δείχνουν να περνούν οι Last Drive, μας ικανοποίησαν στο έπακρο.

Πρώτοι στη σκηνή του Φαληρικού Δέλτα ανέβηκαν οι HOLY MONITOR, που με το προ μηνών επώνυμο ντεμπούτο τους, έβαλαν το όνομά τους πολύ ψηλά στην εγχώρια psych rock λίστα.

Το γκρουπ στο οποίο, μεταξύ άλλων, συναντούμε τον Γιώργο Νίκα των Noise Figures, με την κιθάρα να παίρνει τη θέση των ντραμς, είχε μία πέρα για πέρα αξιοσημείωτη ημίωρη εμφάνιση, κατά την οποία ξεχώρισαν τα “Νemesis”, “Bed of the Earth”, “Bend the Trees” και το κορυφαίο “Cacti”.

Ακολούθησαν οι BIG NOSE ATTACK, τους οποίους έχουμε συνηθίσει να παρακολουθούμε μπροστά σε σαφώς περισσότερο κόσμο, όμως, όπως θα αποδεικνυόταν για μία ακόμη φορά, η προσέλευση θα γινόταν μαζική όσο βράδιαζε, οπότε τα αδέρφια Βoogieman και Little Tonnie ουσιαστικά “πλήρωσαν” την κακή νοοτροπία της μεγαλύτερης μερίδας του κοινού, αφού μην ξεχνάμε πως στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρχε καν η δικαιολογία της εργάσιμης ημέρας.

Παρόλα αυτά, μια συναυλία του ντουέτου είναι πάντοτε διασκεδαστική, με πανταχού παρόν το μόττο “όσο πίνετε, τόσο καλύτερα ακουγόμαστε” και τα “Yeah! (That Girl)”, “Let the Love Shine”, “50 Shades of Shame”, “Monday Morning Spaghetti”, “Dirty Emma”, “Not the One” και “Down with Me” να αποτελούν τα κομμάτια του επίσης ημίωρου set.

Όσον αφορά τους LAST DRIVE, μετά από μια περίοδο unplugged εμφανίσεων, ήρθε η πρόσφατη συναυλία στο Gagarin για να δείξει πως έχουν ανεβάσει τις μηχανές ξανά στο τέρμα. Με τα γκάζια από εκείνο το βράδυ, λοιπόν, και με δεδομένο το περιορισμένο χρονικά set, διάρκειας κάτι παραπάνω των 60 λεπτών συνολικά, κατάφεραν να μας δώσουν και πάλι μία γεύση από το σημείο στο οποίο βρίσκεται τώρα η μπάντα.

Οι στιγμές από το “Blood Nirvana” μπλέκουν εξαιρετικά με τα τρία νέα κομμάτια που οι Last Drive έχουν συμπεριλάβει στο set τους, ενώ είναι αναμφισβήτητο το γεγονός πως τα τελευταία χρόνια έχουν μια συνεχώς ανοδική πορεία, περνώντας την πιο ώριμή τους φάση. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως το “Always the Sun”, ένα τραγούδι που περιλαμβάνεται στην επερχόμενη δισκογραφική τους δουλειά, αποτελεί ήδη ένα από τα αγαπημένα του κοινού.  

Highlight της εμφάνισης δύσκολα μπορούμε να ξεχωρίσουμε, παρά μόνο αγαπημένα κομμάτια, αλλά σίγουρα από το “White Knuckles” και έπειτα, οι Drive έπιασαν το peak της απόδοσής τους και ξέφυγαν. Όσο για το συγκεκριμένο τραγούδι, ο Αλέξης Καλοφωλιάς το αφιέρωσε στην ημέρα μνήμης για τη σφαγή στο Δίστομο από τους ναζί.

Για το κλείσιμο, οι Last Drive άφησαν το “I Love Cindy” παρέα με τους Νίκο Κεντζέα και Άγγελο Κώττα σε μπάσο και κρουστά αντίστοιχα, αλλά και τα απανωτά “The Bad Roads” και “Gone Gone Gone”, για να μας στείλουν επειγόντως στο μπαρ για μπύρες και τις απαραίτητες ανάσες για τη συνέχεια.

Setlist: Final Kick / Valley of Death / Overloaded / Desert Rose / Snake Charmer / White Knuckles / Always the Sun / A Glass of Broken Dreams / Baby It’s Real / Blood from a Stone / Have Mercy / I Love Cindy / The Bad Roads /Gone Gone Gone

H συνέχεια αυτή περιλάμβανε τα ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ, με τον κόσμο να έχει ήδη πυκνώσει. Μετά από την προ μηνών αποχαιρετιστήρια βραδιά στο Piraeus 117 Academy για τον Θάνο Ανεστόπουλο, μία νέα εποχή έχει ξεκινήσει για το γκρουπ, το οποίο ήδη βρίσκεται σε διαδικασία παραγωγής νέων κομματιών, τα οποία και μας παρουσίασε στην Πλατεία Νερού, μαζί με παλιά και αγαπημένα.

Όπως θα συμβαίνει κάθε φορά από εδώ και πέρα, πάντως, ήταν φανερή η έλλειψη του ανθρώπου που βγαίνει μπροστά, τόσο “χωροταξικά” όσο και, πολύ περισσότερο, συμβολικά - πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το εκτόπισμα του Ανεστόπουλου - οπότε πολύ πιθανό η συνέχιση της πορείας με κάποιο διαφορετικό όνομα, να μην άφηνε αυτό το βάρος να φαίνεται σε τόσο καίριο βαθμό.

Από την άλλη, η παρουσία των καθόλα αξιόλογων μουσικών, ένας εκ των οποίων ο Παντελής Ροδοστόγλου, υπεύθυνος για μεγάλο κομμάτι της στιχουργικής στα Διάφανα Κρίνα, καθώς και όλη η ιστορία τους, είχε ως αποτέλεσμα μια εκ των πραγμάτων δυνατή συναισθηματικά συναυλία, με τη φωνή του Παναγιώτη Μπερλή να προσομοιάζει, στο μέτρο του δυνατού, με αυτή του αξέχαστου Θάνου Ανεστόπουλου.

Παρόλα αυτά, από την έναρξη και μέχρι τη μέση του 90λεπτου set, η ατμόσφαιρα έμοιαζε λίγο άχαρη και αμήχανη, μάλλον και λόγω του ύφους τραγουδιών όπως το “Καθετί που Aνασαίνει”, το καινούριο “Δεν θα Πω που Πηγαίνω”, το “Αν το Βρεις”, το “Σε Μια Γη που Ανατέλλει”, το “Έγινε η Απώλεια Συνήθειά μας”, το “Ένα Σκιάχτρο που Άρπαξε Φωτιά” και το επίσης καινούριο “Τα Χαμένα Παιδιά”.

Από το “Γιορτή” και έπειτα, η επαφή μπάντας και κόσμου ζεστάθηκε σε μεγάλο βαθμό, καθώς τα Διάφανα Κρίνα ανέβασαν ταχύτητες με το “Η Αγάπη Είναι Ένας Σκύλος απ’ την Κόλαση”, το “Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή Νεκρός”, το “Ζωή σαν τη Δικιά μου”, το “Όλα Αυτά που δε θα Δω” και το καινούριο “Μανιφέστο”, το οποίο έδωσε τη θέση του στην κορύφωση της συναυλίας, που ήρθε με το “Ό,τι Απόμεινε απ’ την Ευτυχία”, το “Μέρες Αργίας” και το “Ένας Σωρός Λευκά Φτερά”, τραγούδι που είχαμε πρωτακούσει στην αποχαιρετιστήρια βραδιά για τον Ανεστόπουλο.

Στο κλείσιμο της εμφάνισής τους, τα Διάφανα Κρίνα τραγούδησαν ακαπέλα τους συμβολικούς στίχους “ό,τι απόμεινε από εμάς, ένας σωρός λευκά φτερά, που κάποιοι ζητιάνοι τα περιμάζεψαν για να ζεσταίνονται τις νύχτες”, κερδίζοντας το χειροκρότημα του κόσμου.

Φτάνοντας πλέον προς τις 23:00 και λίγο νωρίτερα μάλιστα από το προγραμματισμένο, οι ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ & 100°C επέστρεφαν στην Πλατεία Νερού, έχοντας μαζί το ίδιο, σχεδόν, setlist με τις χειμερινές τους εμφανίσεις, σε μια βραδιά, όμως, που απέδειξε για μία ακόμη φορά πως οι ανοιχτοί χώροι τους πηγαίνουν πολύ περισσότερο.

Παράλληλα, η προαναφερόμενη λέξη “σχεδόν” είχε τη σημασία της, καθώς κατά τη διάρκεια της συναυλίας που διήρκησε 1 ώρα και 45 λεπτά, επρόκειτο να ακούσουμε, μετά από χρόνια και… ζαμάνια, το “Ακίνδυνο Τραγουδάκι”, αλλά και το “Δρόμος”, που δεν παρουσιάζεται τόσο συχνά όσο τα υπόλοιπα τραγούδια του Αγγελάκα.

Ο 57χρονος δημιουργός και ερμηνευτής βγήκε στη σκηνή με το “Μόνο από τη Λύπη σου”, ένα εκ των κομματιών από τον πρόσφατο δίσκο που κυκλοφόρησε με τους 100°C, υπό τον τίτλο “Ήσυχα Τραγούδια για Ανέμελα Λιβάδια”, ενώ συνέχισε με το “Δικαιοσύνη” και το “Αιρετικό”.

Το “Ακίνδυνο Τραγουδάκι” έφερε την πρώτη μεγάλη έκρηξη στην Πλατεία Νερού, κάνοντας ένα διάλειμμα από το σύνηθες πιο “ήπιο” πρώτο μέρος των συναυλιών του Γιάννη Αγγελάκα, το οποίο “επέστρεψε” με το “Είμαι Τυχερός”, το “Τηλεντρόγκες”, το “Μαύρη Νύχτα”, το “Ποτέ”, το “Παίρνε Με Μαζί σου”, το “Ψεύτης” και το “Πόθοι”, μαζί με τη διαπίστωση ότι τα τραγούδια της “μετά-Τρύπες” εποχής, πάντα ακούγονται καλύτερα ζωντανά.

Καθώς ο Γιάννης Αγγελάκας μάς πληροφόρησε για τα γενέθλια της Λαμπρινής Γρηγοριάδου, η οποία έλαβε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα από χιλιάδες κόσμου ως ευχετήριο δώρο, η συναυλία προχώρησε με το “Η Γελαστή Ανηφόρα” και το “Νεάντερνταλ” των αντιφασιστικών στίχων, ενώ σε εκείνο το σημείο είχε έρθει η ώρα για το “γνωστό και μη εξαιρετέο” δεύτερο μέρος, το οποίο ξεκίνησε, συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε μέσα σε έναν γενικότερο χαμό, με πυρσούς να ανάβουν και τον κόσμο να παραληρεί.

Το “Τρένο”, το “Ο Xαμένος τα Παίρνει Όλα”, το “Σαράβαλο”, το “Σιγά μην Kλάψω” και το “Δρόμος”, μαζί με το “Tαξιδιάρα Ψυχή”, το “Από ‘δω και Πάνω”, το “Θα Ανατέλλω”, το “Ακούω Την Αγάπη” και το “Γιορτή” στο encore, αποτέλεσαν ένα παρατεταμένα εκπληκτικό στιγμιότυπο, θυμίζοντάς μας για πολλοστή βραδιά πως μια συναυλία του Γιάννη Αγγελάκα, πάντοτε βγάζει σε όλες και όλους μας έναν διαφορετικό, μάλλον καλύτερο, εαυτό.

* Kείμενο: Γιάννης Νέγρης, Μιχάλης Κανάκης

** Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Holy MonitorHoly MonitorThe Big Nose AttackThe Last DriveThe Last DriveThe Last DriveThe Last DriveThe Last DriveThe Last DriveThe Last DriveThe Last DriveThe Last DriveThe Last DriveThe Last DriveThe Last DriveThe Last DriveThe Last DriveΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΔιάφανα ΚρίναΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°CΓιάννης Αγγελάκας & 100°C

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter