23Νοεμβρίου2019

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017 16:21 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: DROPKICK MURPHYS w/ Slapshot @ Piraeus 117 Academy, Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο

Οι Dropkick Murphys επέστρεψαν στην Αθήνα μαζί με τους Slapshot, ενώ εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη. To i-JUKEBOX.gr βρέθηκε και στις δύο συναυλίες και ιδού τι κατέγραψε.

DROPKICK MURPHYS w/ Slapshot @ Piraeus 117 Academy

Γράφει ο Γιάννης Νέγρης

Κάποτε, μέχρι πρόσφατα δηλαδή, βλέπαμε τα βίντεο των Dropkick Murphys από το Saint Patrick’s Day στη Βοστόνη και ονειρευόμασταν να πάρουμε έστω και μια μυρωδιά από μια τέτοια βραδιά.

Ο τροχός γύρισε και να που μέσα σε διάστημα 8 μηνών, η πολυμελής μπάντα εμφανίστηκε δύο φορές στην Ελλάδα, κάνοντας το όνειρό μας πραγματικότητα. Μπορεί η συναυλία τους στο Piraeus 117 Academy να μην ήταν σαν την πρώτη φορά – με μια λαοθάλασσα να παραληρεί στη Μαλακάσα και ένα setlist να διαλύει τη μέση και τα πόδια μας – όμως ακόμα και σε ένα δωμάτιο 3X3 να παίξουν οι Murphys, δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να ξεσηκώσουν μέχρι και τους καναπέδες.

Photo: Dropkick Murphys

Από την άλλη, ένα από τα θετικά στοιχεία του live στο Academy, ήταν ότι οι Βοστονέζοι ήρθαν πακέτο με τους συμπολίτες τους SLAPSHOT, οπότε είχαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά ένα αμιγώς διεθνές bill, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει δα και πολύ συχνά στην Ελλάδα, όσον αφορά τη χειμερινή καλοκαιρινή περίοδο.

Οι Slapshot ανέβηκαν στη σκηνή με μια μικρή εισαγωγή (και ένα τεχνικό πρόβλημα στο μπάσο του Ryan Packer), όμως από εκεί και πέρα δεν χρειάζονταν παραπάνω χρόνο για να δείξουν τους σκοπούς για τους οποίους είχαν επιστρέψει στον τόπο μας, με έναν Jack “Choke” Kelly άκρως επικοινωνιακό, να οργώνει το σανίδι.

Ανελέητο hardcore punk από τους Slapshot, λοιπόν, προς τέρψιν του αντίστοιχου κοινού που βρισκόταν στο Piraeus 117 Academy, ξεκινώντας με την τριπλέτα “No Friend of Mine”, “I’ve Had Enough” και “Watch Me Bleed”, συνεχίζοντας με τραγούδια όπως το “I Told You So” και το “Old Tyme Hardcore” – όπου έπεσαν κορμιά – και κλείνοντας με το “Step on It”. Kερασάκι στην τούρτα, τα ριφάκια από “Ain’t Τalkin’ ‘bout Love”, “Seek & Destroy” και “Hells Bells” που μας κέρασε ο Craig Silverman.

Photo: Slapshot

Mετά από τις σχετικές ετοιμασίες πίσω από την κουρτίνα και υπό τους ήχους του “Ιf the Kids Are United” των Sham 69, οι DROPKICK MURPHYS πήραν τις θέσεις τους στο εντυπωσιακά στημένο σκηνικό, αντάξιο με τη φήμη των συναυλιών τους, το οποίο περιλάμβανε υπερυψωμένα σημεία, πατήματα για να κατεβαίνουν τα μέλη τους στο κοινό και μια γιγαντοοθόνη στο βάθος που συνόδευε τα τραγούδια τους.

Στην τελευταία βραδιά της Ευρωπαϊκής τους περιοδείας, οι Murphys έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, αλλά ούτως ή άλλως η συγκεκριμένη κουβέντα είναι εκ προοιμίου αυτονόητη για κάθε μα κάθε τους εμφάνιση, εδώ και 21 χρόνια. Το ξεκίνημά τους με το επικό “The Lonesome Boatman” έφερε απευθείας πανζουρλισμό στο Piraeus 117 Academy, ενώ η εικόνα παρέμεινε στο “Rebels with a Cause” και το “The State of Massachusetts” που ακολούθησαν.

Photo: Dropkick Murphys

Καθώς το τωρινό tour των Dropkick Murphys αφορά την τελευταία τους – μέτρια, κατ’ εμέ - δουλειά “11 Short Stories of Pain & Glory”, ήταν δεδομένο ότι, στην επιστροφή τους στην Ελλάδα, κάποια τραγούδια από την πρώτη τους εμφάνιση θα θυσιάζονταν για χάρη των νέων.

Βέβαια, κανείς και καμία δεν μπορεί να προβλέψει το setlist των Murphys και αυτό αποδείχτηκε με το γεγονός ότι κάπου μετά από τα μισά της συναυλίας, ακούσαμε το περίφημο “Boys on the Docks”, το οποίο σαφώς και δεν περιμέναμε. Ήταν το σημείο όπου όλα είχαν πάρει τον δρόμο τους, η μικρή κοιλιά στην εμφάνισή τους είχε αντικατασταθεί από κομμάτια–ύμνους και στο Academy επικρατoύσε γιορτή προς τιμήν της πολυαγαπημένης μπάντας.

Μια γιορτή, που είχε ως αφετηρία το “The Wild Rover” και ως συνέχεια τo “Going Out in Style”, το “Blood”, το “You’ll Never Walk Alone”, το “First Class Loser” (με την εισαγωγή του Ken Casey “this one’s for Donald”), το “Barroom Hero” και το “Paying My Way”.

Photo: Dropkick Murphys

Βεβαίως, οι Dropkick Murphys δεν είχαν ρίξει ακόμα όλα τα χαρτιά τους στο τραπέζι. Βαρύτερο όλων, το αντιπολεμικό “Johnny, I Hardly Knew Ya”, για το οποίο προφανώς και δεν χρειάζεται να σχολιασθεί ότι έφερε τον πανικό, ενώ ακολούθησαν τα “God Willing”, “Rose Tattoo” και “Out of Our Heads”, τα οποία και μας έφεραν στην τελική ευθεία μιας ακόμη αξέχαστης βραδιάς με τους Murphys.

Το τελείωμα της συναυλίας δεν θα μπορούσε παρά να είναι επιβλητικό, με το “Worker’s Song” και το “The Boys Are Back” να δίνουν τη θέση τους στο “I’m Shipping Up to Boston” και το “Until the Next Time”, κατά τη διάρκεια των οποίων η σκηνή γέμισε με κόσμο που οι ίδιοι οι Dropkick Murphys παραδοσιακά καλούν από το κοινό.

Until the next time, λοιπόν, με καινούρια παπούτσια και ολικό ρεκτιφιέ.

DROPKICK MURPHYS w/ Slapshot @ Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο

Γράφει ο Γιάννης Παπαδόπουλος

Χρειάστηκε πολύ λιγότερο από ένας χρόνος για να επιστρέψουν στην Ελλάδα οι Βοστoνέζοι, Celtic Punks, Dropkick Murphys, για να θυμηθούν και να θυμίσουν στους Έλληνες οπαδούς τους, τις μοναδικές στιγμές που ζήσαμε στις 5 Ιουνίου 2016 στη Μαλακάσα, όταν το Vibe Stage του Rockwave Festival έπαιρνε φωτιά και το έδαφος έτρεμε υπό τις άλλοτε χορευτικές και άλλοτε διθυραμβικά αγωνιστικές μελωδίες, δημιουργώντας ένα κλίμα και ένα συναίσθημα που αν μη τι άλλο έμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη όσων είχαμε την τύχη να το ζήσουμε από κοντά.

Με έτος ίδρυσης το 1996 στη Μασαχουσέτη, οι Dropkick Murphys είναι γνωστοί, πέρα από τη μουσική τους και για την πολιτική τους υπόσταση και στήριξή τους μέσω των στίχων τους σε εργατικά σωματεία και συνδικαλιστικές ενώσεις, πράγμα διόλου παράξενο, λαμβανομένου υπόψη του έντονου μεταναστευτικού ιρλανδικού στοιχείου που ανέκαθεν υπήρχε στη Βοστόνη, ιδιαίτερα στον κλάδο της εργατικής τάξης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της στήριξής τους σε απεργιακές και εργατικές κινητοποιήσεις αποτελεί το με ημερομηνία κυκλοφορίας 22 Φεβρουαρίου 2011, τραγούδι τους με τίτλο “Take ‘Em Down” με το οποίο, σε δήλωσή τους, παραδέχθηκαν, ότι στόχευαν να εκφράσουν τη στήριξη τους σχετικά με τα δικαιώματα των εργατών του Ουισκόνσιν.

Photo: Dropkick Murphys

Η πολιτική τους τοποθέτηση ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό αποτελεί πλέον χαρακτηριστικό τους στοιχείο, με αποκορύφωμα τη συναυλία τους το Μάρτιο του 2013 στη Νέα Υόρκη, όταν ο μπασίστας και τραγουδιστής τους Ken Casey, επιτέθηκε, χτυπώντας κάποιον ο οποίος χαιρετούσε ναζιστικά, με λογικό επακόλουθο της δήλωση του ιδίου από σκηνής, ότι “Οι ναζιστές δεν είναι ευπρόσδεκτοι στις συναυλίες των Dropkick Murphys”.

Επιστροφή λοιπόν σε ελληνικό έδαφος και στη Θεσσαλονίκη, όταν μετά από το -εντός διμήνου- sold-out των εισιτηρίων για το Principal Club, όπου αρχικά προοριζόταν να λάβει χώρα η συναυλία, εν τέλει βρεθήκαμε ενώπιον του Συνεδριακού Κέντρου Ι. Βελλίδης, που άνοιγε τις πόρτες του για να υποδεχθεί τις – κατά δήλωση των διοργανωτών – περίπου 3.000 κόσμου που από τις 7μιση το απόγευμα της 10ης Φεβρουαρίου 2017, σχημάτιζε ουρές επί της Λεωφόρου Στρατού.

Πέραν των Ελλήνων οπαδών με εύρος ηλικιών από 15 έως και 45 έτη, σημαίες Βαλκανικών κρατών ανέμιζαν και σύλλογοι φίλων των Dropkick Murphys από γειτονικά κράτη κατέφθαναν όταν οι πόρτες άνοιξαν και αφού τοποθετηθήκαμε σε στρατηγικές θέσεις στο συναυλιακό χώρο, με ακρίβεια δευτερολέπτου, στις 20:30 ακριβώς εμφανίστηκαν στη σκηνή οι Slapshot.

Photo: Dropkick Murphys

Επίσης γέννημα θρέμμα Βοστόνης, οι εκπρόσωποι της Αμερικάνικης Hardcore σκηνής επέστρεψαν μετά από 5 χρόνια στην Ελλάδα, στηρίζοντας τους Dropkick Murphys και βάζοντας από το πρώτο λεπτό φωτιά σε κονσόλες και ηχεία με την εκρηκτική ενέργειά τους. Καλύπτοντας με το πρόγραμμά τους τις αισίως 3 δεκαετίας μουσικής τους ζωής, οι SLAPSHOT μας χάρισαν μια έναρξη που αν μη τι άλλο, δεν θα ξεχαστεί εύκολα.

Μετά από ακριβώς 1 ώρα και με εντυπωσιακή συνέπεια, τα φώτα χαμήλωσαν και με εισαγωγή το “The Foggy View”, από The Chieftains και Sinéad O’Connor, ένα επιβλητικό μαύρο πανί δέσποζε κατά μήκος της ομολογουμένως υπερμεγέθους σκηνής του Ι. Βελλίδης. Δευτερόλεπτα μετά και πριν καλά καλά προλάβουμε να αντιληφθούμε τι ώρα είχε πάει, το πανί έπεσε, οι προβολείς ξύπνησαν, οι Dropkick Murphys εμφανίστηκαν και το “The Boys Are Back” από το δίσκο “Signed and Sealed in Blood” ξεκίνησε με χιλιάδες κόσμου να χορεύουν και να χάνονται σε μια μεγάλη αγκαλιά.

Και ο χρόνος σταμάτησε.

Photo: Dropkick Murphys

Με εξαιρετικά επιτυχημένη επικοινωνία με το κοινό και με πλήρη τεχνική συνέπεια ως προς την παικτική τους ικανότητα, οι Βοστονέζοι Dropkick Murphys κατάφεραν να μας κάνουν να μην νιώθουμε τα πόδια μας απο το χορό αλλά και να μη μας νοιάζει. Με ομολογουμένως άρτιο ήχο και ένα Ι. Βελλίδης να σείεται στους ρυθμούς όχι μόνο της νέας τους δισκογραφικής δουλειάς που φέρει τον τίτλο “11 Short Stories of Pain & Glory”, αλλά και όλης της δισκογραφικής τους ιστορίας, μας χάρισαν ούτε λίγο ούτε πολύ σχεδόν 1 ώρα και 40 λεπτά αδιάκοπου τραγουδιού, χορού, αγωνιστικού πνεύματος και συντροφικότητας, θυμίζοντάς μας για ακόμη μια φορά το ότι η συνέπεια στο είδος που πρεσβεύει ένας μουσικός, είναι αυτό που τον κάνει κατά βάση επιτυχημένο.

Ενέργεια, τραγούδι, Walls of Death, Mosh Pits και ατελείωτος χορός γέμισαν το συναυλιακό χώρο, όσο ο Ken Casey από μικροφώνου δήλωνε επανειλημμένα τη χαρά του που βρίσκεται ενώπιον τόσο δυναμικού κοινού σε μια τόσο όμορφη πόλη.

Photo: Dropkick Murphys

Μετά από ένα δυνατό encore και με πλήθος οπαδών να μοιράζεται τη σκηνή με τους Dropkick Murphys, η συναυλία έκλεισε με το “Until the Next Time”, από το νέο δίσκο “11 Short Stories of Pain & Glory” και όσο ο χώρος άδειαζε, τα ηχεία πλημμύρισαν με τους ήχους του “My Way” από Frank Sinatra.

“Σε λίγα χρόνια θα λέω ότι ήμουν τυχερός που έζησα αυτή τη συναυλία από κοντά”, σκέφτηκα αποχωρώντας. Έσφαλα. Το λέω ήδη. Until the Next Time λοιπόν Dropkick Murphys, όποτε κι αν είναι αυτό. Είμαι ήδη εκεί.

Thessaloniki Setlist: The Boys Are Back / The State of Massachusetts / Rebels with a Cause / The Warrior’s Code / Sunday Hardcore Matinee / I Had a Hat/ The Lonesome Boatman / God Willing / Caps and Bottles / The Wild Rover / Going Out in Style / Blood / Your Spirit’s Alive / You’ll Never Walk Alone / First Class Loser / Johnny, I Hardly Knew Ya / Paying My Way / Hang ‘em High / Barroom Hero / Rose Tattoo / Out of Our Heads / Worker’s Song / I’m Shipping Up to Boston / Kiss Me, I’m Shitfaced / Skinhead on the MBTA / Until the Next Time

  • Event: DROPKICK MURPHYS
  • Opening acts: Slapshot
  • Date: Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2017, Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο, Θεσσαλονίκη
    Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017, Piraeus 117 Academy, Αθήνα
  • Photos by: Γιάννης Νέγρης / i-JUKEBOX.gr | All Rights Reserved


Gallery

SlapshotSlapshotDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick Murphys

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter