02Ιουνίου2020

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016 20:47 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: THE DEAD BROTHERS, THEE HOLY STRANGERS w/ Dr. Albert Flipout’s One Can Band @ Gagarin

Στις εννιά του μακαρίτη, το πάρτι άναψε για τα καλά, με τους The Dead Brothers να μας χαρίζουν μια ακόμη αξιομνημόνευτη επικήδειο των συμβατικών συναυλιών, κερνώντας όχι καφέ και κόλλυβα, αλλά μπύρες και ουίσκι.

Και μπορεί αυτή τη φορά να μην ακολουθήσαμε τη… νεκρώσιμη ακολουθία τους στο δρόμο, όπως είχε γίνει πέρσι, αλλά η πεντάδα των Ελβετών μουσικών φρόντισε στο τέλος να καταρρίψει τη συνήθεια του encore στη σκηνή και να μας κουβαλήσει στην απέναντι μεριά του Gagarin, εκεί που βρίσκονται τα μπαρ.

Photo: The Dead Brothers

Όσο ανορθόδοξα τελείωσε η βραδιά, τόσο διαφορετικά ξεκίνησε. Στη σκηνή, άλλωστε, βρέθηκαν οι DR. ALBERT FLIPOUT’S ONE CAN BAND, το προσωπικό project του Mickey Pantelous. Στη σκηνή, βέβαια, τον συνόδεψαν οι μόνιμοι συνεργάτες του: ο Dr. Albert Flipout, η κονσέρβα που κάνει κουμάντο στο project, και η Jess, μια νεκροκεφαλή που αναλαμβάνει τα… χορευτικά επί σκηνής.

Με μια ηλεκτρική κιθάρα και μια μπότα να πιάνουν το ρυθμό, ταξιδέψαμε στα blues μια χώρας βόρεια της Αφρικής, με τον ομιλητικότατο Pantelous να φροντίζει να μας εισάγει σε κάθε του κομμάτι. Και μας παρουσίασε κομμάτια από τις δύο δισκογραφικές δουλειές του και ακυκλοφόρητα από την επερχόμενη (στην οποία θα βρίσκεται ελπίζω και το νέο αγαπημένο μου anthem, το “Then I Shot Myself”!), κλείνοντας με μια πιο αισιόδοξη νότα, με το “Down By The River Βand”.

Photo: The Dead Brothers

Στη συνέχεια, η σκηνή γέμισε με τα μέλη των THEE HOLY STRANGERS. Η επταμελής μπάντα που δικαιωματικά μπορεί να ονομάζεται supergroup (για τα ελληνικά δεδομένα) έπαιξε τη δική της εκδοχή των blues και της americana, φιλτραρισμένης μέσα από την εμπειρία των μελών της.

Ο ήχος που έφτανε στα αυτιά μας ήταν ο πιο “γεμάτος” της βραδιάς και το συνολικό αποτέλεσμα ήταν δεμένο. Οι Thee Holy Strangers, όμως, ανέλαβαν τον άχαρο ρόλο (χωρίς να φταίνε, σε καμία περίπτωση) της πιο… συνηθισμένης εμφάνισης της βραδιάς. Και ο ήχος απέτυχε να τους κολακεύσει σε αρκετές περιπτώσεις, ειδικά στο χώρο μπροστά στη σκηνή.

Οι εναλλαγές στον ήχο τους, πάντως, οι δυνατές κιθάρες και η προσθήκη των δεύτερων φωνητικών (με την Τζένη Καπάδαη να κλέβει τις εντυπώσεις στις soul ερμηνείες της) κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον, έως τη μεταμεσονύχτια εμφάνιση των headliners.

Photo: The Dead Brothers

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, λοιπόν, όσο περιμέναμε (αρκετή ώρα, ειδικά αν υπολογίσει κανείς το σύνολο των καθυστερήσεων της βραδιάς) με τα βλέμματα στραμμένα στη σκηνή, το σετ των THE DEAD BROTHERS ξεκίνησε από το μπαρ! Περνώντας μέσα από τον κόσμο, τα μισά μέλη της μπάντας ανέβηκαν στη σκηνή, συναντώντας τα υπόλοιπα.

Όλοι καλοντυμένοι ως νεκροθάφτες, κάποιοι με μάσκες που έμοιαζαν να έχουν ξεθαφτεί από τους βάλτους της Νέας Ορλεάνης, ξεκίνησαν μια εμφάνιση που μας ταξίδεψε ανάμεσα στον Άδη και στο Καθαρτήριο, στον Παράδεισο και στην Κόλαση.

Photo: The Dead Brothers

Ο frontman Alain Croubalian ήταν αυτός που έκλεβε τις εντυπώσεις ανά πάσα στιγμή, με την έντονη θεατρικότητά του να επισκιάζει κάθε άλλον αντιπερισπασμό. Κάθε κομμάτι είχε και τη δική του creepy εισαγωγή, με πλέον παραστατική αυτή του “Black Moose”. H θεατρικότητα του Croubalian, όμως, έφτασε σε νέα επίπεδα, όταν οι The Dead Brothers αποφάσισαν να μελοποιήσουν το “Τραγούδι Του Νεκρού Αδερφού”, ένα παραδοσιακό ελληνικό ποίημα του 6ου αιώνα π.Χ.!

Κατά τη διάρκεια του “The Dead Brother’s Song”, ο frontman μας έδειξε όχι μόνο τις μουσικές, αλλά και τις αφηγητικές του ικανότητες, σε ένα πεντάλεπτο που η τραγωδία δέχτηκε κατά μέτωπο επίθεση από την κωμωδία – κάτι που χαρακτηρίζει το σύνολο της παρουσίας των The Dead Brothers.

Photo: The Dead Brothers

Ο Croubalian, άλλωστε, το επιβεβαίωσε αρκετές φορές, είτε όταν μας προειδοποιούσε ότι τώρα τελείωσε το happy part της συναυλίας (είχε και τέτοιο;) είτε όταν μας σύστηνε το μόνο τους κομμάτι που έχει γραφτεί σε ματζόρε (το οποίο αποτελεί απάντηση σε όσους τους κατηγορούν ότι γράφουν μόνο σε μινόρε): ένα καταθλιπτικό country.

Και, λίγο πριν το τέλος, οι Dead Brothers αποφάσισαν να απαρνηθούν επίγειες απολαύσεις και πολυτέλειες, όπως η σκηνή και τα μικρόφωνα, και συνέχισαν να παίζουν ανάμεσα στο κοινό. Σύντομα, η νεκρώσιμη ακολουθία τους έφτασε στο μπαρ στο πίσω μέρος του Gagarin. Πάνω σε αυτό, η μπάντα μας αποχαιρέτησε στο απόγειο της θεατρικότητάς της, καλώντας μας να τραγουδήσουμε όλοι το “O Mary Don’t You Weep”.

Ολοκληρώνοντας, λοιπόν, σας πληροφορώ ότι πήρα δύο αποφάσεις ζωής, μετά τη συγκεκριμένη συναυλία. Πρώτον, θα ακολουθήσω κατά γράμμα τους στίχους του “Then I Shot Myself” του Dr. Albert Flipout. Και έπειτα, θα κλείσω τους Dead Brothers, για να παίξουν στην κηδεία μου! Είστε όλοι καλεσμένοι (αλλά το ουίσκι θα το φέρετε εσείς)! 


  • Event: THE DEAD BROTHERS 
    THEE HOLY STRANGERS
  • Opening acts: Dr. Albert Flipout’s One Can Band aka Mickey Pantelous
  • Date: Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2016
  • City: Αθήνα
  • Venue: Gagarin 205
  • Photos by: Γιάννης Νέγρης / i-JUKEBOX.gr | All Rights Reserved


Gallery

The Dead BrothersThe Dead BrothersThe Dead BrothersThe Dead BrothersThe Dead BrothersThe Dead BrothersThe Dead BrothersThe Dead BrothersThe Dead BrothersThe Dead BrothersThe Dead BrothersThe Dead BrothersThe Dead Brothers

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter