23Οκτωβρίου2020

Δευτέρα, 08 Ιουνίου 2015 17:10 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: PLISSKEN 2015, day 1 (Squarepusher, The Horrors, Mudhoney + more) @ Ελληνικός Κόσμος

Το PLISSKEN FESTIVAL επέστρεψε, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι πρόκειται για το πλέον πολυσυλλεκτικό μουσικό φεστιβάλ της Ελλάδας. Περισσότερα είδη μουσικής, περισσότεροι καλλιτέχνες, περισσότερες σκηνές και περισσότερα χιλιόμετρα περπατήματος!

Γράφουν οι: Θωμάς Παπαδημητρόπουλος, Γιάννης Νέγρης

Με λίγα λόγια, παρακάτω δε θα διαβάσετε την κριτική του φεστιβάλ, αλλά ένα… οδοιπορικό στις τέσσερις σκηνές του φετινού Plisskën, ανάμεσα σε περισσότερο και λιγότερους γνωστούς καλλιτέχνες, λιγότερο ή περισσότερο θορυβώδη είδη μουσικής και καλές ή κακές εντυπώσεις.

Ένα οδοιπορικό αρκετών χιλιομέτρων (ήδη από την πρώτη ημέρα) που άξιζε κάθε βήμα, ανάμεσα στη Main Stage, που φιλοξένησε κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα του Plisskën, τη Republic Stage, που έμοιαζε να προσφέρει περισσότερη οικειότητα ανάμεσα σε καλλιτέχνες και κοινό, την Tunnel Stage, που πλημμύρισε σκοτάδι και ηλεκτρονικούς ήχους, και την Aquarium Stage, τη νέα σκηνή του Plisskën που μας μετέφερε σε ιδρωμένα club ηλεκτρονικής μουσικής.

Τόσες σκηνές, βέβαια, στον χώρο του Ελληνικού Κόσμου, παρουσίαζαν και κάποια προβλήματα. Η Republic, για παράδειγμα, απαιτούσε να στέκεσαι ακριβώς στην ευθεία μπροστά της, για να μην ακούς παράσιτα από τη Main. Και τα θεματάκια με τον ήχο δεν έλειψαν στις δύο βασικές σκηνές. Η τεράστια ποικιλία ήχων, όμως, που έφτανε στα αυτιά μας, νότα με τη νότα, κατά τη διάρκεια της πρώτης ημέρας, γρήγορα μας βοηθούσε να ξεχνάμε τα όποια μικροπροβλήματα.

Photo: Savages

Oι πρώτες νότες του Plisskën ήρθαν από τα αυτοσχέδια όργανα των BUKE AND GASE, με φόντο ακόμη τις νταλίκες που περνούσαν έξω από το χώρο του Ελληνικού Κόσμου, πίσω από το Republic Stage.

Οι νεοϋρκέζικες ρίζες του ντουέτο φάνηκαν αμέσως, χάρη στους πειραματισμούς τους, ενώ ο όρος DIY πήρε νέα διάσταση, λόγω του γεγονότος ότι ήταν τόσο χαλαροί στη σκηνή και αυτοσχεδίαζαν σε τέτοιο βαθμό που αρχικά νόμιζα πως επρόκειτο για soundcheck!

Photo: Buke and Gase

Kι όσο οι υπεύθυνοι του φεστιβάλ άπλωναν άχυρα μπροστά από το Republic Stage, για να καλύψουν τις λάσπες που δημιούργησε η πρωινή βροχή, οι STRAND OF OAKS αναλάμβαναν να… στεγνώσουν το Main Stage.

Η μουσική τους δε μου φάνηκε ικανή να ξεπεράσει τον χαρακτηρισμό του σχετικά generic rock (κάτι που δε θεωρώ απαραίτητα κακό, αφού καλό ήταν να παραμένουμε προσγειωμένοι στην αρχή, πριν αρχίσουν οι πειραματισμοί των υπόλοιπων καλλιτεχνών), αλλά, όσο πρόσεχα τους στίχους, τόσο λιγότερο generic μου έμοιαζαν.

Photo: Strand of Oaks

Στην επιστροφή προς το Republic Stage, οι πρώτοι ήχοι που έφταναν στα αυτιά μου μου έμοιαζαν σχετικά γνώριμοι – στο σημείο που θα μπορούσαν να τους συγκρίνω με αυτούς των Mogwai, αν οι πέντε Σκωτσέζοι έβλεπαν συχνότερα το φως του ήλιου.

Στη σκηνή, όμως, βρίσκονταν οι Έλληνες AFFORMANCE, οι οποίοι έπιαναν το κοινό στα “δίχτυα” τους με ανεβασμένες και ατμοσφαιρικές μελωδίες, πριν ξεσπάσουν πάνω στις κιθάρες τους, σε κατεξοχήν instrumental κομμάτια με ηλεκτρονικά περάσματα.

Photo: Afformance

Η ηλεκτρονική μουσική, όμως, μόλις ξεκινούσε στον πρώτο της φυσικό χώρο – στο Tunnel Stage, όπου ο APANEMIC έδωσε τον τόνο για όλα όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν.

Ανακατεύοντας διαφορετικά μουσικά στιλ, μέσα από τα samples του, μου θύμισε σε μεγάλο βαθμό καταξιωμένους Γάλλους παραγωγούς – τα ελληνικά samples του, όμως, φρόντιζαν να αποτελέσουν τη σημαία του σετ του. Και το απόλυτο σκοτάδι του Tunnel φρόντιζε να ολοκληρώσει το πέρασμα κάθε παρευρισκόμενου σε έναν διαφορετικό κόσμο.

Photo: Apanemic

Η επιστροφή στον έξω κόσμο συνοδεύτηκε από τους ήχους του κοριτσίστικου πάρτι των THE COATHANGERS. Ευχαριστώντας το κοινό που στεκόταν στον ήλιο για αυτές, φρόντισαν να αποζημιώσουν, όχι με περίτεχνους ήχους, αλλά με μια αίσθηση αυτοσχέδιου πάρτι.

Το γεγονός, μάλιστα, ότι δε γνώριζαν καν να παίζουν, πριν σχηματιστούν, κρυβόταν καλά στα γρήγορα κομμάτια – κάθε φορά, όμως, που οι ρυθμοί έπεφταν, εμφανίζονταν οι αδυναμίες τους και υπεύθυνος σε αυτή την περίπτωση, δεν ήταν ο μάλλον κακός ήχος της σκηνής. Όπως και να ‘χει, πάντως, δε χρειάζεσαι τεχνικές γνώσεις, όταν μεταδίδεις με θέρμη το attitude των “Fight, Fight, Fight” και “Shut Up”.

Για τη συνέχεια στο Tunnel Stage, ο Γιάννης έχει να μας πει τα εξής…

Photo: The Coathangers

Ο CLIP! ήταν το δεύτερο κατά σειρά όνομα της ημέρα στο “κλαμπάκι” του Plisskën, οπότε το γεγονός ότι προ 4ετίας επιλέχθηκε από την Red Bull Music Academy ανάμεσα σε 6.000 ονόματα, δεν γινόταν να μη μας κινήσει το ενδιαφέρον.

Ο Καταλανός παραγωγός είναι γνωστός λάτρης του drum machine, των samplers, των αναλογικών συνθεσάιζερ και διόλου των laptops, οπότε με αυτόν τον συνδυασμό κύλησε και η δική του παρουσία επί αθηναϊκού εδάφους.

Παράλληλα, ο Θωμάς αναφέρει ότι…

Photo: Clip!

Σχεδόν την ίδια στιγμή, οι METZ αποτέλεσαν στο Main Stage την πρώτη μεγάλη έκπληξη του διημέρου – τουλάχιστον, για όσους δεν τους γνώριζαν. Μακρόσυρτες εισαγωγές που δε σε προετοίμαζαν για αυτό που θα ακολουθούσε κατέληγαν σε ένα όργιο κιθαριστικού χάους, που ξέφευγε από τα στενά όρια του punk και του shoegaze.

Τα τρία μέλη έχυναν άφθονο ιδρώτα επί σκηνής, ακόμη κι όταν ο ήλιος κρυβόταν, και κομμάτια όπως το “Nervous System” με έκαναν να αναρωτιέμαι πώς διάολο έχουν το κουράγιο να συνεχίσουν! Η απόφαση, λοιπόν, να αφήσω τα ξεσπάσματα των Metz για το θλιμμένο rock των Twilight Sad ήταν δύσκολη – για αυτό δεν την πήρα ποτέ!

Οπότε, το βρετανικό τρίο πέφτει στη δικαιοδοσία του Γιάννη… Και την ίδια μοίρα έχουν και οι Xylouris White και Tony Allen, στο Main Stage, τους οποίους απαρνήθηκα για χάρη των μικρότερων σκηνών.

Photo: Metz

… Σειρά, λοιπόν, παίρνουν στη Republic οι THE TWILIGHT SAD, τους οποίους δεν είχα την τύχη να ξαναδώ ζωντανά, παρόλα αυτά είναι σίγουρο πως την επόμενη φορά που θα επισκεφθούν την Ελλάδα για ένα club show, δεν θα ήθελα με τίποτα να το χάσω.

“Μας άρεσε η πρωινή βροχή”, είπε o James Graham, “καθότι – αμετάφραστο – we’re sick bastards from Scotland”. Και υπό το φως του ήλιου, είδαμε έναν απερίγραπτης έντασης performer, έναν ερμηνευτή που ένιωθε όσο τίποτα αυτό που έκανε. Με χαμηλό φωτισμό σε κλειστό χώρο και έναν πολύ καλύτερο ήχο, αδυνατώ να σκεφθώ την ατμόσφαιρα που θα μπορούσε να δημιουργηθεί.

Photo: The Twilight Sad

Στη Main Stage, δε, το παιχνίδι πριν και μετά τους Metz παιζόταν από τους ντράμερ. Εν αρχή οι XYLOURIS WHITE, δηλαδή το πάντρεμα της μουσικής του Ψαρογιώργη και του Jim White.

Μπορεί ο ήχος από το λαούτο του Γιώργη Ξυλούρη να είναι σπάνιας ομορφιάς, όμως την παράσταση δεν μπορούσαν παρά να κλέψουν τα τύμπανα του White. Μοναχά δύο άτομα πάνω στη σκηνή, κι όμως, τόσο γεμάτη παράσταση.

Photo: Xylouris White

Οι επόμενοι “περί ων ο λόγος” στη Main Stage δεν ήταν δίδυμο, αλλά μια πολυμελής ορχήστρα, προεξάρχοντος του τεράστιου TONY ALLEN, στον οποίο ήταν λογικό να πέσουν τα βλέμματα όλων των παρευρισκομένων.

Άσχετο αν η εμφάνιση του 75χρονου καλλιτέχνη και της παρέας του ήρθε με αρκετά μεγάλη καθυστέρηση, την οποία φρόντισαν να γεμίσουν τα κρουστά των Quilombo που έδιναν το παρόν και στις δύο ημέρες του φεστιβάλ, ο επί δεκαετίας ντράμερ/μαέστρος της μπάντας του Fela Kuti και πρωτοπόρος του Afrobeat, κέρδισε ένα πολύ ζεστό χειροκρότημα στο τέλος, που σφράγισε τον σεβασμό και την αναγνώριση προς το πρόσωπό του. Ρωτήστε και τον Timothy Showalter των Strand of Oaks, που δεν σταμάτησε να χορεύει backstage, ή τον Jim White που παρακολούθησε με προσήλωση το σόου.

Και βέβαια, ρωτήστε τον Θωμά για να μάθετε όλα όσα επακολούθησαν…

Photo: Tony Allen

H προηγούμενή μου επίσκεψη στο Tunnel Stage (μερικά χιλιόμετρα πριν) με άφησε με μια απορία: για ποιους προοριζόταν το μικροσκοπικό ντραμ κιτ και τα μπάσο, μπροστά στα decks; Η απορία αυτή λύθηκε, όταν ανέλαβαν οι GIOUMOURTZINA.

Κινούμενοι σε ψηφιακό χάρτη με αναλογική πυξίδα, γέμισαν το Tunnel Stage, όχι μόνο με κόσμο – τον οποίο δεν κοιτούσαν σχεδόν ποτέ, αφοσιωμένοι στη μουσική τους – αλλά και με ατμοσφαιρικούς ηλεκτρονικούς ήχους και σκοτεινές εικόνες.

Photo: Gioumourtzina

Σαν βγήκα στον πηγαιμό για το Republic Stage, οι προσδοκίες μου ήταν μεγάλες. Οι ICEAGE μου ακούστηκαν δυνατοί, ορεξάτοι και αρκετά καλοί.

Μετά από μερικά λεπτά, όμως, άρχισα να πιστεύω ότι κάτι έλειπε από το δυνατό σετ τους. Δε μπόρεσα ποτέ να αποφασίσω τι, αλλά δε μπορώ να πω ότι ικανοποιήθηκα από όσα άκουσα – και υπεύθυνος για αυτό δεν ήταν ο μέτριος ήχος της σκηνής.

Photo: Iceage

Κι από το hardcore των Iceage, στους ηλεκτρονικούς ήχους του BEARDYMAN. Γνωστός για τους αυτοσχεδιασμούς του, ο Βρετανός μουσικός βασίστηκε στα βαριά basslines που προέρχονταν από την κονσόλα των δύο ατόμων, στους ηλεκτρονικούς πειραματισμούς, αλλά και σε μια γενναία δόση ψυχεδέλειας που προέρχονταν από τις προβολές στην οθόνη πίσω του.

Όσο η ώρα προχωρούσε, όμως, το σετ του μου έμοιαζε πιο συνηθισμένο – αν το πρώτο μισό, για παράδειγμα, δε μπορούσε να χωρέσει πουθενά, νιώθω ότι το δεύτερο μισό θα μπορούσε να χωρέσει ακόμη και σε ένα εναλλακτικό club.

Photo: Beardyman

Περίπου την ίδια πορεία ακολουθούσε την ίδια ώρα και το σετ του MONONOME στο Tunnel Stage. Ο Έλληνας παραγωγός ξεκίνησε με βαριά breaks και τσιμπούσε τα κουμπιά της κονσόλας του με κινήσεις που νόμιζες πως οφείλονταν στο γεγονός ότι κάθε φορά τον χτυπούσε το ρεύμα!

Προς το τέλος, όμως, οι ρυθμοί έπεσαν και έγιναν πιο υπνωτικοί – μέχρι το σημείο που έκαναν την εμφάνισή τους basslines που θύμισαν τις χρυσές εποχές του drum & bass.

Photo: Mononome

Συνηθισμένα στο περπάτημα, τα πόδια μου με οδήγησαν έπειτα στο Republic Stage, όπου έπαιζαν οι AUSTRA. Με όνομα που προέρχεται από τη Λετονή θεά του φωτός, δε θα μπορούσα παρά να περιμένω ονειρικούς ήχους και ρομαντική ατμόσφαιρα. Και αυτό ακριβώς βρήκα.

Ακόμη και οι λιγότερο ρομαντικοί δε θα μπορούσαν παρά να παραδεχτούν πως οι Austra δεν έχαναν καθόλου, ακόμη κι όταν ο ήχος δεν τους έκανε το χατίρι.

Photo: Austra

Λίγο αργότερα, είχε έρθει η ώρα να ξεχάσουμε καθετί ρομαντικό, ευγενές και γλυκό. Είχε έρθει η ώρα των MUDHONEY! Στο κάτω-κάτω, τι ρομαντικό έχουν τα “Suck Me Dry” και “Touch Me I’m Sick”; Τίποτε απολύτως! Κι όσοι ήθελαν απλά να θυμηθούν με ρομαντισμό κάποιες παλιότερες εποχές, το μετάνιωσαν γρήγορα.

Όχι επειδή δεν άκουσαν παλιότερα κομμάτια των Mudhoney (αυτά βρίσκονταν σε μεγάλο ποσοστό στο σετ τους), αλλά επειδή όλοι έμοιαζαν τόσο ορεξάτοι, δραστήριοι και νέοι πάνω στη σκηνή που πραγματικά σε έκαναν να αναρωτιέσαι αν όντως πρόκειται για τους grunge θρύλους που επηρέασαν ινδάλματα της δεκαετίας του ’90. 

Photo: Mudhoney

Ο επιθανάτιος ρόγχος του ρομαντισμού ήρθε τη στιγμή που άνοιξαν οι πόρτες του Aquarium Stage, κάπου στα μισά του σετ των Mudhoney, και ανέβηκε στη σκηνή η PHARMAKON.

Η Νεοϋορκέζα καλλιτέχνιδα ξεκίνησε τους πειραματισμούς της εν μέσω μιας κατακόκκινης σκηνής, σε μια εμφάνιση που θύμιζε περισσότερο οργισμένο performance art παρά συναυλιακή εμφάνιση.

Photo: Pharmakon

Θα πίστευε, λοιπόν, κανείς ότι και ο πιο ρομαντικός άνθρωπος θα άρχισε να πτοείται σε εκείνο το σημείο, κινδυνεύοντας να χάσει κάθε ελπίδα για την ανθρωπότητα. Μια βόλτα από το Tunnel Stage, όμως, θα τον επανέφερε! Όχι επειδή οι CAIRO LIBERATION FRONT ήταν ρομαντικοί, αλλά επειδή έβγαλαν τον καλύτερο εαυτό τους – και το κοινό τους ακολούθησε πρόθυμα!

Εν μέσω ηλεκτρονικού πανδαιμονίου και ανατολίτικης ατμόσφαιρας, οι δύο Ολλανδοί ξεσήκωσαν το γεμάτο Tunnel με κάθε τρόπο. Μοίρασαν αρωματικά στικάκια, κέρασαν ποτά τον κόσμο, ανέβηκαν στα decks και κατέβηκαν στον κόσμο, χόρεψαν τσιφτετέλι – βέβαια, οι γυναικείες παρουσίες στο κοινό δεν παρέλειψαν να τους δείξουν πώς χορεύεται το τσιφτετέλι εδώ στο Greece…

Photo: Cairo Liberation Front

Οι ρυθμοί βρίσκονταν σε υψηλά επίπεδα και στο Republic Stage, όσο αυτό είχε καταληφθεί από τους RATKING.

Δύο MCs κι ένας DJ ανέβασαν ρυθμούς και γροθιές στον αέρα, με ενέσεις ρυθμού ακόμη και προς τους πλέον κουρασμένους επισκέπτες του φεστιβάλ.

Photo: Ratking

Ο HAPPA, από την άλλη, παίζοντας στο Aquarium Stage, έριχνε τους ρυθμούς του στα τρίσβαθα του techno, βγαίνοντας που και που για κάποιες πιο mainstream αναπνοές.

Ήταν πολύ καλός και συνεπής σε αυτό που έκανε, αλλά μάλλον πολύ deep για τα γούστα μου.

Photo: Happa

Βγαίνοντας από το Aquarium και κατευθυνόμενος προς το Main Stage, ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με τη μεγαλύτερη έκπληξη του Plisskën. “Ποιες είναι αυτές οι SAVAGES”, αναρωτιόμουν, “και γιατί είναι αυτές στο Main Stage, αντί για τους …Αnd You Will Know Us by the Trail of Dead;”. Η απάντηση στο ερώτημά μου ήρθε πολύ γρήγορα.

Θορυβώδεις και εντυπωσιακές επί σκηνής, οι τέσσερις Βρετανίδες πήραν τα μαλλιά του post punk και τα έκαναν κοτσιδάκια! Ο δεμένος ήχος τους και οι σχεδόν χορευτικοί ρυθμοί τους δεν άφησαν κανέναν ασυγκίνητο. Και η frontwoman, Jehnny Beth, δέθηκε αμέσως με το κοινό και έμοιαζε – ειδικά σε κάποια κομμάτια, όπως το ολοκαίνουργιο “Adore”, να απευθύνεται σε καθέναν από εμάς ξεχωριστά. Ώσπου να τελειώσει το σετ, μάλιστα, ειδικά οι πρώτες σειρές του κοινού… έτρωγαν απευθείας από το χέρι της!

Photo: Savages

Οι υψηλές προσδοκίες που είχαν όσοι παρακολούθησαν έστω για λίγο το σετ των Savages δεν ήταν το μόνο πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει ο GONJASUFI στο Republic Stage.

Το ψυχεδελικό hip hop του ήταν το μεγάλο θύμα του κακού ήχου της πρώτης ημέρας στη συγκεκριμένη σκηνή και λίγοι κατόρθωσαν να πιάσουν τον ρυθμό και να καταλάβουν τον πολιτικοποιημέρνο στίχο του.

Photo: Gonjasufi

Τις ίδιες ασθένειες του Republic Stage, όσον αφορά στον ήχο, μάλλον κόλλησε και το Main Stage, κατά την έναρξη του σετ των THE HORRORS. Χρειαστήκαμε μερικά λεπτά, για να μπορέσουμε να ακούσουμε τους στίχους του Faris Badwan, και η κατάσταση διορθώθηκε ελάχιστα στη συνέχεια. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η εμφάνισή τους σίγουρα ικανοποίησε.

Τα ντραμς φρόντιζαν να κουνήσουν τα πόδια του κοινού και τα πλήκτρα όλα τα υπόλοιπα μέλη, κατά τη διάρκεια γλυκόπικρων μελωδιών και καθαριστικών ξεσπασμάτων, σε κόκκινο, ροζ και μπλε φόντο. Σε έναν εσωτερικό χώρο, με καλύτερο ήχο, πιστεύω ότι η συγκεκριμένη εμφάνιση θα ήταν σαφώς καλύτερη.

Photo: The Horrors

Η εμφάνιση των …AND YOU WILL KNOW US BY THE TRAIL OF DEAD ήταν και αυτή που περίμενα με μεγαλύτερη ανυπομονησία, κατά τη διάρκεια του διημέρου και το δίλημμα ανάμεσα σε Main Stage και Republic (όπου εμφανίστηκαν) δεν υπήρξε ποτέ. Ακόμη και ο ήχος τους έκανε τη χάρη και κατάφεραν να μας δείξουν ποιος είναι ο live χαρακτήρας τους, χωρίς τις άψογα δομημένες παραγωγές των άλμπουμ τους.

Οι πιο πρόσφατες δισκογραφικές δουλειές τους, μάλιστα, είχαν ελάχιστη παρουσία στο setlist τους, καθώς προτίμησαν να μας παρουσιάσουν κατά κύριο λόγο τα παλιότερα και πιο… παραδοσιακά κομμάτια που περιέχουν και στίχο και όχι τα επικά instrumental των “IX” και “Tao Of The Dead”.

Οι λάτρεις του ηλεκτρονικού ήχου, βέβαια, είχαν άλλους προορισμούς στον χάρτη τους και περπάτησαν έως το Aquarium Stage, όπου βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη το σετ του Larry Tee.

Και, όπως το θέτει κι ο Γιάννης (ο οποίος βρέθηκε εκεί) παρακάτω…

Photo: …And You Will Know Us by the Trail of Dead

… O LARRY TEE, ως παλιά καραβάνα στον χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής και δημιουργός του όρου “electroclash”, ετοίμασε για λογαριασμό μας βαλίτσες, τσέκαρε το εισιτήριο και μας ταξίδεψε ως το Λονδίνο.

Με εντυπωσιακή αμφίεση μέσα στο σκοτάδι του Aquarium Stage και τους πιστούς από κάτω να παρασέρνονται με τους ήχους που επέλεξε να απελευθερώσει από τα μηχανήματά του, μας οδήγησε σιγά σιγά προς τη δική μας αυλαία στην 1η μέρα του Plisskën.

H οποία αυλαία, όπως λέει ο Θωμάς αμέσως παρακάτω, ήρθε ακριβώς έτσι…

Photo: Larry Tee

Το περασμένο της ώρας σήμανε το τελευταίο πέρασμα από το Main Stage και την επιστροφή στο σπίτι. Λίγο μετά τις 02:00, ο SQUAREPUSHER παρείχε τα τελευταία ασύμμετρα beats που θα τριβέλιζαν στο κεφάλι μου, κατά την επιστροφή στο σπίτι. Ο Βρετανός δεν επιθυμούσε φωτογραφίες (και, νομίζω, είχε σοβαρό λόγο, γιατί τα φώτα του θα μπορούσαν να οδηγήσουν τους φωτογράφους σε επιληπτικό σοκ) και οι ακατάληπτοι ρυθμοί του σε ανάγκαζαν να χτυπάς το πόδι μπερδεμένος, καταπίνοντας, όμως, κάθε ήχο.

Βέβαια, παρεμβλήθηκαν και ακολούθησαν κι άλλες μεταμεσονύχτιες εμφανίσεις, στα Tunnel και Aquarium Stage (όπως αυτές των LIVIO & ROBY, GUS & BONSO, BRODINSKY, SOUL CLAP και OXIA). Η επόμενη ημέρα του Plisskën, όμως, μας περίμενε, μαζί με αρκετά ακόμη χιλιόμετρα οδοιπορικού. Μικρό διάλειμμα στα σπίτια μας, λοιπόν, και επανερχόμαστε!

Χαλάλι τα χιλιόμετρα:

• Για τη χαοτική παρουσία των Metz.

• Για τη σχέση που δημιούργησαν με το κοινό οι Savages.

• Για το φανταστικό πάρτι των Cairo Liberation Front.

Τζάμπα τα χιλιόμετρα:

• Για το άγευστο σετ των Iceage.

• Για την ακατάληπτη performance της Pharmakon.

• Για τον κακό ήχο του Gonjasufi.

*********

Διαβάστε ΕΔΩ την ανταπόκριση από τη 2η ημέρα του PLISSKEN FESTIVAL 2015.


  • Event: PLISSKEN FESTIVAL, day 1
  • Date: Παρασκευή 5 Ιουνίου 2015
  • City: Αθήνα
  • Arena: Ελληνικός Κόσμος, Κτίριο 56
  • Photos by: Γιάννης Νέγρης / i-JUKEBOX.gr | All Rights Reserved



Gallery

Buke and GaseBuke and GaseBuke and GaseBuke and GaseBuke and GaseBuke and GaseStrand of OaksStrand of OaksStrand of OaksStrand of OaksStrand of OaksStrand of OaksStrand of OaksStrand of OaksAfformanceAfformanceAfformanceAfformanceAfformanceAfformanceAfformanceAfformanceXylouris WhiteXylouris WhiteXylouris WhiteXylouris WhiteXylouris WhiteThe CoathangersThe CoathangersThe CoathangersThe CoathangersThe CoathangersMetzMetzMetzMetzMetzMetzMetzMetzMetzMetzMetzMetzMetzMetzThe Twilight SadThe Twilight SadThe Twilight SadThe Twilight SadThe Twilight SadThe Twilight SadThe Twilight SadThe Twilight SadThe Twilight SadQuilomboQuilomboQuilomboGioumourtzinaTony AllenTony AllenTony AllenTony AllenTony AllenTony AllenTony AllenTony AllenTony AllenTony AllenTony AllenIceageIceageIceageIceageIceageIceageBeardymanBeardymanBeardymanAustraAustraAustraMudhoneyMudhoneyMudhoneyMudhoneyMudhoneyMudhoneyMudhoneyMudhoneyMudhoneyMudhoneyMudhoneyMudhoneyPharmakonCairo Liberation FrontCairo Liberation FrontCairo Liberation FrontCairo Liberation FrontCairo Liberation FrontCairo Liberation FrontCairo Liberation FrontCairo Liberation FrontCairo Liberation FrontCairo Liberation FrontCairo Liberation FrontCairo Liberation FrontCairo Liberation FrontRatkikgSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesSavagesGonjasufiGonjasufiLarry TeeLarry TeeThe HorrorsThe HorrorsThe HorrorsThe HorrorsThe HorrorsThe HorrorsThe HorrorsThe HorrorsThe Horrors…And You Will Know Us by the Trail of Dead…And You Will Know Us by the Trail of Dead…And You Will Know Us by the Trail of Dead…And You Will Know Us by the Trail of Dead…And You Will Know Us by the Trail of Dead…And You Will Know Us by the Trail of Dead…And You Will Know Us by the Trail of Dead

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter