22Σεπτεμβρίου2019

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014 17:03 Γράφτηκε από: 

B.D.FOXMOOR presents UMICAH @ Principal: Η low bap σκηνή μπαίνει στην Umicah κι όλα γίνονται ουτοπικά

UMICAH: Utopic Microphonic State of mind… Οι σκέψεις μου για αυτό το άρθρο είναι τόσες πολλές που δύσκολα μπαίνουν σε σειρά.

Δεν θα το παίξω ειδήμων της low bap, φαντάζομαι υπάρχουν εκατοντάδες εκεί έξω που γνωρίζουν τη σκηνή, τις δημιουργίες και τους καλλιτέχνες πολύ καλύτερα από μένα. Θα προσπαθήσω μόνο να μεταφέρω μερικές από τις σκέψεις και τις συζητήσεις που είχα με φίλους με αφορμή αυτό τη μάζωξη και να σας μεταδώσω λίγο από το κλίμα.

Photo: B.D.Foxmoor

Mια βδομάδα πριν είχα ήδη αποφασίσει να παρευρεθώ στο low bap/hip hop «αντάμωμα» στο Principal και επειδή ως γνωστόν κάθε συναυλία είναι μια συλλογική εμπειρία έστειλα μήνυμα σε έναν φίλο μήπως και ήθελα να έρθει παρέα. Η απάντησή του με έβαλε σε σκέψεις «Όχι, άσε… τελείωσα το γυμνάσιο πέρυσι», μου έγραψε ειρωνικά.

Αλήθεια… έχει η μουσική ηλικία; Έχει η έκφραση όρια; Χωράει η τέχνη σε στερεότυπα;

Αντιλαμβάνομαι την αλλαγή στη διάθεση που μας διακατέχει, στις ανάγκες που θέλουμε να καλύψουμε, στις ιδέες που έχουμε ανάγκη να εξωτερικεύσουμε. Όσο μεγαλώνουμε, αλλάζουμε και ταυτόχρονα αλλάζουν τα θέλω και οι προτιμήσεις μας. Έχουμε όμως το δικαίωμα να απορρίπτουμε κάτι που συνέβαλλε στο να γίνουμε αυτοί που είμαστε; Δεν νομίζω.

Photo: Sadahzinia

Η αλήθεια είναι ότι δεν θα ξυπνήσω πια το πρωί και θα βάλω Active Member να ακούσω. Όχι γιατί δεν με αφορά πια η μουσική τους, αλλά γιατί δεν έχω χρόνο να ακούσω πια μουσική το πρωί… (Τι θλιβερή συνειδητοποίηση, κεραμίδα στο κεφάλι!) Μα όταν καμιά φορά τύχει και έχω χρόνο, και εκείνη τη στιγμή για τον χ ή ψ λόγο πέσω πάνω σε κάνα low bap κομμάτι, με παίρνει το πρωί με το «ένα ακόμα και πάω για ύπνο». Μπορεί αυτό που νιώθω να είναι διαφορετικό τώρα ακούγοντας αυτά τα κομμάτια, αλλά μου θυμίζουν καλά από που ξεκίνησα και ποια είμαι.

Low bap… οι περισσότεροι φίλοι μου στο εξωτερικό δεν γνωρίζουν καν τον όρο. Μία σκηνή γέννημα θρέμμα ελληνική, κομμένη και ραμμένη πάνω στο επαναστατικό μας είναι, στην ανησυχία μας. Ξεκινώντας τη δεκαετία του ‘90, κάπου εκεί που η αθωότητα άρχισε να χάνεται και ο προβληματισμός να γίνεται καθημερινότητα, μέσα από τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές, άνθρωποι από το ίδιο καζάνι, άνθρωποι που ήθελαν να φτάσουν σε άλλους ανθρώπους δημιούργησαν τη Low bap. Και το κατάφεραν… μας έφτασαν! Και μας άγγιξαν.

Photo: Νικήτας Κλιντ

Αν κάτι με εντυπωσίαζε πάντα στη Low bap ήταν η αμεσότητα. Μίλησα πριν για στερεότυπα. Στερεότυπα υπάρχουν παντού, σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής μας. Όσο είμαστε με άλλους ανθρώπους νοιώθουμε την ανάγκη από τη μία να μας καταλάβουν κι από την άλλη να τους καταλάβουμε.

Προσπαθώντας να γίνουμε κατανοητοί και να ανήκουμε κάπου μιμούμαστε εξωτερική εμφάνιση και συμπεριφορές, προσπαθώντας να κατανοήσουμε τους άλλους γενικεύουμε. Έτσι δημιουργούνται τα στερεότυπα. Οι γκόμενες στην Πάολα φοράνε ψηλοτάκουνα, οι πόζεροι πάνε στις συναυλίες με τα τσεκούρια τους και οι χιπχοπάδες με τα φαρδιά τους παντελόνια. Δεν είναι κακό, δεν είναι κατακριτέο. Κάποιοι το κάνουν από ανάγκη αποδοχής, άλλοι γιατί η μουσική που ακούν είναι μέρος της προσωπικότητάς τους, και μερικοί γιατί απλά «είναι στη μόδα».

Συμβαίνει παντού, συνέβη και το Σάββατο 3/5. Η διαφορά είναι ότι σε μια συναυλία σαν αυτή του Σαββάτου κανείς δεν δίνει σημασία. Όλοι ήμασταν φίλοι που ήρθαν να απολαύσουν καλή μουσική, όλοι θεωρούσαν τον εαυτό τους «Φύλακα Άγγελο αλήτη» της low bap και ένοιωθαν περίμεναν πως και πως να γεμίσει η σκηνή  με τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες. Ακόμα και όσοι ήταν πάνω στη σκηνή είχες την αίσθηση πως είναι με φίλους και απλά ήρθαν για να περάσουν καλά.

Photo: B.D.Foxmoor

Η συναυλία έμοιαζε λες με ουτοπική σχολική μέρα… μια μέρα παράξενη, μια θαυμάσια μέρα, κι ήταν για όλους εμάς που παρευρεθήκαμε μια καλή ευκαιρία να μαγευτούμε.

Το Principal κατάμεστο, σαν σχολική αυλή την πρώτη μέρα της χρονιάς. Το κουδούνι χτύπησε γύρω στις 22.00 και το σύνθημα της έναρξης των μαθημάτων δόθηκε από τον ίδιο τον B.D.Foxmoor: «Πάμε όπως παλιά για αυτά που θα ‘ρθουν!». Η εκπαιδευτική ομάδα της low bap ήρθε σύσσωμη από το παρελθόν για να φωτίσει το μέλλον μας!

Όπως σε κάθε σχολείο, όλες οι τάξεις ήταν παρούσες. οι νέοι που ήρθαν για να διδαχθούν, Οι παλιοί που ήρθαν να δώσουν εξετάσεις, ακόμα και οι τελειόφοιτοι που ήρθαν για να θυμηθούν. Και όπως σε κάθε τάξη, «μπροστά κάθονταν οι καλά οι διαβασμένοι και πίσω αυτοί που είναι αλλού μα κι οι εντάξει».

Photo: B.D.Foxmoor

Τα πάντα είχε αυτή η μέρα στο σχολείο της Low bap!

Πρώτη ώρα Ιστορία, με καθηγητή τον DJ MCD, έναν από τους πιο παλιούς συνεργάτες του B.D.Foxmoor και συνένοχο στη δημιουργία αυτής της ιδιαίτερης σκηνής, ο οποίος μας πήγε μια βόλτα στα παλιά, εκεί από όπου ξεκίνησαν όλα για τη low bap. Από την πρώτη κιόλας στιγμή το ξύλινο πάτωμα μετέδιδε το ρυθμό με κάθε λεπτομέρεια και η βραδιά προβλεπόταν όντως… ιστορική.

Ακολούθησε μάθημα γεωγραφίας και πολιτικών επιστημών από την σαγηνευτική Sadahzinia, που μας πήγε μια βόλτα μέχρι το Guantanamo και ξεσήκωσε τη φωτιά όλων των παρευρισκομένων.

Μετά ήταν η ώρα της μελέτης περιβάλλοντος, όπου μάθαμε για τα φυσικά φαινόμενα και το τι ακριβώς συμβαίνει όταν «φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη».

Και τα μαθήματα διαδέχτηκαν το ένα το άλλο για αρκετές ώρες. Οι παλιοί όντως νοστάλγησαν και οι νέοι πραγματικά έμαθαν!

Photo: Sadahzinia

Τα πάντα είχε αυτή η σχολική μέρα, μέχρι και μάθημα οικοκυρικών με τους ξεσηκωτικούς Βαβυλώνα, που ανέβηκαν ξανά σε σκηνή της Θεσσαλονίκης μετά από 15 ολόκληρα χρόνια, να μας διδάσκουν συνταγές για «γουρουνάκι στη γάστρα». ΜΑΝΙΑ!!!

Όπως και να ‘χει, όσοι κι είναι αυτοί που πιστεύουν ότι η low bap είναι μουσική μόνο για γυμνασιόπαιδα, διαψεύσθηκαν πανηγυρικά από τους εκατοντάδες από εμάς που είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε αυτήν τη συναυλία και θα την παρακολουθούσαμε και πάλι από την αρχή ακόμα και αύριο αν γινόταν.

Photo: Βαβυλώνα

Τελικά, μέσα στην καθημερινότητα του εφήμερου και των επιτυχιών της μίας σεζόν που ζούμε, υπάρχουν μερικά πράγματα που είναι σχετικά και μας εκφράζουν ακόμα και μετά από πολλά χρόνια. Ίσως γιατί τα προβλήματα και θέματα που θίγουν δεν έχουν λυθεί ακόμα.

Ας ελπίσουμε, λοιπόν, πως σε μερικά χρόνια δεν θα υπάρχει πια ανάγκη να «τασσόμαστε πρόσφυγες». Μέχρι τότε όμως… «σε καλό να μας βγει» και πάντα φίλοι μου, να συναντιόμαστε σε τέτοιες συναυλίες συμφιλίωσης και συνεργασίας αξιόλογων καλλιτεχνών και δημιουργών.


  • Event: B.D.FOXMOOR PRESENTS UMICAH
  • Date: Σάββατο 3 Μαΐου 2014
  • City: Θεσσαλονίκη
  • Venue: Principal Club Theater
  • Photos by: Φώτης Τέλλογλου / Fotis Telloglou Photography



Gallery

B.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents UmicahB.D.Foxmoor presents Umicah

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter