19Οκτωβρίου2021

Παρασκευή, 04 Απριλίου 2014 17:23 Γράφτηκε από: 

2002 GR @ Principal Club Theater: Μια πρόσκληση για τη «μαγική αυλή» των ονείρων μας

Σαν παιδί της δεκαετίας του ’80 κι εγώ, άκουγα 2002 GR όταν επιτέλους απέκτησα το δικό μου ραδιόφωνο, ξέρετε, στο δωμάτιό ΜΟΥ και όχι το κοινόχρηστο στο σαλόνι (σημαντική στιγμή στη ζωή και καμπή στη μουσική γνώση ενός παιδιού των 80’s).

Ακόμα κι όταν λίγο μεγαλύτερη άρχισα να πρωτοβγαίνω στα μπαράκια, κομμάτια όπως το «Δεν είσαι έρωτας εσύ» ήταν must να ακούγονται τουλάχιστον μία φορά τη βραδιά. Δυστυχώς μέχρι να μεγαλώσω αρκετά και να μετακομίσω στη Θεσσαλονίκη, οι συχνές εμφανίσεις του συγκροτήματος στην συμπρωτεύουσα ήταν πλέον παρελθόν.

Έτσι η λίστα μου με τίτλο «Μέχρι τα 30» απέκτησε μία ακόμα γραμμή, που περήφανα διέγραψα το περασμένο Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014, με μια μπύρα στο χέρι και την τιμή που της άξιζε ακριβώς πριν διαβώ την πόρτα του Principal για να τους απολαύσω ζωντανά!

Πηγαίνοντας στην συναυλία, έφερα στο νου μου τους ήχους και στίχους όχι μόνο των 2002 GR αλλά και άλλων συγκροτημάτων που άκουγα στα πρώτα μου ανεξάρτητα μουσικά βήματα. Βυθισμένη στους ήχους, δεν μπόρεσα παρά να προσέξω την ιδιαίτερη αίσθηση που μου δημιουργούσαν. Προσπαθούσα να δώσω ένα όνομα σε αυτήν την αίσθηση για ώρα. Ήταν οι στίχοι αθώοι ή αφελείς; Ή μήπως ήταν απλά ξεκάθαροι και αισιόδοξοι;

Έχουμε πλέον εθιστεί σε σκληρούς και πρόστυχους στίχους και μουσική ή αυτή η διαφορετική αίσθηση αντικατοπτρίζει απλώς την παιδική αθωότητα των πρώτων ακουσμάτων μου; Όπως και να’ χει φαίνεται ότι δεν ήμουν η μόνη που το ένιωθε.

Μπαίνοντας στο Principal ήταν εμφανές ότι ένα συγκρότημα, όπως οι 2002 GR, με ενεργή δράση για πάνω από τρεις δεκαετίες δεν θα μπορούσε παρά να έχει επηρεάσει ανθρώπους από τρεις διαφορετικές γενιές. Μια συναυλία στη Θεσσαλονίκη, μετά από 12 ολόκληρα χρόνια, έφερε κοντά τους πιο φανατικούς τους οπαδούς. Άνθρωποι από τρεις γενιές, με ανυπομονησία, ήρθαν να απολαύσουν, να θυμηθούν, να νοσταλγήσουν, να μάθουν και έφυγαν με ένα ολόφωτο χαμόγελο στα χείλη τους.

Το χειροκρότημα ήταν δυνατό και συνεχές και οι παραγγελίες για τα αγαπημένα κομμάτια άρχισαν από νωρίς, από το δεύτερο κιόλας κομμάτι. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι τα γούστα διέφεραν κατά πολύ και οι παρευρισκόμενοι ζητούσαν κομμάτια από διάφορους από τους 10 και πλέον δίσκους του συγκροτήματος. Στο τέλος δεν χάλασαν το χατίρι κανενός.

Τα τραγούδια τους μας μίλησαν για ουσία, σκοπό, κενό, αλήτες και για «γλυκιά μουσική» με ένα σεβασμό που σπάνια συναντάμε στην κοινωνία με τους «σιδερένιους ανθρώπους» του σήμερα. Η «μαγική αυλή» άνοιξε και μας προσέφερε όνειρα και αισιοδοξία, «αύριο ξημερώνει άλλη μέρα» και βάζω στοίχημα πως όσοι παρευρέθηκαν σε αυτή τη συναυλία ονειρεύτηκαν σαν έφηβοι το Σάββατο το βράδυ, τουλάχιστον εγώ το έκανα.

ΥΓ. Είδαμε και μας άρεσε: όταν λέμε ότι κάποιοι ήρθαν να νοσταλγήσουν το εννοούμε! Εθεάθησαν όχι ένα, αλλά δύο τζιν μπουφάν με υφασμάτινα μανίκια, μπρούτζινα τρουκς και ραμμένα logo συγκροτημάτων στην πλάτη! Η έφηβη που κρύβω μέσα μου ένιωσε μια βαθειά θλίψη για το γεγονός ότι ψήλωσα τόσο που δεν μου κάνει κανένα από τα ρούχα μου πια, από την άλλη ο ενήλικος εαυτός μου αναφώνησε «Θεέ μου ευχαριστούμε για τη μόδα των ‘90s και πιο πολύ σε ευχαριστούμε που πέρασε!»


  • Event: 2002 GR
  • Date: Σάββατο 29 Μαρτίου 2014
  • City: Θεσσαλονίκη
  • Venue: Principal Club Theater, Μύλος


E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter