09Αυγούστου2022

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2022 21:44 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: IRON MAIDEN w/ Airbourne, Lord of the Lost @ Ολυμπιακό Στάδιο

Την προηγούμενη φορά είχα γράψει “μπορεί ο χρόνος να κυλάει αδίστακτα, μαλλιά να γκριζάρουν ή να πέφτουν, σχέσεις και φιλίες να έρχονται και να φεύγουν, μουσικές διάφορων ειδών και κατηγοριών να περνούν από τις ζωές μας, όμως την κρίσιμη εκείνη στιγμή, η απάντηση μπορεί να είναι μονάχα μία”. Τώρα πλέον κατάλαβα ότι η αλήθεια αυτών των λέξεων, μπορεί να είναι εντελώς βιωματική και προσωπική, για πολλούς και πολλές από εμάς εκεί έξω.

Οι LORD OF THE LOST από το Αμβούργο ήταν αυτοί που ανέλαβαν το πρώτο μας ζέσταμα στο Ολυμπιακό Στάδιο, με τους γεμάτους ενέργεια gothic/industrial ρυθμούς τους και την ανάλογη αμφίεση επί σκηνής. Πρώτη τους επίσκεψη στα μέρη μας, με μια πλούσια δισκογραφία εδώ και παραπάνω από μια δεκαετία και τραγούδια σαν τα “Drag Me to Hell”, “Born With a Broken Heart” και “On This Rock I Will Build My Church”, με τα οποία συστήθηκαν στο ελληνικό κοινό.

Setlist: Drag Me to Hell / Born With a Broken Heart / Under the Sun / The Heartbeat of the Devil / Die Tomorrow / Loreley / On This Rock I Will Build My Church.

Με τη σειρά τους, οι θεότρελοι Αυστραλοί AIRBOURNE, στην επίσης παρθενική τους εμφάνιση στην Ελλάδα μετά από 20 χρόνια πορείας, ήταν το καλύτερο συμπλήρωμα για την έλλειψη από “βιταμίνη” AC/DC η οποία παρατηρείται στον οργανισμό μας, από την ιστορική βραδιά του 2009 και έπειτα στον ίδιο χώρο.   

Ο “malakas” Joel O’Keeffe κατέβηκε από τη σκηνή για να συναντήσει τους υπόλοιπους “malakes” του σταδίου, παίζοντας στους ώμους ενός crew member το “Girls in Black” και κοπανώντας το κεφάλι του με ένα κουτάκι μπύρας, ενώ ακόμη και αν δεν είχες ιδιαίτερη επαφή με τους - ιδιαίτερα επιτυχημένους στην Ευρώπη - Airbourne, όλο και κάπου θα έχεις ακούσει τα “Boneshaker”, “Live It Up” και φυσικά το “Runnin’ Wild”, το οποίο ο frontman του γκρουπ αφιέρωσε στο road crew των θρυλικών headliners. Always “Ready to Rock”.

Setlist: Ready to Rock / Back in the Game / Girls in Black / Burnout the Nitro / Boneshaker / Breakin’ Outta Hell / Live It Up / Raise the Flag / Runnin’ Wild.

Η αλήθεια είναι, πάντως, πως ό,τι αφορά τη σχέση ζωής με τους IRON MAIDEN, εμπεριέχει και μια προσωπική ανάμνηση, κι αυτό το αντιλήφθηκα χαζεύοντάς τους πάνω στη σκηνή του Ολυμπιακού Σταδίου.

Θυμήθηκα να ακούω στις διακοπές ως παιδί το “Revelations” και να προτιμάω την εκδοχή του “Live After Death” από του “Piece of Mind” γιατί ήταν πιο “γρήγορη”, θυμήθηκα να βάζω στο repeat ίδια περίοδο το “Flight of Icarus”, θυμήθηκα πολλά και ένιωσα την ανάγκη να τα καταγράψω.

Και ξάφνου, να βλέπεις τους Maiden πάνω στη σκηνή και να επανέρχονται τα πάντα στη μνήμη σου σαν flashback. Να θυμάσαι την αφίσα που καμάρωνες πιτσιρικάς στο δωμάτιό σου με τον Steve Harris και τα τατουάζ του, και τώρα να τον απαθανατίζεις με τη φωτογραφική σου πάνω στη σκηνή.

Να βλέπεις τον Dickinson με το φλογοβόλο του και τον επιβλητικό Ίκαρο πίσω του, να τον ακούς να τραγουδάει στο τέλος “fly as high as the sun” και να βγάζει την κραυγή που σου έμεινε στάμπα από το CD του live στο Long Beach. Δηλαδή, ρε Bruce, τι ερμηνεία ήταν αυτή μετά από 40 χρόνια στο “Flight of Icarus”, γτχμ.

Να τον ακούς να απογειώνει το “Sign of the Cross” και το “The Clansman”, δύο από τα καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει ποτέ ο captain Steve Harris, και να γυρνάς τον χρόνο πίσω, όταν περίμενες στην ουρά για να μπεις το ’95 στο Ιβανώφειο και το ’98 στο Θέατρο Δάσους. Και τώρα, να ζεις δεκάδες χιλιάδες κόσμου να φωνάζουν “freedom” στο μεγαλύτερο στάδιο της Ελλάδας και να τραγουδάνε κάθε στίχο του “Fear of the Dark” που εσύ είχες μάθει από τα χρόνια του MTV.

Και ρωτάω τώρα, ρε σατανάδες Iron Maiden, back to back το “Fear of the Dark” με το “Hallowed Be Thy Name”; Τέτοια θέληση να μας σηκώσετε την τρίχα κάγκελο; Και ο Bruce; Από περιπλανώμενος με το καντήλι του, σε φυλακισμένο που περιμένει να εκτελεστεί;   

Ή μήπως σε Βρετανό στρατιώτη που μονομαχεί με τον Eddie όσο παίζει το “The Trooper” και στο φόντο θαυμάζουμε ένα από τα θρυλικότερα artworks στην ιστορία των θρυλικότερων artworks; Ή μήπως σε σαμουράι κατά τη διάρκεια των “Senjutsu”, “Stratego” και “The Writing on the Wall” μέσα από τον τελευταίο τους δίσκαρο, με τα οποία βγήκαν στην σκηνή του Ολυμπιακού Σταδίου, παρέα με την τελευταία εκδοχή του Eddie;

Και ας έχασε τα πατήματά του στο “The Number of the Beast”, εξαιτίας του εκνευρισμού του από το καπνογόνο που άναψε στις μπροστινές σειρές. Εμείς πάλι θυμηθήκαμε δασκάλους, γονείς και λοιπούς πρεσβύτερους να μας λένε “μην τους ακούτε αυτούς, είναι σατανιστές”.   

Είδαμε και την επιβλητική κεφαλή του Eddie στο φόντο να κινείται κατά τη διάρκεια του “Iron Maiden” και δεν ήταν οφθαλμαπάτη. Ακούσαμε και το “Blood Brothers” και θυμηθήκαμε να παίρνουμε στα χέρια μας το “Brave New World” και να μην πιστεύουμε ότι έχει γίνει τέτοια ολική επαναφορά των Maiden με την επιστροφή Dickinson.

Του βγάλαμε το καπέλο όταν έκανε μικρή διακοπή για να ζητήσει από μικροφώνου ιατρική βοήθεια για κάποιο άτομο από το κοινό. Τον είδαμε να προτρέπει χιλιάδες “run to the hills, run for your lives” και να πατάει στο τέλος το “κουμπί” (TNT), όσο το εκπληκτικό εικαστικό του “Legacy of the Beast World Tour ’22 ”, με τον trooper και τον σαμουράι να μονομαχούν, δέσποζε στο background.

Ακούσαμε και την ομιλία του Τσώρτσιλ, χαζέψαμε και το spitfire να πετάει ξανά στο “Aces High”, αυτή τη φορά στο τέλος του live, και εντέλει, είδαμε τον Bruce Dickinson στα 63 του, τον Steve Harris στα 66 του, τον Dave Murray, τον Adrian Smith και τον Janick Gers στα 65 τους, και τον Nicko McBrain στα 70 του, να γουστάρουν με τη χαρά που πρόσφεραν σε εμάς όπως και σε μυριάδες άλλους ανά τον πλανήτη, να χαμογελούν, να συνεργάζονται στην εντέλεια και να αποχωρούν θριαμβευτές.

Δύο ώρες ψυχοθεραπείας με ένα γκρουπ-μύθο. Ούτως ή άλλως, μπορεί να μας αρέσει το stoner, to post, το doom, το extreme και να τη βρίσκουμε ακόμα και με τα ηλεκτρονικά, η φάση, όμως, πάντοτε ήταν και πάντοτε θα είναι πρώτα Maiden και μετά όλα τα άλλα. Ίσως, τελικά, και μόνο Maiden.

Κατά τα άλλα, να είμαστε καλά στη ζωή μας με τους δικούς μας ανθρώπους και να ακούμε τον Dickinson να τραγουδάει. Και τότε, και τώρα και μέχρι να σβήσει ο ήλιος, Up the Irons!

Setlist: Senjutsu / Stratego / The Writing on the Wall / Revelations / Blood Brothers / Sign of the Cross / Flight of Icarus / Fear of the Dark / Hallowed Be Thy Name / The Number of the Beast / Iron Maiden / The Trooper / The Clansman / Run to the Hills / Aces High.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Lord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostLord of the LostAirbourneAirbourneAirbourneAirbourneAirbourneAirbourneAirbourneAirbourneAirbourneAirbourneAirbourneAirbourneAirbourneAirbourneAirbourneAirbourneIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron MaidenIron Maiden

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter