09Αυγούστου2022

Σάββατο, 02 Ιουλίου 2022 15:29 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: Release Athens w/ PET SHOP BOYS, THIEVERY CORPORATION, Κ.ΒΗΤΑ + more @ Πλατεία Νερού

Όταν βλέπεις χιλιάδες κόσμου να διασκεδάζει με την ψυχή του, έχει επιτευχθεί ο βασικότερος σκοπός ενός μουσικού φεστιβάλ.

Οφείλω να πω, πάντως, πως η 7η ημέρα του RELEASE ATHENS ήταν άνιση σε δύο ζητήματα, πρώτο εκ των οποίων ήταν η προσέλευση του κόσμου. Με μερικές δεκάδες ατόμων, λοιπόν, να έχουν πιάσει θέση από πολύ νωρίς κάτω από τον αβάσταχτο αθηναϊκό ήλιο, οι BOBYA COTTISHA από τη Θεσσαλονίκη παρουσίασαν τον διασκεδαστικό neo-soul/funk ήχο τους, όσο δηλαδή μπορείς να διασκεδάσεις με τέτοιες καυτές συνθήκες.

Στο ίδιο, προφανώς, “καιρικό” μοτίβο κύλησε και η εμφάνιση του, επίσης Σαλονικιού και ιδιαίτερα παραγωγικού δισκογραφικά, MAZOHA, που με synthpunk ρυθμούς, στίχους από την δυστοπική καθημερινότητα της πόλης και πολύ εύστοχα αντισεξιστικά μηνύματα, ίδρωσε στην κυριολεξία τη θρυλική Γιουγκοπλάστικα φανέλα που φορούσε, με το όνομα του μεγάλου Τόνι Κούκοτς στην πλάτη (τελικά... Ποπ ’84 ή “Ποπ 81”;).

Ο ήχος είχε, βέβαια, τα θεματάκια του, κυρίως στα προηχογραφημένα μέρη του Τζίμη Πολιούδη, που εμφανίστηκε σόλο στη σκηνή, ενώ ο ίδιος πέταξε έναν ωραίο σαρκασμό του τύπου “στην πλάτη χιλιάδων κόσμου αυτή τη στιγμή κρέμεται ποιο τραγούδι θα παίξουμε για κλείσιμο”. Τελικά έπαιξε τόσο το “Είναι Ωραία να Πεθαίνουμε Παρέα”, όσο και το “Πρωταθλητής”, οπότε η εμφάνισή του ολοκληρώθηκε με τους στίχους “και κάτι τελευταίο που πρέπει ν’ ακουστεί, εννιά μέτρα από τη γη στον κάθε βιαστή”. Στα εξηγεί ωραία;

Setlist: Ποπ 81 / Ρημάζω / Ψυχολογικά Τραύματα Social Club / Φρίκες / Αυτοάμυνα / Είναι Ωραία να Πεθαίνουμε Παρέα / Πρωταθλητής.

Εν συνεχεία το πρόγραμμα περιλάμβανε τον σπουδαίο Κ.BHTA με το τριμελές του σχήμα, τους οποίος χαντάκωσε χωρίς υπερβολή ο κακής ποιότητας ήχος, καθώς τα πάντα “ξύριζαν” και τα φωνητικά έμοιαζαν ενίοτε να “εκπέμπουν” παράσιτα.

Από την άλλη, ο κόσμος δεν είχε αυξηθεί και δραματικά, οπότε ήταν πολύ αμήχανο όλο αυτό το συναίσθημα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν μπορέσαμε να απολαύσουμε όπως πρέπει κομμάτια σαν το “Όλα Πριν Γίνουν”, το “Πάρτυ” και φυσικά το μαγευτικό “Κύμα”.

Πλησιάζοντας προς την έναρξη της εμφάνισης των THIEVERY CORPORATION και ιδιαίτερα αφότου αυτή ξεκίνησε, μετά τις 21:00 δηλαδή και με τον ήλιο να έχει πέσει εντελώς, έβλεπες κόσμο σαν... τα μυρμήγκια να συρρέει στο φεστιβάλ, με αποτέλεσμα η εικόνα να είναι πλέον εντελώς διαφορετική στην Πλατεία Νερού. Ως εκ τούτου, το, πολυαγαπημένο του ελληνικού κοινού, σχήμα έπαιξε, κλασικά, μπροστά σε μεγάλο πλήθος, παρόλα αυτά δεν θα έλεγα πως δημιουργήθηκε το γνώριμο “κονέξιον” μεταξύ σκηνής και αρένας.

Λίγο του ότι ήταν φανερό ότι οι περισσότερες και περισσότεροι είχαν κατηφορίσει στο Release Athens για τους ιστορικούς headliners, λίγο του ότι το 90λεπτο set των Thievery ήταν περισσότερο “lounge” από όσο έπρεπε (γνώμη μου), νομίζω ότι η συγκεκριμένη συναυλία τους κύλησε αδιάφορα, σε γενικές γραμμές.

Κατά τα άλλα, στη σκηνή είδαμε τον έναν εκ των δύο ηγετών του γκρουπ Rob Garza (ο Eric Hilton δεν περιοδεύει μαζί τους), τα γνώριμα πρόσωπα των Natalia Clavier, Racquel Jones, Loulou Ghelichkhani, Mr. Lif και Puma Ptah, που εναλλάσσονταν ή συνεργάζονταν στο κομμάτι των φωνητικών, καθώς και τους, επίσης γνώριμους, μουσικούς Rob Myers, Frank Orrall και Jeff Franca (όχι όμως και τον Ashish “Hash” Vyas στο ρόλο του μπασίστα).

Ο Garza μας υπενθύμισε ότι η Ελλάδα υπήρξε ο πρώτος προορισμός για τους Thievery Corporation εκτός ΗΠΑ, εξ ου και οι δεσμοί που υπάρχουν όλα αυτά τα χρόνια, ενώ με τραγούδια σαν τα “Illumination”, “Lebanese Blonde”, “Amerimacka”, “Voyage Libre”, “The Heart’s a Lonely Hunter”, “.38.45 (A Thievery Number)”, “Sweet Tides”, “The Richest Man in Babylon”, καθώς και το “Exilio” που η Natalia Clavier αφιέρωσε σε όλους τους μετανάστες, φτάσαμε στην ώρα του “Warning Shots”, που πάντοτε θα υπάρχει κάπου εκεί στο τέλος, για να μας αφήνει μια ξεσηκωτική και αντιστασιακή γεύση, αφού άλλωστε “they try their best just to mash up the resistance, warning shots and sirens from a distance, riot gear and barricade for an instance, and the words from mi mouth, mi nuh response”.

Μετά από changeover μιας ώρας προκειμένου όλα να είναι έτοιμα για το σόου των PET SHOP BOYS και αφού το background είχε φωτιστεί στα χρώματα της ουκρανικής σημαίας, ο Neil Tennant και ο Chris Lowe βγήκαν στη σκηνή του Release Athens, τα εντυπωσιακά εφέ πήραν τη θέση τους στην οθόνη, αποκλειστικά σε λευκό χρώμα όπως και η εκκεντρική αμφίεση των δύο καλλιτεχνών, καθώς και ο φωτισμός, και με πρώτα κομμάτια τα “Suburbia” και “Can You Forgive Her?”, άρχισε να ξετυλίγεται η μεγάλη ιστορία του λονδρέζικου σχήματος, στο πλαίσιο του “Dreamworld: The Greatest Hits Live Tour”.

Αυτό που πρέπει να πω από τώρα ως spoiler, είναι ότι οι Pet Shop Boys με διέψευσαν πανηγυρικά. Με το ακίνητο μοτίβο στην αρχή, την υποτονική φωνή του Tennant και τις μέτριες αντιδράσεις του κοινού, σου δημιουργούταν η αίσθηση ότι απλά παρακολουθείς ένα DJ set και κάπου εκεί, ήταν που φοβήθηκα ότι το σόου μάλλον θα είναι “σούπα”. Βιάστηκα πολύ, όμως.

Από το τρίτο κιόλας κομμάτι και έπειτα, το “Opportunities (Let's Make Lots of Money)”, ο Neil Tennant πέταξε τη μάσκα του (κυριολεκτικά και μεταφορικά), μπήκαν καύσιμα στη μηχανή, τόσο πάνω όσο και κάτω από τη σκηνή, και το πάρτι ξεκίνησε.

Ένα πάρτι, από τα καλύτερα που έχουμε δει σε ελληνικό φεστιβάλ τα τελευταία χρόνια, σε ένα πολυπληθές Release Athens (το πολυπληθέστερο φέτος έως τώρα και ένα από τα πιο επιτυχημένα στη μέχρι σήμερα πορεία της διοργάνωσης), με σχεδόν 15.000 κόσμου να χορεύει ασταμάτητα και να μην τον νοιάζει τι ώρα είναι, πού βρίσκεται, ποιες και ποιους έχει δίπλα του. Απλά να ξεδώσει, να θυμηθεί τα παλιά, να μοιραστεί αναμνήσεις σε πηγαδάκια μετά.

Ο Tennant, με τη φωνή που δεν υπάρχει περίπτωση να μπερδέψεις ποτέ, έφτιαξε ένα medley από στίχους της περιοδείας πριν το “Where The Streets Have No Name (I Can’t Take My Eyes Off You)”, ενώ από το “Left to My Own Devices” και έπειτα, η μπροστινή από τις δύο οθόνες ανασηκώθηκε, τα δύο touring μέλη των Pet Shop Boys αποκαλύφθηκαν, το δίδυμο των Tennant και Lowe άλλαξε αμφίεση, και ακολούθησε ένα σερί χωρίς σχεδόν καμία ενδιάμεση διακοπή, που απογείωσε το φαντασμαγορικό σόου του σπουδαίου σχήματος.

Και εκεί έρχεται το δεύτερο στοιχείο της άνισης ημέρας που ανέφερα στο ξεκίνημα, καθώς, μη γελιόμαστε, μόνο την εμφάνιση των Pet Shop Boys θα έχουμε να θυμόμαστε από το 7ο μέρος του φετινού Release Athens.

Τα, όχι απλά αναγνωρίσιμα αλλά... μυθικά, synths του “Domino Dancing” έφεραν την αποθέωση, όπως και το “Always on My Mind”, στο “Dreamland” ο Neil Tennant άλλαξε και πάλι κοστούμι (pop icon είναι, ό,τι θέλει κάνει), ενώ ως ένας άνθρωπος που ποτέ δεν χόρευε στη ζωή του, έβλεπα ένα πλήθος να τα δίνει όλα στο “Heart” και, ειλικρινά το λέω, χαιρόμουν με την ψυχή μου.

Ο Tennant προλόγισε το “It’s Alright” λέγοντας “αυτό είναι για τους παλιούς ravers, έχω δει κάνα δυο σήμερα”, με το “Vocal” αμέσως μετά να έρχεται και να κουμπώνει ιδανικά σε αυτήν την ηλεκτρονική και άκρως dance ατμόσφαιρα, ενώ ο τραγουδιστής των Pet Shop Boys, έκπληκτος κι αυτός από την ολόθερμη συμμετοχή του κόσμου, ανέφερε “τραγουδήστε το εσείς, είστε πολύ καλοί” πριν το “Go West”.

Από εκεί και πέρα, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να γράψω κάτι περισσότερο για το “It’s a Sin” ή το “West End Girls”, αλλά θα τονίσω ότι μια πολύ ωραία εικόνα που έδειχνε το θετικότατο mood της βραδιάς, είναι ότι ακόμα και όσες και όσοι έφευγαν νωρίτερα για να προλάβουν τον συνωστισμό στο τέλος, τραγουδούσαν και χόρευαν οδεύοντας προς την έξοδο. Όπως βέβαια πανέμορφο συναίσθημα ήταν να βλέπεις πάμπολλα παιδάκια διάσπαρτα, ακόμη και πολύ μικρών ηλικιών, να δέχονται τις πρώτες, ίσως, φεστιβαλικές τους εικόνες και να χορεύουν με το δικό τους γλυκύτατο τρόπο στο δικό τους αυτοσχέδιο “dancefloor”. Αξία ανεκτίμητη!

Οι Pet Shop Boys μας αποχαιρέτησαν με το “Being Boring” και ήδη από εκείνο το σημείο και έπειτα, όλη η Αθήνα μιλούσε (και μιλάει ακόμα) για αυτή τη βραδιά. Τελικά, δύο στοιχεία χρειάζονται για ένα πετυχημένο πάρτι. Η κατάλληλη μουσική που δεν έχει ξεφτίσει στο πέρασμα του χρόνου ως χαζο-hit, και η διάθεση για πραγματική και όχι fake διασκέδαση.

Setlist: Suburbia / Can You Forgive Her? / Opportunities (Let’s Make Lots of Money) / Where The Streets Have No Name (I Can’t Take My Eyes Off You) / Rent / I Don’t Know What You Want Βut I Can’t Give It Any More / Left to My Own Devices / Domino Dancing / Love Comes Quickly / Losing My Mind / You Were Always on My Mind / Dreamland / Heart / It’s Alright / Vocal / Go West / It’s a Sin / West End Girls / Being Boring.

* Φωτογραφίες: Release Athens (PSB), Γιάννης Νέγρης



Gallery

Bobya CottishaBobya CottishaBobya CottishaBobya CottishaBobya CottishaBobya CottishaMazohaMazohaMazohaΚ.ΒήταΚ.ΒήταΚ.ΒήταΚ.ΒήταΚ.ΒήταThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery CorporationThievery Corporation

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter