09Αυγούστου2022

Παρασκευή, 01 Ιουλίου 2022 21:24 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: Ejekt Festival w/ MUSE, YUNGBLUD, NOTHING BUT THIEVES, DANAI NIELSEN @ ΟΑΚΑ

Ένα μεγάλο σόου το οποίο επιζητούσαμε και που μας αποζημίωσε για όλη μας την προσμονή.

Η αρχή στο φετινό EJEKT FESTIVAL έγινε με την DANAI NIELSEN, που αν μη τι άλλο έδειξε να χαίρεται με την ψυχή της την παρουσία της σε αυτό το σπουδαίο γεγονός, έχοντας στο πλευρό της τον Κώστα Ζάμπο (Afformance) στα ηλεκτρονικά κρουστά/synths και τον Δημήτρη Λαϊνά (Μέντα) στα πλήκτρα.

Η Ελληνοδανή dream pop performer παρουσίασε τραγούδια από το περσινό της ντεμπούτο “Who Are They” που έλαβε πολύ καλές κριτικές, ενώ “όλα τα λεφτά” ήταν το male voice εφεδάκι στο τελείωμα του ομώνυμου τραγουδιού, με το οποίο μας αποχαιρέτησε.

Με πολύ καλό ήχο και διάθεση στο φουλ, τη σκυτάλη παρέλαβαν εν συνεχεία οι NOTHING BUT THIEVES, στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα, η οποία φάνηκε να τους αγκαλιάζει, καθώς μεγάλη μερίδα του κοινού γνώριζε τα τραγούδια τους και συμμετείχε ενεργά στην παρουσίασή τους, υπό το πρόσταγμα του Conor Mason, που πέρα από την εξαιρετική του φωνή, αναδείχτηκε και σε έναν πολύ ευγενή, πρόσχαρο και επικοινωνιακό frontman.

Ο 29χρονος Βρετανός, με θεϊκό t-shirt Prince παρακαλώ, δεν παρέλειπε να ευχαριστεί συνεχώς τον κόσμο για τη θερμή του υποδοχή, ζητώντας και μια ειλικρινή συγνώμη για ένα πρόσκαιρο τεχνικό πρόβλημα που προέκυψε.

Κορυφαίες στιγμές του 60λεπτου set των Nothing But Thieves στον Τοίχο των Εθνών του ΟΑΚΑ, υπήρξαν τα “If I Get High” και “Impossible”, με την φοβερή ερμηνεία του Mason, καθώς και η μεγαλύτερή τους επιτυχία και άκρως ξεσηκωτικό “Amsterdam”.

Setlist: Futureproof / Is Everybody Going Crazy? / I Was Just a Kid / Real Love Song / If I Get High / Trip Switch / Sorry / Forever and Ever More / Phobia / Amsterdam / Impossible.

Από την άλλη, κατά τη διάρκεια της (επίσης παρθενικής) εμφάνισης του YUNGBLUD στην Αθήνα, καταγράφηκε... ρεκόρ αλμάτων και παροξυσμικής τρέλας πάνω και ολούθε από τη σκηνή, καθώς εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα κράμα Lux Interior, Glenn Danzig, Iggy Pop, Ville Valo και Angus Young, που όχι απλά... δεν βάζει κώλο κάτω, αλλά δεν χωράει, ρε αδερφέ, σε κανένα stage, ούτε καν στον διάδρομο που είχε στηθεί για τους headliners.

Ο 24χρονος ερμηνευτής, συνθέτης και διασκεδαστής με το πραγματικό όνομα Dominic Richard Harrison και τη χαρακτηριστική αγγλική προφορά (μάλλον εξ ου και το Yungblud αντί για Youngblood), ο οποίος πρέπει να αναφέρουμε ότι έχει μιλήσει ανοιχτά για τις σεξουαλικές επιθέσεις εναντίον των κοριτσιών και την οπλοκατοχή και έχει ταχθεί ενεργά υπέρ του κινήματος Black Lives Matter, άφησε... σύξυλους τους δύο μουσικούς του με το καλημέρα, καθώς έκανε ένα σάλτο και πήγε να... ρεμβάσει (βασικά να χοροπηδήσει) στην έξτρα εξέδρα κάτω από τον αθηναϊκό ήλιο, έτσι για να έρθει πιο κοντά με τους fans που τον αποθέωναν.

Έκτοτε, τον παρακολουθούσαμε σε αυτό το συνεχές πηγαινέλα από τον διάδρομο στη σκηνή και μετά ξανά μπροστά, να αρπάζει την κιθάρα του, να δαμάζει το κοινό και να αστειεύεται μαζί του, να υπόσχεται ότι η επόμενή του φορά σε ελληνικό φεστιβάλ, θα είναι ως headliner (μαζί σου, Dominic) και να φιλάει στο στόμα τον βασικό κιθαρίστα του σχήματος Adam Warrington, την ίδια ώρα που ο Ben Sharp έπαιζε τα ντραμς απλά και μόνο φορώντας το βρακί του!

Γενικά η φάση σε αυτό το κομμάτι του Ejekt ήταν... γιούρια, πάμε να πάρουμε την πόλη και μετά να αγαπηθούμε όλες και όλοι μαζί. Μέχρι και πρόταση γάμου είδαμε, δηλαδή, live από τις οθόνες αμέσως μετά, μάλλον... επηρεασμένη από το “I Love You, Will You Marry Me”

Το set είχε και τραγούδια, για να μη στεκόμαστε μόνο στην performance, σαν τα “The Funeral”, “Memories” και “Loner”, τα οποία κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον μας, ενώ αφού ο Yungblud μάς έμαθε τους στίχους του “Fleabag” (βγαλμένο από τις ημέρες κυριαρχίας των Green Day και των Blink-182 στα πράγματα), ανέβασε κόσμο και κοσμάκη (πιτσιρικαρία προφανώς) πάνω στο stage, για να γουστάρουν παρέα το “I Think I’m Okay” (συνεργασία Machine Gun Kelly - Yungblud - Travis Barker). Πού οδεύει η νεολαία μας...

Πάντως, όποιος πει ότι δεν του άρεσε ο Yungblud στο Ejekt, να του καεί το βίντεο!

Η ώρα για τη μεγάλη επιστροφή των MUSE μετά από 6 χρόνια, είχε φτάσει.

Διαφορετικός χώρος, καλύτερο σόου, πολυπληθές και πάλι κοινό (όχι στα επίπεδα του 2016), ένας γιγάντιος μασκοφόρος στο background να θέτει τη νέα δυστοπική εποχή που έρχεται οσονούπω με το “Will of the People”, φωτιές στο μονόγραμμα αλλά “V for Vendetta” κατά τη διάρκεια του εναρκτήριου ομώνυμου τραγουδιού, με τους Matt Bellamy, Dominic Howard, Chris Wolstenholme και Dan Lancaster να εμφανίζονται και οι ίδιοι με τις χαρακτηριστικές σιδερένιες μάσκες, εν ολίγοις ένα οπτικό θέαμα που ήταν “τόσο όσο” στημένο, ώστε να μη σκεπάζει τα τραγούδια του βρετανικού σχήματος.

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του ήχου των Muse, ήταν αναμφίβολα το φουτουριστικό (και “φωτεινό” από τα λαμπάκια) μπάσο του Wolstenholme.

Όχι τίποτα, αλλά... “ζήλεψε” ο Bellamy και έφτιαξε και αυτός “ήχους του μέλλοντος”, στο “Plug In Baby”, ένα από τα τραγούδια με τα οποία μάθαμε τους Muse και που, προφανώς, σήκωσε στο πόδι το ΟΑΚΑ, για να ακολουθήσει η βόλτα του στο διάδρομο ως άλλος Terminator, με το γάντι-keyboards να καλύπτει το χέρι του, για τις ανάγκες του “Behold, the Glove”, μέσα από την περσινή προσωπική του δουλειά “Cryosleep”, ένα κομμάτι που εμπεριέχει έντονο το άρωμα του, αξέχαστου πια, Βαγγέλη Παπαθανασίου και του John Carpenter.

Κατά τα άλλα, ήταν δεδομένο ότι τραγούδια σαν τα “Hysteria”, “Psycho”, “Time Is Running Out”, “Supermassive Black Hole”, “Uprising” και “Starlight” θα ξεσηκώσουν τους χιλιάδες κόσμου που βρέθηκαν στο φετινό Ejekt Festival, όμως το 90λεπτο set είχε και αδύναμες στιγμές, που ναι μεν δεν μπόρεσαν να επισκιάσουν τα παραπάνω highlights, δημιουργούσαν όμως, ενίοτε, μια “κοιλιά”.

Πέρα από τα “Won’t Stand Down” και “Compliance”, που έχουν ήδη κυκλοφορήσει ως singles από το “Will of the People”, οι Muse παρουσίασαν και το “Kill or Be Killed” από το επερχόμενο άλμπουμ τους, στο ξεκίνημα του encore, ενώ έριξαν την αυλαία (και μαζί και τα βεγγαλικά) με το πολυαναμενόμενο “Knights of Cydonia”, στο οποίο προσάρμοσαν ως εισαγωγή το “Man with a Harmonica” του θρυλικού Ennio Morricone, από το κλασικό γουέστερν “Κάποτε στη Δύση”.

Αφού υποσχέθηκαν ότι θα επιστρέψουν συντομότερα από την τελευταία φορά, οι Muse μας άφησαν με την ωραία αίσθηση ενός σόου που τα είχε όλα. Άλλωστε, δεν είναι τυχαία η φήμη τους ως ένα από τα σημαντικότερα stadium rock γκρουπ του πλανήτη.

Setlist: Will of the People / Interlude / Hysteria / Psycho / Pressure / Won’t Stand Down / Citizen Erased / The Gallery / Compliance / Thought Contagion / Time Is Running Out / Nishe / Madness / Supermassive Black Hole / Plug In Baby / Behold, the Glove / Uprising / Prelude / Starlight / Kill or Be Killed / Knights of Cydonia.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Danai NielsenDanai NielsenDanai NielsenNothing But ThievesNothing But ThievesNothing But ThievesNothing But ThievesNothing But ThievesNothing But ThievesNothing But ThievesNothing But ThievesNothing But ThievesYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludYungbludMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuseMuse

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter