29Ιουνίου2022

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2022 20:08 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: Release Athens w/ LONDON GRAMMAR, LP, HOOVERPHONIC + more @ Πλατεία Νερού

Προσωπικά περίμενα ότι αυτή η φεστιβαλική ημέρα θα μας αποζημιώσει στο έπακρο, λόγω του καθ’ όλα ταιριαστού της line-up, παρόλα αυτά δεν πίστευα ότι θα φύγω τόσο γεμάτος και, αν θέλεις, εκστασιασμένος από το Φάληρο.

Το ξεκίνημα της 6ης ημέρας του RELEASE ATHENS με τους DAPHNE AND THE FUZZ ήταν η πρώτη έκπληξη, αν μπορώ να το πω έτσι, καθώς η, ωριμότερη πλέον, Δάφνη Λάζου έχει εμπλουτίσει τον pop ήχο της με στοιχεία που άλλοτε παραπέμπουν σε ονόματα όπως οι Muse και άλλοτε σε ερμηνεύτριες όπως η αξέχαστη Janis Joplin, έχοντας στο πλευρό της μια all-star “mini band”, τον Βασίλη Νησσόπουλο των Whereswilder και τον Aki Rei, που εκτός από solo artist, συμμετέχει και στους Youth Valley τους οποίους είδαμε προ ημερών στην ίδια σκηνή.

Και βέβαια, ένα respect σε όλα τα σχήματα που δίνουν την ψυχή τους πάνω στο stage του υπό συνθήκες αφόρητης ζέστης.

Η συνέχεια περιλάμβανε τον Ελληνοβρετανό D3LTA, που θα πω την αμαρτία μου ότι δεν μπόρεσε να μου κεντρίσει σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον, και αυτό μάλλον οφείλεται στη μονότονη “ατμοσφαιρικότητα” της μουσικής του, σε συνδυασμό με την αυξημένη θερμοκρασία εκείνη την ώρα, που δεν ενδεικνυόταν για τόσο μεγάλη “χαλάρωση”.

Εδώ είμαστε πάντως, να τον παρακολουθήσουμε σε πιο ιδανικές συνθήκες και να βγουν ασφαλέστερα συμπεράσματα.

Από την άλλη, η επιστροφή των HOOVERPHONIC στο Release Athens, με την εξαιρετικά αγαπημένη και δημοφιλή Geike Arnaert πλέον ξανά στη σύνθεσή τους, συνοδεύτηκε από μια αναδρομή σε εκείνα ακριβώς τα χρόνια που γιγάντωσαν τη φήμη τους στη συνείδηση του κοινού, ως εκ τούτου η εμφάνισή τους είχε πολλά να δώσει στον κόσμο που κατηφόρισε από νωρίς στην Πλατεία Νερού.

Η μόλις 42χρονη Arnaert, καθώς η πορεία της με το βελγικό σχήμα είχε ξεκινήσει στα 18 της (!), έστρεψε μοιραία όλα τα βλέμματα πάνω της, καθώς η αέρινη σκηνική της παρουσία και η ερμηνευτική της ικανότητα, απογείωσαν τόσο τα τραγούδια που η ίδια είχε κυκλοφορήσει με τους Hooverphonic τις περασμένες δεκαετίες (αλλά και στο πρόσφατο “Hidden Stories”), όσο και τα κομμάτια από την “ενδιάμεση”, πλέον, εποχή τους.

Ο ήχος κατά τη διάρκεια του 70λεπτου σετ των Bέλγων ήταν για σεμινάριο, κυρίως αυτός στο rhythm section των Alex Callier και Arnout Hellofs, ενώ highlights της εμφάνισής τους υπήρξαν τα “Vinegar & Salt”, “Sometimes”, “Anger Never Dies”, “Jackie Cane”, “The Night Before”, “No More Sweet Music”, και, προφανώς, τα “Eden” και “Mad About You”, όπως και τα up-tempo “Badaboum” και “Amalfi”, ενώ ο Callier έκανε ιδιαίτερη μνεία στο “Expedition Impossible”, αναφέροντας “κοιτάξτε, εμείς δεν έχουμε συνηθίσει να παίζουμε με το φως του ήλιου, είμαστε... βαμπίρ, οπότε αυτό είναι ένα τραγούδι για την περίσταση, μέσα από ένα... παντελώς άγνωστο και ψυχεδελικό άλμπουμ με τίτλο 'The President of the LSD Golf Club', αν θέλετε ακούστε το όπως οδηγείτε προς το σπίτι!”. Ωραίος!

Setlist: You Love Me to Death / The Wrong Place / Vinegar & Salt / 2Wicky / Sometimes / Anger Never Dies / Romantic / Eden / Jackie Cane / The Night Before / Expedition Impossible / No More Sweet Music / Lift Me Up / Badaboum / Mad About You / Amalfi.

Εν συνεχεία, το πρόγραμμα περιλάμβανε την LP και την ερωτική σχέση που έχει αναπτύξει με το ελληνικό κοινό, επιστρέφοντας για full show στην Αθήνα μετά από μια 5ετία.

Πάντοτε προσιτή και χαμογελαστή, απλή και ντροπαλή, να μας ευχαριστεί συνεχώς και να μας προσφέρει πένες από την κιθάρα και το γιουκαλίλι της, τα γνωστά της σφυρίγματα και, σαφώς, την ξεχωριστή της φωνή, που σε τραγούδια όπως το “When We’re High” ή το πανέμορφο “Dreamer” (που προστέθηκε σφήνα στo set), μου θύμισε προσωπικά τα γυρίσματα του David Surkamp των Pavlov’s Dog.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι βρήκα ένα μεγάλο κομμάτι του νέου της άλμπουμ “Churches” ένα-δυο “τσικ” πιο pop από ό,τι μας είχε συνηθίσει η Laura Pergolizzi, παρόλα αυτά η ερμηνεία της στο “Safe Here” ήταν εξαιρετική, όπως βέβαια και στο “One Last Time”, για το οποίο, μάλιστα, μας ενημέρωσε ότι έμπνευση αποτέλεσε το ελληνικό κοινό και σημείο συγγραφής του “sing-along” μέρους του, η ίδια η Αθήνα!

Από τη φοβερή της εμφάνιση στην Πλατεία Νερού, θα ξεχωρίσω επίσης το “Muddy Waters”, την κατάθεση ψυχής στα “Strange” και “Special”, και, αν μη τι άλλο, το “Lost on You” με το οποίο θριάμβευσε και στα μέρη μας.

Setlist: When We Touch / Goodbye / Girls Go Wild / Everybody’s Falling in Love / When We’re High / Yes / How Low Can You Go / The One That You Love / Can’t Let You Leave / Muddy Waters / My Body / Safe Here / No Witness / Strange / Special / Dreamer / One Last Time / Lost on You.

Και μετά, επιτέλους οι LONDON GRAMMAR. Μπορεί η πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα να μετατοπίστηκε κατά 4 χρόνια, λόγω προβλήματος υγείας της Hannah Reid λίγο πριν το Release του 2018, όμως ακόμα καλύτερα θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, καθώς το “Californian Soil” με το οποίο μας επισκέφθηκαν, είναι ένας δίσκος-ποίημα, αφενός να τον ακούς σε πλήρη μοναξιά μέσα στο δωμάτιό σου, αφετέρου (και πολύ περισσότερο) να τον βιώνεις ζωντανά, μην μπορώντας να ξεφύγεις από τα δεσμά με τα οποία σε δένει η 32χρονη Βρετανή, θα τολμήσω να πω μία από τις τρεις κορυφαίες ερμηνεύτριες που έχω δει live ως μουσικός συντάκτης.

Οι London Grammar στήθηκαν ψηλά σε ευθεία γραμμή - στα δεξιά ο Dominic “Dot” Major, στα αριστερά ο Dan Rothman και στο κέντρο η Hannah Reid, για να δώσω και μια πλήρη χαρτογράφηση του χώρου - και όντας περιτριγυρισμένοι από φώτα και καπνούς, δεν μας άφησαν να πάρουμε στιγμή τα μάτια μας από τη σκηνή.

Στην πρώτη τους συναυλία εκτός Ηνωμένου Βασιλείου για την παρουσίαση του “Californian Soil” και σε μια ούτως ή άλλως σειρά εξαιρετικά επιλεγμένων εμφανίσεων, οι London Grammar είχαν ως σύμμαχο τον εκπληκτικό ήχο που μας συνόδεψε καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, και με τραγούδια που κυριολεκτικά δεν θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ιδανικότερα από άλλον άνθρωπο στη γη πέρα από τη Reid, ήταν ασύλληπτα μαγικοί σε αυτό το παρθενικό τους ταξίδι στην Ελλάδα.

Δεν έχεις (και δεν μπορείς, να τα λέμε κι αυτά) να κάνεις τίποτα άλλο, από το να χαζεύεις τη Hannah να τραγουδά τις ιστορίες που η ίδια και οι συνεργάτες της έχουν γράψει, να ακούς να βγαίνει αβίαστα και χωρίς κόπο η στοιχειωτική της φωνή, με μεγάλη αυτοπεποίθηση, εσωτερική ηρεμία και ένα μόνιμο χαμογελαστό πρόσωπο.

Κανένα νόημα δεν έχει να αναφέρω κορυφαίες στιγμές σε ένα set που κύλησε τόσο εξαίσια (και σύντομα δυστυχώς, όπως αναμενόταν, μόλις σε 70 λεπτά), περιλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος του περσινού “Californian Soil”, μαζί με μερικές επιλογές από τα “Truth Is a Beautiful Thing” (2017) και “If You Wait” (2013).

Να πω, δηλαδή, το ομώνυμο “Californian Soil”, που θα μπορούσε να αποτελεί τη μουσική επένδυση της δύσης του ηλίου σε έναν ινδιάνικο καταυλισμό; Το πολυαγαπημένο “Hey Now”; Το απερίγραπτα δυνατό συναισθηματικά “Lord It’s a Feeling”; Το “Talking” που σε αιχμαλωτίζει; Τον ορισμό της dream pop “How Does It Feel”; Ή την ηλεκτρονική απόλαυση του “Baby It’s You”, κατά τη διάρκεια του οποίου η Hannah Reid κατέβηκε από τη σκηνή για να έρθει όσο πιο κοντά γίνεται με το κοινό;

Να αναφέρω το ξωτικό στο οποίο νοητά μεταμορφώθηκε η frontwoman των London Grammar για τις ανάγκες του “Wasting My Young Years”; Ή το “Strong” που παρακολουθήσαμε αποσβολωμένοι, σχεδόν χωρίς ανάσα; Ή μήπως το “Lose Your Head”, με το οποίο μας αποχαιρέτησαν, ξανά με τη Hannah κάτω από τη σκηνή, προσθέτοντας στο τέλος και το κατά Camelphat παροξυσμικό remix-άρισμα του τραγουδιού;

Εμπειρία που είχαμε ανάγκη, που δεν θα ξεχάσουμε μέχρι την επόμενη φορά που οι London Grammar θα έρθουν για να μας μαγέψουν, που τη φυλάμε βαθιά στον εσωτερικό μας κόσμο για να μας συντροφεύει όταν τη χρειαζόμαστε.

Setlist: Californian Soil / Missing / Hey Now / Lord It’s a Feeling / Talking / I Need the Night / How Does It Feel / Baby It’s You / Big Picture / Hell to the Liars / Wasting My Young Years / Strong / Metal & Dust / Lose Your Head.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Daphne and the FuzzDaphne and the FuzzDaphne and the FuzzDaphne and the FuzzD3ltaD3ltaD3ltaD3ltaHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicLPLPLPLPLPLPLPLPLondon GrammarLondon GrammarLondon Grammar

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter