17Μαΐου2022

Σάββατο, 14 Μαΐου 2022 20:36 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: DARK TRANQUILLITY, ENSIFERUM w/ Pyogenesis, Gwendydd @ Fuzz Club

Ένα μόνιμο παράπονο του εγχώριου κοινού είναι ότι δεν βλέπει συχνά στην Ελλάδα τα συναυλιακά πακέτα που περιοδεύουν στο εξωτερικό, χωρίς βέβαια να λαμβάνονται υπόψη διάφοροι παράγοντες που έχουν να κάνουν κυρίως με τα logistics και πολύ συχνά καθιστούν ανέφικτες αυτές τις επισκέψεις.

Στην προκειμένη περίπτωση, παρόλα αυτά, η ευχή πραγματοποιήθηκε και το γκολ μπήκε από τα αποδυτήρια με τις GWENDYDD από τη Σόφια, των οποίων το ταξίδι στα μέρη μας, στο πλαίσιο του συγκεκριμένου co-headlining tour (σχολείου για αυτές, αν μη τι άλλο), συμπίπτει με την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ “Censored”.

Παρότι απόγευμα εργάσιμης ημέρας, αρκετός κόσμος είχε περάσει ήδη το κατώφλι του Fuzz Live Music Club όταν η Vicky, η Tina, η Irena, η Sonya και ο Bambi ανέβηκαν στη σκηνή, για ένα ημίωρο set που αν μη τι άλλο ήταν απολαυστικό και γεμάτο ενέργεια.

Σειρά για τους PYOGENESIS, που όπως είπε και ο frontman τους Flo V. Schwarz, επιτέλους ήρθαν στην Ελλάδα. Το πιο “απαλό”, για τα δεδομένα της βραδιάς, στιλ τους (κάτι ανάμεσα σε gothic, alternative και pop punk) δεν φάνηκε να ενοχλεί το κοινό, που απεναντίας τους επιδοκίμαζε συνεχώς και τους ακολουθούσε στη, σύντομη χρονικά, performance τους.

Ο Flo, μοναδικό σταθερό μέλος του γερμανικού σχήματος στην 30ετή του πορεία, φρόντισε να καλύψει το κενό που δημιουργήθηκε από ένα τεχνικό ζήτημα, τραγουδώντας το “You Give Love a Bad Name” των Bon Jovi και το “I Like To Move It” των Reel 2 Real (ωραία πράγματα, απενοχοποιημένα, με το κοινό να γουστάρει, μέχρι και “Slayeeeer” ή “σκυλίιι” ακούστηκε!), συνεχίζοντας στο ευχάριστο μοτίβο που εξαρχής φάνηκε ότι θα συνοδεύσει το set των Pyogenesis, οπότε μια χαρά κύλησε και αυτό το act, με κορυφαίες στιγμές τα “Flesh and Hair”, “Blaze, My Northern Flame” και “Don’t You Say Maybe”, το οποίο τα μέλη της μπάντας τραγουδούσαν ακόμα και όταν μάζευαν τα μπαγκάζια τους χαμογελώντας, προκειμένου να παραδώσουν τη σκηνή.

Τα πράγματα, βέβαια, εν συνεχεία θα σοβάρευαν, καθώς στο πατάρι θα ανέβαιναν οι σπαθοφόροι ENSIFERUM, με το φοβερό πρόσφατο άλμπουμ τους “Thalassic” (2020). Ένα από τα δύο headlining ονόματα της περιοδείας, οι Φινλανδοί είναι “ένας για όλους και όλοι για έναν”, είτε γιατί βάζουν “στη σέντρα” τα φωνητικά, είτε με την εν γένει ηρωική τους παρουσία τους πάνω στο stage, αφήνοντας και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους.

Σε epic folk/melodic death ρυθμούς, με τον επιβλητικό μπασίστα Sami Hinkka, τον πάλιουρα κιθαρίστα Markus Toivonen, τον έτερο κιθαρίστα Petri Lindroos στη μέση και τον, περίπου, νεοφερμένο πληκτρά Pekka Montin, πάντα με το μηχανάκι Janne Parviainen στα ντραμιστικά μετόπισθεν, οι Ensiferum δεν αποτελεί υπερβολή να πω ότι ήταν ισοπεδωτικοί στην επιστροφή τους στην Αθήνα μετά από αρκετά χρόνια, με τραγούδια σαν τα “Rum, Women, Victory”, “Andromeda”, “One More Magic Potion”, “For Sirens”, “Treacherous Gods”, “In My Sword I Trust”, “Lai Lai Hei” και “From Afar”.

Κατά τα άλλα, live που ξεκινάει με το Σαμπαθικό “Iron Man” στα ηχεία, είναι προορισμένο για μεγάλη νίκη. Ούτως ή άλλως, οι DARK TRANQUILLITY κάτι σαν “λόκαλ” μπάντα είναι, με μεγάλο ρεύμα στην Ελλάδα, οπότε αναμενόμενη και η κοσμοσυρροή στο Fuzz Live Music Club.

Εντάξει, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν έτυχαν της ίδιας... καυτής υποδοχής, τα “Identical to None”, “Transient”, “The Dark Unbroken” ή “Phantom Days” από το τελευταίο τους άλμπουμ “Moment” (2020), αλλά τι να λέμε τώρα, σπουδαία μπάλα παίχτηκε με τα κλασικά “The Treason Wall”, “Monochromatic Stains”, “Terminus (Where Death Is Most Alive)”, “Final Resistance” και “Therein”, με το “deep cut” (όπως το χαρακτήρισε ο Mikael Stanne, καθώς “το ξέθαψαν” προσφάτως) “The New Build”, ακόμα και με τα “Forward Momentum”, “Atoma” και “Encircled”, από το “Atoma” του 2016, που μάλλον έχει εξελιχθεί σε fan favourite (και το αξίζει).

Πάντως, η πιο συγκινητική στιγμή της βραδιάς δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την αναφορά του frontman των Dark Tranquillity στον Fredrik Johansson και η αφιέρωση του “Punish My Heaven” στον προσφάτως εκλιπόντα κιθαρίστα, που έλαμψε στα 90s με την παρουσία του στο εμβληματικό σουηδικό γκρουπ.

Όσο για το encore, το 6μελές σχήμα μπήκε με το “State of Trust”, συνέχισε με το “Lost to Apathy” και βγήκε, προφανώς, με το “Misery’s Crown”, που είναι σαν να λέμε το “Fear of the Dark” των Dark Tranquillity (μιας που συμπληρώθηκε πρόσφατα και η 30ή επέτειος για το άλμπουμ των Maiden). Ήτοι, ολοκλήρωση του live μέσα σε χαμό. Εις το επανιδείν.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης


Gallery

GwendyddPyogenesisPyogenesisPyogenesisPyogenesisPyogenesisEnsiferumEnsiferumEnsiferumEnsiferumEnsiferumEnsiferumEnsiferumEnsiferumEnsiferumEnsiferumDark TranquillityDark TranquillityDark TranquillityDark TranquillityDark TranquillityDark TranquillityDark TranquillityDark TranquillityDark TranquillityDark TranquillityDark TranquillityDark TranquillityDark TranquillityDark TranquillityDark Tranquillity

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter