07Δεκεμβρίου2019

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019 17:10 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: CANDLEMASS w/ The Slayerking @ Fuzz Club

Οι δύο μεγάλες επιστροφές δεν θα μπορούσαν παρά να προσελκύσουν το φιλοθεάμον metal κοινό, που έβαλε τα καλά του για αυτή την πολυαναμενόμενη βραδιά.

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, με τον γνωστό γιγάντιο σταυρό στο background, έναν φοβερά ογκώδη ήχο και εξαιρετικό φωτισμό, οι SLAYERKING πραγματοποίησαν την καλύτερη εμφάνιση από όσες προσωπικά τους έχω παρακολουθήσει, έχοντας πλέον στις τάξεις τους το δεύτερό τους άλμπουμ “Tetragrammaton”, που ήρθε να διαδεχτεί το προ τριετίας “Sanatana Dharma”.

Το 45λεπτο set τους ξεκίνησε με το “Bless Those Who Weep and Sell Their Tears to Unbelievers”, συνεχίστηκε με τα “We Crucified the Pilgrims They Believed in You” και “Story of the Snake Who Grew Legs and Became a Lizard (The Slayerking)”, ενώ από το “Black Mother of the Lord of Light” και έπειτα, το τρίο των Ευθύμη Καραδήμα, Κώστα Κυριακόπουλου και George Karlito συνόδεψε το performance χορευτριών, όπως συνηθίζεται στις συναυλίες των Slayerking.

Με τη σειρά τους, τα “Umbra, Penumbra and Antumbra (Evil Eye)” και “Sargon of Akkad” ήρθαν να προστεθούν στην πανάξια αυτή εμφάνιση του αθηναϊκού σχήματος, της οποίας κορυφαίες στιγμές υπήρξαν τα “Queen of Sheba Undresses Before Pulsating Chords” και “Southern Gate of the Sun”, που έριξαν και την αυλαία.

Από εκεί και πέρα, τη θέση του σταυρού στο βάθος της σκηνής πήρε το banner με τον σταυρωτό πάσσαλο και το κρανίο, ένα από τα ιστορικότερα σύμβολα του metal, αυτό με το οποίο οι CANDLEMASS στοιχειώνουν τις ζωές μας εδώ και σχεδόν 35 χρόνια.

Η αποθέωση ήταν προφανής, πόσο μάλλον όταν στην μπάντα έχει επιστρέψει, ως μόνιμο μέλος πλέον, ο Johan Längquist, τραγουδιστής του “Epicus Doomicus Metallicus”, και όταν μετά από 5ετή απουσία λόγω προβλημάτων υγείας, πάνω στο stage βρίσκεται ξανά ο Leif Edling, φυσικός ηγέτης των Candlemass και μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της doom σκηνής.

Η παραπομπή, λοιπόν, στο θρυλικό ντεμπούτο του γκρουπ από τη Στοκχόλμη ήταν δεδομένη, όπως και δεδομένο ότι οι Candlemass θα άφηναν μονάχα μια χαραμάδα ανοιχτή για το πρόσφατο “The Door to Doom”, προκειμένου να χωρέσουν στην 90λεπτη εμφάνισή τους στιγμές που ανυπομονούσε το κοινό να ακούσει και που χάραξαν την ιστορία του doom ήχου.

Ο φωτισμός συνέχισε να βρίσκεται σε σπουδαία επίπεδα, όπως φυσικά και ο ήχος, ο οποίος περιμέναμε, ούτως ή άλλως, να μας… πάρει και να μας σηκώσει, αφού οι Candlemass είναι προπάτορες των συναυλιακών δονήσεων, με αιχμή του σεισμικού φαινομένου, το rhythm section τους, καθώς το μπάσο του Leif Edling και τα ντραμς του Jan Lindh ακόμα χτυπούν στην καρδιά μας.

Κατά τα άλλα, κυριολεκτικά κάθε τραγούδι των Candlemass προκαλούσε ιαχές, χειροκροτήματα, head banging και όλα τα συναφή, σε ένα Fuzz Live Music Club με μεγάλη προσέλευση.

Αρχή με την εποχή Messiah Marcolin και τα “The Well of Souls”, “Dark Reflections” και “Mirror Mirror”, ένα διάλειμμα για τα φετινά με το “Astorolus - The Great Octopus”, τραγούδι που οι Candlemass ηχογράφησαν με τον νονό Tony Iommi, και λήξη του άτυπου πρώτου μέρους με τα “Bewitched” και “Dark Are the Veils of Death”.

Οι τοίχοι είχαν ήδη ρωγμές, όμως ακόμα δεν είχαμε φτάσει στην κορύφωση των ρίχτερ. Το δεύτερο μέρος, περιλάμβανε σχεδόν ολόκληρο το “Epicus Doomicus Metallicus”, οπότε καταλαβαίνουμε όλοι τι συναισθήματα επικράτησαν, όταν τα τραγούδια ενός από τα σημαντικότερα ντεμπούτα στην ιστορία του σκληρού ήχου, ερμηνεύτηκαν από τον αυθεντικό τραγουδιστή τους.

Το “Under the Oak” έδωσε το σύνθημα και τη σκυτάλη παρέλαβε εν συνεχεία το “A Sorcerer’s Pledge”, όπου σύσσωμο το Fuzz Club τραγούδησε παρέα με τον Johan Längquist και συνέχισε να τραγουδά, ακόμη και όταν οι Candlemass αποχώρησαν προσωρινά, για να επιστρέψουν με ένα encore… μα τι encore.

Στο “Demons Gate” το “doomόμετρο” βρέθηκε στα κόκκινα και οι κιθάρες του “Mappe” Björkman και του “Lasse” Johansson θα έκαναν σίγουρα περήφανο τον γίγαντα Iommi, ενώ μετά το “Crystal Ball”, για το οποίο δεν χρειάζεται φυσικά να αναφερθεί κάτι περαιτέρω, σειρά πήρε η καταχνιά, η απαισιοδοξία, το “ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης” του “Solitude”.

Η συναυλία έκλεισε όπως έπρεπε, το sing-along συνεχίστηκε για αρκετή ώρα ακόμη, η δύσκολη (ή εύκολη, κατά Candlemass) απόφαση ότι όλα είχαν τελειώσει έπρεπε να παρθεί, οπότε αυτό που έμεινε, είναι το βουητό στα αυτιά μας από ένα συγκρότημα του οποίου η προσφορά στη metal σκηνή, δεν μπορεί να μετρηθεί με κολακείες και παράσημα, αλλά μόνο με τον οδοστρωτήρα που εμφανίζει κάθε φορά πάνω στη σκηνή, ενισχυμένο αυτή τη φορά με δύο σπουδαίες παρουσίες.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

The SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingThe SlayerkingCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemassCandlemass

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter