19Νοεμβρίου2019

Ανταπόκριση: An evening with BRUCE DICKINSON @ Θέατρο Παλλάς Φώτο αρχείου
Τρίτη, 05 Νοεμβρίου 2019 16:44 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: An evening with BRUCE DICKINSON @ Θέατρο Παλλάς

Μέσα από τις live κασέτες και CDs που ακούγαμε πιτσιρικάδες, είχαμε καταλάβει την ικανότητά του να σαγηνεύει το κοινό χωρίς καν να χρειαστεί να τραγουδήσει και να που ήρθε τελικά η στιγμή όπου αυτή η κωμική στόφα, πήρε εξ ολοκλήρου σάρκα και οστά πάνω σε μια θεατρική σκηνή.

Η επιστροφή του BRUCE DICKINSON στην Ελλάδα δεν πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο κάποιας συναυλίας – αν και η βραδιά στο Παλλάς έβγαλε την είδηση ότι σύντομα θα γίνει κι αυτό, μιας που ο 61χρονος ερμηνευτής ετοιμάζει το νέο του σόλο άλμπουμ παρέα με τον Roy Z – αλλά για την προώθηση της αυτοβιογραφίας “What Does This Button Do?”, σε ένα one man show που προκάλεσε ενθουσιασμό, αποθέωση και μπόλικα χαμόγελα.

Με πλάνα από live των Iron Maiden να κάνουν την εμφάνισή τους στην οθόνη, φέρνοντας στη σχεδόν κατάμεστη αίθουσα τα απαραίτητα “οε οε οε οε, Maiden, οε”, ο Bruce Dickinson βγήκε φουριόζος στη σκηνή και το πρώτο πράγμα που μας έδωσε να καταλάβουμε για αυτή τη βραδιά, ήταν πως… θα πάει σύννεφο το τρολάρισμα για το “Alexander the Great” και το αν κάποτε θα παιχτεί ζωντανά στην Ελλάδα.  

Κατά τα άλλα, ο Βρετανός καλλιτέχνης άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του, από τη γέννησή του στο Worksop και τα οικογενειακά και μαθητικά του χρόνια, όπου περιέγραψε γλαφυρά αρκετά γεγονότα που δημιουργήθηκαν από το αίσθημά του απέναντι στην εξουσία, μέχρι τις πρώτες του μουσικές απόπειρες, με επιθυμία, μάλιστα, να ακολουθήσει τον δρόμο του ντράμερ, επηρεασμένος από ακούσματα σαν κι αυτά των Deep Purple και Led Zeppelin.  

Τελικά, μετά από τα μπόνγκος και τις πρόβες του “Let it Be” των Beatles κατά τη διάρκεια συμμετοχής του στο κλασικό αυτό “πρώτο σχολικό γκρουπ” που έχουν να διηγηθούν όλοι οι μουσικοί, και παρότι είχε πλέον στην κατοχή του ένα πιστοποιητικό ότι… δεν μπορεί να τραγουδήσει, κάτι το οποίο, βέβαια, ο ίδιος επιδίωξε για να γλυτώσει τη χορωδία του σχολείου, ο Bruce Dickinson πήρε τον ρόλο που θα τον ακολουθούσε μετέπειτα στη ζωή του, αυτόν του frontman, αρχικά με μια βραχύβια παρουσία σε ένα γκρουπ με το όνομα Paradox που μετονομάστηκε σε Styx (με τις αστείες συνέπειες που μπορεί να είχε η συνωνυμία με το γνωστό αμερικανικό γκρουπ).

Το πανεπιστήμιο και οι σπουδές στη σύγχρονη ιστορία, δεν κατάφεραν ακολούθως να κερδίσουν τον Bruce, που έμελλε να αναλάβει τον ρόλο του τραγουδιστή στους Samson, των οποίων η πορεία κάλλιστα θα μπορούσε να αποτυπωθεί σε κωμική ταινία με τον τίτλο “όλα λάθος”, με βάση αυτά που είχε να μας διηγηθεί ο 61χρονος Βρετανός.

Κάπου εκεί, είχε έρθει η ώρα να ανοίξει και το κεφάλαιο των Iron Maiden, με τη φωτογραφία του αείμνηστου Clive Burr να φέρνει αποθέωση και συγκίνηση, και με τον Dickinson, μεταξύ άλλων, να προκαλεί γέλιο με τον τρόπο εξιστόρησης των τεχνικών προβλημάτων στο περίφημο Rock in Rio του 1985 στη Βραζιλία, όπου η προσέλευση ξεπέρασε τις 300.000 κόσμου.

H αλήθεια είναι, πάντως, ότι το κομμάτι των Iron Maiden υπήρξε αρκετά δυσανάλογο χρονικά με όλα τα υπόλοιπα, καθώς ο Dickinson προτίμησε να μιλήσει πιο εκτενώς για τα παιδικά και νεανικά του χρόνια, ενώ μετά την αναφορά στη σόλο πορεία του, κατά τη διάρκεια της οποίας επισκέφθηκε και το Sarajevo εν μέσω πολέμου, και αφού ακολούθησαν η επιστροφή του στους Maiden αλλά και η καριέρα του ως πιλότος, ο σπουδαίος τραγουδιστής περιέγραψε με χιούμορ τα όσα βίωσε από τη διάγνωσή του με καρκίνο μέχρι την πλήρη αντιμετώπιση της ασθένειας.

Εκεί έκλεισε και το πρώτο μέρος της παράστασης, που διήρκησε 90 ολόκληρα λεπτά και όχι 45 όπως αναμέναμε, ενώ μετά από ένα σύντομο διάλειμμα, ο Βρετανός καλλιτέχνης επέστρεψε στη σκηνή του Θέατρου Παλλάς, για να απαντήσει, πάντοτε καυστικά και ενίοτε αυτοσαρκαστικά, μερικά από τα ερωτήματα του κοινού.

Ο Bruce Dickinson σημείωσε πως ο ρόλος του τραγουδιστή είναι να αφηγείται ιστορίες, μνημονεύοντας τον αξέχαστο Leonard Cohen, κατέγραψε τη σημαντική επιρροή που άσκησε στους Iron Maiden η μουσική των Jethro Tull και στον προσωπικό του τρόπο ερμηνείας ο Arthur Brown, όπως και τον θαυμασμό του για τον Ritchie Blackmore και το άλμπουμ “Rising” των Rainbow, ενώ αποκάλυψε πως βρίσκεται σε επικοινωνία με συμφωνική ορχήστρα, με την οποία, όπως είπε, θα μπορούσαν τραγούδια όπως το “Empire of the Clouds” ή το “Tears of the Dragon” να αποτυπωθούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Δηλώνοντας “το πιο σημαντικό από όλα είναι να παραμένεις ζωντανός, δεν με ένοιαζε καν αν θα χάσω τη φωνή μου”, σχετικά με την ασθένεια του καρκίνου την οποία κλήθηκε να αντιμετωπίσει, υποσχόμενος “δεν πρόκειται να βγούμε στη σύνταξη ποτέ” αναφορικά με το μέλλον των Iron Maiden, όπου και γνώρισε την προφανή αποθέωση, και σημειώνοντας με έμφαση “το καθημερινό σου κίνητρο πρέπει να περιστρέφεται γύρω από αυτά που μπορείς να κάνεις, όχι από αυτά που δεν μπορείς”, o Bruce Dickinson έκλεισε τη βραδιά προσφέροντάς μας τη γνωστή και μη εξαιρετέα μαγική του ερμηνεία, με μερικούς στίχους από το “Revelations”.



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter