14Νοεμβρίου2019

Τρίτη, 02 Ιουλίου 2019 19:24 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: RELEASE ATHENS 2019, day 9 (Disturbed, Anthrax + more) @ Πλατεία Νερού

Όταν βλέπεις ουρές στην είσοδο και το merch με τον ήλιο να καίει κατακέφαλα, το πιο πιθανό είναι ότι η φάση προμηνύεται metal.

Γνωστοί για την ενέργειά τους επί σκηνής, την έναρξη της 9ης και τελευταίας ημέρας του RELEASE ATHENS ανέλαβαν οι BREATH AFTER COMA, σε rock φόρμες βέβαια, με το φρέσκο “Woke Up In Babel” να έχει διαδεχθεί το “Leaders” του 2017.

Στο 25λεπτο set τους ακούσαμε τα “I the Animal”, “Face to the Floor”, “Woke Up in Babel” και “Fool”, όπως και το κορυφαίο όλων “For Better or Worse”, το οποίο προσιδίαζε περισσότερο με το γενικότερο, πιο σκληρό ας πούμε, ύφος της ημέρας.

Από την πλευρά τους, οι NEED δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, καθώς είναι από τα πλέον καταξιωμένα ελληνικά σχήματα στο εξωτερικό και κορυφαίοι εκπρόσωποι της εγχώριας prog metal σκηνής, όμως αυτή τους η εμφάνιση έμελλε να είναι λυπηρά σημαδιακή, μιας που σχεδόν συνέπεσε με τον χαμό του Μάκη Τσαμκόσογλου.

Ως εκ τούτου, οι Need έδειξαν από την αρχή την πρόθεσή τους να αφιερώσουν τη συναυλία στον εξαιρετικό μουσικό των Mother of Millions και φίλο τους, προκαλώντας συγκίνηση με τα πλάνα στην οθόνη όσο από τα ηχεία ακουγόταν το “Nema”, ενώ με τα “Rememory”, “Alltribe” και “Tilikum” από το “Hegaiamas: A Song for Freedom” (2017), και τα “Mother Madness” και “Orvam” από το “Orvam - A Song for Home” (2014), συμπλήρωσαν το 45λεπτο set τους, στο οποίο φάνηκε για μία ακόμη φορά η εμπειρία που έχουν αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια, έστω και υπό το βάρος της συναισθηματικής φόρτισης, ενώ θα πρέπει να σημειωθεί πως, όπως και καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, ο ήχος είχε τα θέματά του και έμοιαζε αρκετά “ανεμοδαρμένος”.

Πάντως, ένα από τα σημαντικότερα συμπεράσματα που αποκομίσαμε, ήταν ότι οι SIXFORNINE που ήρθαν αμέσως μετά, πρόκειται να μας απασχολήσουν έντονα το επόμενο διάστημα με τη δισκογραφική τους επιστροφή, καθώς εμφανίστηκαν σαν να μην πέρασε μια μέρα από την τελευταία φορά που τους είχαμε δει ζωντανά, και μάλιστα, οφείλω να πω ότι στην Πλατεία Νερού υπήρξαν ακόμη πιο αεράτοι και στιβαροί, με το κοινό να ανταποκρίνεται στο U.S. metal ύφος τους και να δημιουργεί την απαραίτητη διάδραση.

Αναφερόμενοι με τη σειρά τους στην απώλεια του Μάκη Τσαμκόσογλου και δίνοντας βάρος στο επερχόμενο “Parallel Universe”, οι Αθηναίοι συμπεριέλαβαν τα καινούρια “Every Cloud Has a Silver Lining”, “Life Devouring Demons”, “Bullet Off Its Course” και “Sea of Lies” στο 45λεπτο set τους, καθώς και το “Sound of Perfection” από το “SiXforNinE” του 2015, ενώ μας πρόσφεραν και ένα snippet από το “Got the Time”, μιας που στην ερώτηση “Anthrax ή Disturbed;”, ήταν φανερή η επικράτηση των θρύλων του thrash, τόσο από την πλευρά του κόσμου, όσο και των ίδιων των SiXforNinE.

Ερώτημα δεν υπήρχε, βέβαια, σε ουσιαστικό βαθμό, μιας που οι ANTHRAX είναι ένα από τα γκρουπ που όρισαν το thrash metal, αυτοί οι cool τύποι που κάποτε διέλυσαν το σαλόνι του Al και της Peggy Bundy, το σχήμα που ήρθε φουριόζο στην Πλατεία Νερού για να παίξει κυρίως κομμάτια από τη φονική τριπλέτα “Spreading the Disease” (1985), “Among the Living” (1987) και “State of Euphoria” (1988). Κανένα δίλημμα, λοιπόν.

Η μορφάρα Scott Ian αλώνιζε τη σκηνή με hardcore punk βηματισμό, ο ινδιάνος φύλαρχος Joey Belladonna χαμογελούσε σαρδόνια, ο τρελάρας Frank Bello και ο Jonathan Donais βασάνιζαν τα σβερκάδια τους, ο Charlie Benante μοίραζε ποδοβολητά, τα φώτα, οι καπνοί και το γνώριμο logo στο βάθος συμπλήρωναν ιδανικά το σόου, η προσέλευση του κόσμου είχε φτάσει στο peak της, oπότε δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της τελευταίας ημέρας του Release Athens.  

Με το “The Number of the Beast” των Maiden να ακούγεται από τα ηχεία και το ανάλογο sing-along του κοινού να ζεσταίνει την ατμόσφαιρα, οι Anthrax βγήκαν στη σκηνή με ολίγον από “Cowboys from Hell” (ούτως ή άλλως τα πνεύματα του Dimebag Darrell αλλά και του Ronnie James Dio ήταν πανταχού παρόντα καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας), ενώ με το “Caught in a Mosh”, το – σαν δικό τους - “Got the Time” του Joe Jackson, το “Madhouse” και το “Be All, End All”, έβγαλαν από το γκαράζ το 4Χ4 και όργωσαν το τσιμέντο.

Μετά από αυτή τη σεισμική τετράδα, οι Νεοϋορκέζοι πήραν και έδωσαν μερικές ανάσες με το “Breathing Lightning”, όμως τα ξυλίκια επέστρεψαν με τα “I Am the Law”, “Medusa” και “Now It’s Dark”, πριν να πάρει τη σκυτάλη η κλωτσοπατινάδα στο “Efilnikufesin (N.F.L.)”.

Από την άλλη, το πολύ όμορφο “In the End”, γραμμένο για τον Dio και τον Dimebag, αδικήθηκε από τον ήχο, ο οποίος παρουσίαζε αρκετές μεταπτώσεις, με τον Belladonna να ζητάει τα devil horns ως φόρο τιμής στον αξέχαστο εμπνευστή τους, ενώ αμέσως μετά ο Scott Ian περιέγραψε αυτή τη βραδιά ως την καλύτερη συναυλία των Anthrax στην Ελλάδα, θέτοντας παράλληλα το ρητορικό ερώτημα “σας αρέσει το thrash metal;” και προλογίζοντας έτσι το “A.I.R.”, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Belladonna προχώρησε στην προσφιλή του συνήθεια να δανειστεί μια φωτογραφική για να απαθανατίσει τις στιγμές.

Κάπως έτσι, είχαμε φτάσει ήδη χωρίς να το καταλάβουμε στο encore και εκεί ήταν που οι Anthrax μεγάλωσαν ακόμη περισσότερο τις λακκούβες στην Πλατεία Νερού, αφενός με το – επίσης σαν δικό τους - “Antisocial” των Trust, αφετέρου με το “Indians” και κυρίως με τη διακοπή που ζήτησε ο Scott Ian, για να προβοκάρει το κοινό “εκ μέρους” του Charlie Benante, προκαλώντας γενικότερο χαμό με την επανέναρξη του τραγουδιού.

Τα riffs του “Cowboys from Hell” έκλεισαν το live όπως το είχαν ανοίξει, το “Long Live Rock ‘n’ Roll” έριξε και τυπικά την αυλαία και μια ακόμη ευρωπαϊκή περιοδεία των Anthrax ολοκληρώθηκε με τον τρόπο που της άρμοζε.

Όσον αφορά τώρα την εμφάνιση των DISTURBED, να αναφερθεί αρχικά ότι ήταν άχαρο το συναίσθημα ο κόσμος να έχει ελαττωθεί την ώρα που έβγαιναν οι, έστω και τυπικά, headliners, όμως τελικά ήταν ακόμα πιο άχαρο το 90λεπτο που θα ακολουθούσε, καθώς μια από τις χειρότερες ποιότητες ήχου που έχουμε ζήσει σε συναυλία, ήρθε να δέσει με μια ούτως ή άλλως ντεφορμέ εμφάνιση και ένα αδύναμο σόου, στοιχεία που δυστυχώς έρχονταν σε πλήρη αντιδιαστολή με τα όσα το αμερικάνικο γκρουπ μας “υποσχόταν”, μέσω των καταιγιστικών εισαγωγικών βίντεο με πλάνα από προηγούμενες συναυλίες και με τα γνώριμα ενωτικά του μηνύματα.

Δεν υπήρξε έστω και ένα τραγούδι όπου η φωνή του David Draiman να ακούστηκε κανονικά, χωρίς αυξομειώσεις, όμως και αυτή καθ’ αυτή η απόδοση του 46χρονου frontman, που προφανώς αποτελεί το βαρόμετρο των Disturbed, ήταν σαφώς κατώτερη των περιστάσεων, με αποτέλεσμα ο κακός ήχος να συνιστά απλά έναν από τους παράγοντες που χαντάκωσαν τη συνολική εικόνα του συγκροτήματος από το Chicago και όχι τον μοναδικό.

Βέβαια, θα ήταν άδικο να μην ειπωθεί πως τουλάχιστον οι μπροστινές σειρές βίωναν με πάθος την πρώτη επίσκεψη των Disturbed στην Ελλάδα, με όλα τα πολυαναμενόμενα hits τους να παρουσιάζονται και τον Draiman να στέλνει συχνά μηνύματα ισότητας και αλληλεγγύης για τον διπλανό.

Το ξεκίνημα με τα “Are You Ready”, “Prayer”, “Liberate” και “The Vengeful One”, έδωσε τη θέση του στα “Stupify” και “Voices”, και αυτά με τη σειρά τους στο “Land of Confusion” των Genesis, ενώ μετά τα “Ten Thousand Fists”, “The Game” και “No More”, ο τραγουδιστής των Disturbed μίλησε για τις εξαρτήσεις και την κατάθλιψη, αναφέρθηκε σε πρόσφατες απώλειες καλλιτεχνών, ζήτησε από το κοινό να μη φοβάται να μοιράζεται την οποιαδήποτε τέτοιου είδους εμπειρία και ερμήνευσε το “A Reason to Fight”, ενώ προλογίζοντας το “Hold On to Memories”, με διάφορες συγκινητικές εικόνες στο background, είπε πως είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε αυτούς που χάθηκαν με τη μουσική που θεωρούμε κατάλληλη.

Αυτές ήταν και οι πιο δυνατές συναισθηματικά στιγμές της συναυλίας, η οποία συνεχίστηκε με τα “Indestructible” και “Inside the Fire”, τη διασκευή στο “The Sound of Silence” των Simon & Garfunkel, όπου δεν ακούσαμε ποτέ τα συνοδευτικά επί σκηνής έγχορδα, καθώς και τα “The Light”, “Stricken” και “Down With the Sickness”.

Το Release Athens έκλεισε τις πύλες του για φέτος με τις ευχαριστίες του Draiman για τα συγκροτήματα και για το crew και με το γηπεδικό “οέ οέ οέ, Disturbed ολέ”, ανανεώνοντας το ραντεβού για το επόμενο καλοκαίρι, μετά από 9 φεστιβαλικές ημέρες στις οποίες η εμφάνιση των Disturbed υπήρξε απλά μια κακή παρένθεση.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Breath After ComaBreath After ComaBreath After ComaBreath After ComaBreath After ComaBreath After ComaNeedNeedNeedNeedNeedNeedNeedNeedNeedSiXforNinESiXforNinESiXforNinESiXforNinESiXforNinESiXforNinESiXforNinESiXforNinESiXforNinESiXforNinESiXforNinESiXforNinESiXforNinEAnthraxAnthraxAnthraxAnthraxAnthraxAnthraxAnthraxAnthraxAnthraxDisturbedDisturbedDisturbedDisturbedDisturbedDisturbedDisturbedDisturbedDisturbedDisturbedDisturbed

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter