14Νοεμβρίου2019

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2019 19:12 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: RELEASE ATHENS 2019, day 8 (Alice in Chains, 1000mods + more) @ Πλατεία Νερού

Το line-up ήταν μασίφ και ο ιδρώτας αναπόφευκτα ξεκίνησε νωρίς.

Δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο στη ζέστη που ήταν δεδομένη, αλλά στην ενέργεια που έβγαλαν τα γκρουπ της 8ης ημέρας του RELEASE ATHENS, αρχής γενομένης από τους εξαιρετικούς MONOVINE, που με το grunge γρέζι στη φωνή του Στράτου να πρωταγωνιστεί και καταθέτοντας ψυχούλα μέσα στην κάψα του ήλιου, ανέβασαν σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο τα τραγούδια τους.

Μοιράζοντας την ημίωρη εμφάνιση ανάμεσα στις τρεις έως τώρα κυκλοφορίες τους, με έμφαση στο ντεμπούτο τους “Cliche” (2011), οι Monovine παρουσίασαν τα “Telescope”, “Away”, “Mellow”, “Void”, “Devils Kiss Gods Lips” και “The One”, όπως και τις δύο κορυφαίες στιγμές του set, που δεν ήταν άλλες από το “Jesus Son” και “Odd”, έχοντας επανέλθει δικαιωματικά στα μεγάλα φεστιβάλ μετά από την κυκλοφορία του περσινού “D.Y.E”.

Ψυχούλα κάτω από την κάψα, όμως, δεν γινόταν να μην καταθέσουν και οι PUTA VOLCANO - άλλωστε οι ριφάρες τους σε παρασέρνουν οποιεσδήποτε να είναι και συνθήκες - οπότε με τραγούδια σχεδόν αποκλειστικά από το “Harmony of Spheres” (2017), το οποίο, άλλωστε, ήταν και αυτό που τους έδωσε ακόμα μεγαλύτερη ώθηση, και με τον ήχο σε εξαιρετικά επίπεδα, απλά γέμισαν τη σκηνή και έδειξαν για μία ακόμη φορά ότι αποτελούν μια τιμιότατη φεστιβαλική μπάντα.

Το 30λεπτο set ξεκίνησε με την τριπλέτα των “Neon”, “Dune” και “Jovian Winds”, οπότε, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, οι Puta Volcano είχαν ήδη αφήσει το στίγμα τους, ενώ η συνέχεια με το “Bird”, τα πανέμορφα “Zeroth Law” και “Infinity”, όπως και το κλείσιμο με το “The Sun” από το ομώνυμο άλμπουμ του 2015, επιβεβαίωσε τον εκρηκτικό τους χαρακτήρα.

Όσον αφορά τους διαβόητους FU MANCHU, δεν χρειάζεται να αναφέρω τη δική τους εκρηκτικότητα, αυτά είναι αυτονόητα πράγματα. Μετά από τόσα χρόνια, οι Καλιφορνέζοι όχι απλά το ζουν πάνω στη σκηνή, αλλά συνεχίζουν να διδάσκουν ξύλο μετά μουσικής, έστω και αν στην προκειμένη περίπτωση ο ήχος τους ήταν δυνατότερος από όσο χρειαζόταν.

Στην επιστροφή τους στην Ελλάδα μετά από, ούτε λίγο ούτε πολύ, 17 χρόνια, οι Fu Manchu αντάμειψαν τον αρκετό κόσμο που είχε ήδη σπεύσει στην Πλατεία Νερού (μιλάμε για οπαδικό live, δεν χανόταν με τίποτα), ανακατεύοντας τα riffs που τους όρισαν ως εκ των πρωτομαστόρων του stoner, με τον τσαμπουκά του hardcore.

Ο Scott Hill πήγαινε πέρα δώθε στο stage, o Bob Balch χαμογελούσε σαν τον διάολο πριν τις κιθαριστικές του επιθέσεις, ο Brad Davis και ο Scott Reeder έριχναν ακλόνητα θεμέλια με μπάσο και ντραμς, οπότε το 75λεπτο κύλησε σαν νερό και μετά το τέλος του, διάφορα λάφυρα είχαν απομείνει στα τσιμέντα.

Με “Eatin’ Dust” και “Evil Eye” για αρχή, “Clone of the Universe”, “Mongoose” και όχι μόνο για τη συνέχεια, το ισοπεδωτικό “Hell on Wheels”, τη διασκευή σε Blue Öyster Cult και “Godzilla”, ο οποίος είχε βγει παγανιά από νωρίς, αλλά και με “Boogie Van”, κι άλλο ξύλο με “California Crossing”, το “Strato-Streak”, το φοβερό “Laserbl’ast!”, το “King of the Road” που είναι εντελώς επικίνδυνο να το ακούς και να οδηγάς, και το “Saturn III” με την παραμόρφωση σαν τρυπάνι σε μπετό, οι Fu Manchu ήταν όσα περιμέναμε. Το ξύλο το ανέφερα;

Από κει και πέρα, μετά από μια ακόμη ευρωπαϊκή περιοδεία η οποία εμφανώς καταπόνησε τους 1000MODS (αφού δεν μιλάμε για χλίδες και αεροπλάνα, αλλά για αμέτρητα οδικά χιλιόμετρα και διάφορες κακοτυχίες που μπορεί να προκύψουν στον δρόμο, οπότε μόνο “vacation” δεν γίνεται μέσα στο “super van”), αλλά και με τη σκιά του θανάτου του Μάκη από τους Mother of Millions, γεγονός στο οποίο αναφέρθηκαν στην αρχή και το οποίο επίσης τους επηρέασε – φαινόταν, άλλωστε, ξεκάθαρα στα βλέμματά τους – η συγκεκριμένη τους εμφάνιση θεωρώ ότι ήταν η μετριότερη όλων όσων προσωπικά έχω παρακολουθήσει.

Για να μην παρεξηγούμαι, οι 1000mods θα είναι πάντοτε οι 1000mods, ένα γκρουπ που με ατελείωτο κόπο και θυσίες έφτασε σε σημείο να παίζει σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία, κι από κάτω να γίνεται ο κακός χαμός, ένα συγκρότημα που έχει κυκλοφορήσει τρεις δισκάρες και ακόμη και random επιλογή να γίνει σε ένα live, πάλι μια χαρά θα περάσουμε. Απλά όταν έχεις δει και ξαναδεί ζωντανά μια μπάντα, καταλαβαίνεις πότε δεν είναι στη μέρα της και αντίστοιχα πότε βγαίνει με γκολ από τα αποδυτήρια.

Οι 1000mods παρουσίασαν το μεγαλύτερο μέρους του τελευταίου τους άλμπουμ “Repeated Exposure to…” στο 75λεπτο set, συγκεκριμένα τα “Above179”, “The Son”, “Electric Carve”, “Loose”, “On A Stone” (κορυφαία στιγμή της συναυλίας) και “Into the Spell”, μαζί με τα “Road to Burn”, “Claws” και “Super Van Vacation” από τις προηγούμενες δουλειές τους, ενώ ένα ακόμη στοιχείο που δεν μπορώ παρά να επισημάνω, ήταν η έλλειψη διάδρασης του κοινού με το γκρουπ, αφού οι αντιδράσεις υπήρξαν από χλιαρές έως αδιάφορες.

Φερ’ ειπείν, στα “El Rollito” και “Vidage” που επίσης βρέθηκαν στο set και που όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει όταν παρουσιάζονται live από τους 1000mods, ένιωθες μια παγωμάρα (ειδικά στο πρώτο), η οποία δεν ξέρω αν είχε να κάνει με ότι ο κόσμος ένιωθε αμήχανα με την εμφάνιση, ή ότι απλά δεν είχε σκοπό εξαρχής να ιδρώσει ιδιαίτερα στο συγκεκριμένο live. Στα θετικά, πάντως, υπήρξαν οι κατά διαστήματα βιντεοπροβολές που επιλέχθηκαν από το σχήμα.

Με τη σειρά τους οι ALICE IN CHAINS, από τα μεγάλα απωθημένα του ελληνικού κοινού, έχτισαν ένα σόου αντάξιο μεγάλης μπάντας. Γεμάτη εμφάνισης σχεδόν δίωρης διάρκειας, φοβερός όγκος στον ήχο (το μπάσο του Mike Inez ακόμα μας χτυπάει στην καρδιά), εξαιρετική απόδοση όλου του γκρουπ και ένα light show εκπληκτικά καλαίσθητο, με πρωταγωνιστές τους επιβλητικούς προβολείς που μετατρέπονταν σε οθόνες.

Το σχήμα από το Seattle δεν παρέλειψε να συμπεριλάβει στο setlist πολλές αγαπημένες στιγμές από την εποχή του αξέχαστου Layne Staley, που μοιραία ήταν και αυτές που αντιμετωπίστηκαν θερμότερα από το κοινό - του οποίου η προσέλευση ήταν μεν μαζική, αλλά όχι τόσο όσο προσωπικά περίμενα - ενώ ζωγράφισε στην πράξη τη νοητή γραμμή που ενώνει τα “αντίπαλα στρατόπεδα” του heavy metal και του grunge, καθώς από τη μια πλευρά άκουγες τα ατέλειωτα riffs στη φαρέτρα του Jerry Cantrell, με τον ίδιο και τον Mike Inez να επιδίδονται σε συνεχή headbanging, και από την άλλη έβλεπες τον William DuVall, του οποίου η φωνή και η συνολική performance ερχόταν να εξισορροπήσει τα πράγματα.

Κάπως έτσι λοιπόν, στην τελευταία στάση της ευρωπαϊκής τους περιοδείας (έτσι γίνεται συνήθως, πρώτοι ή τελευταίοι στο πρόγραμμα), οι Alice in Chains αποζημίωσαν το εγχώριο κοινό για την αναμονή τριών δεκαετιών (“η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει” είπε από μικροφώνου ο DuVall στις αρχές του live, ενώ την ώρα του αποχαιρετισμού ανταπόδωσε τα χειροκροτήματα αναφέροντας “ευχαριστώ φίλοι μου, σας αγαπώ”, και όλα αυτά στα ελληνικά), ξεκινώντας με τα “Bleed the Freak” και “Check My Brain”, προκαλώντας ακόμη μαζικότερες αντιδράσεις με το “Again”, συνεχίζοντας με το εξαιρετικό “Never Fade” και φτάνοντας στο πρώτο highlight, που δεν ήταν άλλο, φυσικά, από το “Them Bones”.

Πάντως, μετά το “Dam That River”, η αλήθεια είναι ότι η συναυλία έκανε κοιλιά, με το πανέμορφο “Down in a Hole” να είναι το μόνο που κράτησε ζωηρό το ενδιαφέρον, ανάμεσα στα “Hollow”, “Your Decision”, “Rainier Fog”, “No Excuses” και “Grind”, εν συνεχεία, όμως, δεν γινόταν παρά να ξεστομίσουμε “πάμε λίγο χέβι μέταλ”, ακούγοντας τα “Stone” και “We Die Young”.

Ακολούθως, το “Nutshell” με τις μαγικές μελωδίες του Cantrell μας άφησε αποσβολωμένους, ενώ μετά το ωραιότατο “Angry Chair”, σειρά πήρε μια από τις δύο στιγμές που το κοινό φάνηκε να περιμένει περισσότερο και αυτή ήταν δικαίως το “Man in the Box”, το οποίο μας οδήγησε στο encore.

Εκεί, οι Alice in Chains παρουσίασαν αρχικά το “The One You Know” και το “Got Me Wrong”, τα οποία, όμως, προφανώς επισκιάστηκαν από το “Would?” (τι να πεις, αλήθεια, γι’ αυτό το τραγούδι), όπως, βέβαια, και από το “Rooster”, δεύτερη πολυαναμενόμενη στιγμή, υπέρτατο highlight της συναυλίας και ο ιδανικότερος τρόπος για να κλείσει αυτή η, γεμάτη συναισθήματα και αναμνήσεις, βραδιά δίπλα στη θάλασσα.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης


Gallery

MonovineMonovineMonovineMonovineMonovineMonovineMonovinePuta VolcanoPuta VolcanoPuta VolcanoPuta VolcanoPuta VolcanoPuta VolcanoPuta VolcanoPuta VolcanoPuta VolcanoFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu ManchuFu Manchu1000mods1000mods1000mods1000mods1000mods1000mods1000mods1000mods1000mods1000modsAlice in ChainsAlice in Chains

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter