22Σεπτεμβρίου2019

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2019 18:57 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: RELEASE ATHENS 2019, day 7 (Hozier, Róisín Murphy + more) @ Πλατεία Νερού

Το να σου αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις από όλα τα ονόματα σε ένα φεστιβάλ, αυτό που εμφανίζεται νωρίτερα, είναι παράξενο και κάπως ασυνήθιστο.

Το βέβαιο, όμως, είναι ότι η πιο ευχάριστη έκπληξη του φετινού RELEASE ATHENS ακούει στο όνομα JOYCUT, οι οποίοι με έπιασαν σχεδόν απροετοίμαστο, καθώς δεν είχα προλάβει να τους τσεκάρω πριν τους δω ζωντανά στην Πλατεία Νερού. Εντάξει, σίγουρα ακούγεται ενδιαφέρουσα η περιγραφή για την ύπαρξη δύο ντράμερ και ο συνδυασμός του ήχου τους με ηλεκτρονικά beats και μελωδίες, όμως θα αδικούσα εντελώς το ιταλικό τρίο αν χρησιμοποιούσα μόνο αυτές τις λέξεις.

Άλλοτε ηλεκτρονικοί, άλλοτε σινεματικοί και άλλοτε με ξεκάθαρη ροπή προς το post-rock, οι JoyCut ήταν απλά υπέροχοι και αφενός κρίμα που δεν έπαιξαν μπροστά σε πολύ περισσότερο κόσμο – αυτή είναι, άλλωστε, η μοίρα των γκρουπ που εμφανίζονται νωρίς στα φεστιβάλ στην Ελλάδα, ενώ η 7η ημέρα του Release Athens ήταν ούτως ή άλλως και αυτή με τη χαμηλότερη προσέλευση συνολικά – αφετέρου, όμως, ευτυχώς που είχαν στη διάθεσή τους 70 λεπτά για να παρουσιάσουν το έργο τους στους τυχερούς που ήταν εκεί.

Με ενεργή οικολογική συνείδηση, η οποία αποτυπώνεται τόσο στη μουσική όσο και στην ίδια τους τη δράση, και φορώντας τα ειδικά περιβραχιόνια τα οποία έχουν μεταλαμπαδεύσει και σε ποδοσφαιρικές ομάδες στην Ιταλία, οι JoyCut μου έφεραν κατευθείαν τη σκέψη, ακόμα ακόμα και από τη διάταξη των οργάνων πριν βγουν στη σκηνή, πόσο τέλειο θα ήταν ένα σόου τους σε κλειστό χώρο, με τα μπάσα που παραλίγο να προκαλέσουν κύματα στη θάλασσα παραδίπλα και με τις υπάρχουσες βιντεοπροβολές που θα συνδυάζονταν με τα ανάλογα φωτιστικά εφέ.

Η ομάδα ξεκίνησε με σύστημα 1-1-1, αριστερά τον Giannicola Maccarinelli με πλήρες drum kit, μέση τον Pasquale Pezzillo να δίνει τον ρυθμό με τα ηλεκτρονικά του και δεξιά τον Gaël Califano με τύμπανα και κρουστά, μετά έπαιξε πιο επιθετικά, με τον Pezzillo να βγαίνει μπροστά με κιθάρα και τον Califano να καλύπτει το κενό στα ηλεκτρονικά, ακολούθησε πιο αμυντικό παιχνίδι με το πιάνο του Pasquale, και κάπως έτσι η εξαιρετική εμφάνιση των JoyCut, ήρθε να μας θυμίσει πόσο αστείρευτη πηγή είναι η ιδιότητα του μουσικού συντάκτη και του συναυλιακού fan.

Στιγμές που κατάφερα να συγκρατήσω, καθώς η εξέλιξη του set υπήρξε μεθυστική, ήταν το “Wireless” και το “Drive”, όμως νομίζω πως αυτό έχει τη μικρότερη σημασία. Η επιστροφή των JoyCut, είναι απλά επιβεβλημένη.

Από την άλλη, η παρουσία των HOOVERPHONIC με άφησε με ανάμικτα συναισθήματα, καθώς κατά στιγμές υπήρξαν αρκετά ανιαροί, παρ’ όλα αυτά οφείλω να αναφέρω ονομαστικά το πολύ όμορφο “Eden”, πρώτη τους σημαντική επιτυχία, τα “Jackie Cane”, “The Night Before”, “Uptight” και “One Two Three”, όπως βέβαια και το “Mad About You”, από το συνολικά 65λεπτο set με το οποίο επέστρεψαν στην Αθήνα μετά από 5 χρόνια.

Δεν ξέρω αν στο μέλλον ο Alex Callier και ο Raymond Geerts θα συνεχίζουν να αλλάζουν τραγουδίστριες σαν τα πουκάμισα, ή αν στο πρόσωπο της, μόλις 18 χρονών, Luka Cruysberghs βρήκαν κάτι πιο σταθερό από όσο μας έχουν συνηθίσει, το σίγουρο είναι πως όντως η μουσική των Hooverphonic έχει μια κάποια πολυσυλλεκτικότητα, όχι βέβαια στον βαθμό που την περιέγραψε ο Callier, κινούμενη ανάμεσα σε ήπιους trip hop ρυθμούς του και indie pop ανεβαστικούς.

Αναφορικά με τη ROISIN MURPHY και τη, δυστυχώς, 80λεπτη εμφάνισή της, θα αναφέρω ότι με άφησε παγερά αδιάφορο και πως άνετα θα της απένειμα το χρυσό βατόμουρο, εκτός αν πια δεν παρακολουθούσαμε συναυλία, αλλά εκπομπή που προτείνει νέες τάσεις στη μόδα.

Ναι, κατανοητό το ολοκληρωμένο σόου πάνω στη σκηνή, είμαι υπέρμαχος αυτού άλλωστε, όμως πάνω από όλα είναι η μουσική. Θα πει κάποιος, βέβαια, ότι και τα εύπεπτα μπιτάκια βγαλμένα από κλαμπ της παραλιακής, η wannabe μπασίλα και η τραγουδιστική ερμηνεία που μοιάζει σαν αγγαρεία, μουσική είναι, αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση.

Πάντως, για να πω τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, το “Innocence” μου φάνηκε κάπως πιο ενδιαφέρον από το πρωτότυπο στη live εκτέλεσή του, όμως στο ακριβώς απέναντι άκρο, δύο ωραία τραγούδια, το “Forever More” των Moloko και το “Overpowered”… εκτελέστηκαν στην κυριολεξία, οπότε ίσως και να ήταν άκυρο αυτό που σκεφτόμουν στο τέλος της συναυλίας, ότι καλύτερα να έπαιζε περισσότερα από Moloko, γιατί δεν γνωρίζω ποια θα ήταν η κατάληξή τους.  

Εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη έχω για τον HOZIER, τον οποίο η αλήθεια είναι ότι μέχρι πρότινος είχα συνδυάσει με την τυπική εικόνα του καλλιτέχνη του ενός ραδιοφωνικού hit (δεν ήξερες, δεν ρώταγες), όμως ακούγοντας την έως τώρα δισκογραφία του και διαβάζοντας κάποια στοιχεία γι’ αυτόν, ενόψει της πρώτης του εμφάνισης στην Ελλάδα, έφτασα στο σημείο να ανυπομονώ να τον παρακολουθήσω στο φετινό Release Athens και ο 29χρονος Ιρλανδός με αντάμειψε και με το παραπάνω.

Με χαρακτηριστική φωνή που εύκολα αναγνωρίζεις και με αφηγηματικό τρόπο ερμηνείας, ο Hozier κινήθηκε στους soul ρυθμούς, είτε mid-tempo είτε up-tempo, που τον έχουν αναγάγει σε ένα δημοφιλές όνομα σε παγκόσμιο επίπεδο (και όχι σε pop idol με το οποίο θα ταίριαζαν περισσότερο οι νεανικές υστερίες και τα ουρλιαχτά που ακούγαμε πριν από κάθε τραγούδι στην Πλατεία Νερού).

O Hozier ξεκίνησε το 90λεπτο set του με μια πολύ όμορφη τριπλέτα, αποτελούμενη από το “Would That I”, το “Dinner & Diatribes” και το εκπληκτικό “Nina Cried Power”, που κυκλοφόρησε παρέα με την εμβληματική Mavis Staples, από την οποία, άλλωστε (και από άλλους σπουδαίους εκπροσώπους του τραγουδιού διαμαρτυρίας) το εμπνεύστηκε.

Εκ των highlights επίσης υπήρξαν τα “Angel of Small Death and the Codeine Scene”, “No Plan” και “To Be Alone”, όπως και το πιο ροκ “Moment’s Silence (Common Tongue)”, ενώ μετά από 90 λεπτά στα οποία ο Hozier κράτησε αμείωτο το συνολικό μας ενδιαφέρον, η ώρα του αποχαιρετισμού είχε έρθει με το πολυαναμενόμενο “Take Me To Church”, ένα τραγούδι που αναφέρεται στους αγώνες της gay κοινότητας και το οποίο έδωσε στον Ιρλανδό ερμηνευτή τεράστια ώθηση στο ξεκίνημα της καριέρας του.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

JoyCutJoyCutJoyCutHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicHooverphonicRóisín MurphyRóisín MurphyRóisín MurphyRóisín MurphyRóisín MurphyRóisín MurphyRóisín MurphyRóisín MurphyRóisín MurphyRóisín MurphyRóisín MurphyRóisín MurphyRóisín MurphyRóisín MurphyHozierHozierHozierHozierHozierHozierHozierHozierHozierHozierHozier

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter