22Σεπτεμβρίου2019

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2019 17:28 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: RELEASE ATHENS 2019, day 4 (New Order, Johnny Marr + more) @ Πλατεία Νερού

Τραγούδια που έγραψαν ιστορία στα τέλη των 70s και στα 80s και που διαμόρφωσαν σκηνές ολόκληρες, μαζί με πιο σύγχρονα και φρέσκα ακούσματα, σε ένα πολύ καλά στημένο φεστιβαλικό line-up.

Κάπως έτσι κύλησε η 4η ημέρα του RELEASE ATHENS, με τους Θεσσαλονικείς TA TOY BOY να κάνουν την αρχή, παρουσιάζοντας τραγούδια από το περσινό τους ντεμπούτο “This Town”, τα οποία στη live τους εκτέλεση και με το μπάσο σε πρωταγωνιστικό ρόλο, μεταπήδησαν από το αρχικό indie pop ύφος τους σε post-punk/new wave φόρμες, κάτι στο οποίο ούτως ή άλλως συμβάλλει η χαρακτηριστική χροιά στη φωνή του Γιώργου Μπέγκα.

Από την πλευρά τους, οι FONTAINES D.C. επέστρεψαν στην Αθήνα αρκετά σύντομα από την πρώτη τους, θριαμβευτική από ό,τι είχα διαβάσει, εμφάνιση, οπότε ένας λόγος παραπάνω να μου λυθεί η περιέργεια για τον ντόρο που έχουν προκαλέσει, κάτι το οποίο το κατάφεραν περίφημα και μάλιστα, σε καθαρά μουσικό επίπεδο, αρκετά περισσότερο από τους, headliners στην προ μηνών κοινή τους περιοδεία, Shame, τους οποίους επίσης παρακολουθήσαμε στο Release Athens.

Mε τη φωνή του Luke Kelly (The Dubliners) από το “For What Died the Sons of Róisín” (και την αντίστοιχη επιγραφή στην οθόνη) να τους προλογίζει και με σύμμαχο τον πολύ καλό ήχο, οι Fontaines D.C. πρόσφεραν απλόχερα αλήτικο post-punk από το Δουβλίνο, που βέβαια έχασε πόντους σε μεγάλη σκηνή υπό την κάψα του ήλιου σε σχέση με έναν κλειστό χώρο, όμως έστω κι έτσι, ήταν αρκετό για να δικαιολογήσει τον τίτλο ενός ακόμα “next big thing”.

Οι Ιρλανδοί βγήκαν στη σκηνή με τα “Big” και “Sha Sha Sha”, λίγο αργότερα ήρθε το “Hurricane Laughter” και προς το τέλος τα ακόμα πιο ξεσηκωτικά και μελωδικά “Liberty Belle” και “Boys in the Better Land”, κορυφαία στιγμή της συναυλίας τους, η οποία, πάντως, θα μπορούσε να είναι λίγο μεγαλύτερη, μάλλον όμως η ζέστη τους νίκησε.

Πιο τυχεροί στάθηκαν, βέβαια, οι MORCHEEBA, καθώς ο ήλιος σιγά σιγά έπεφτε την ώρα που ένα σωτήριο αεράκι έκανε την εμφάνισή του, με αποτέλεσμα η παραθαλάσσια τοποθεσία να μοιάζει μαγευτική για τη Skye Edwards όπως την έβλεπε από ψηλά, εξ ου και το επιφώνημα θαυμασμού με το οποίο καλωσόρισε τον κόσμο.

Ο ήχος συνέχισε να είναι σε υποδειγματικά επίπεδα, όπως υποδειγματικό ήταν και το light show που συνόδεψε το 60λεπτο set των Βρετανών, που δικαίως κέρδισαν το χειροκρότημα, παρότι το ύφος τους έμοιαζε παράταιρο με το υπόλοιπο line-up. Άλλωστε, όσο ο ήλιος έδυε στην Πλατεία Νερού, τόσο η μουσική των Morcheeba ήταν πιο ταιριαστή.

Το γκρουπ από το Λονδίνο επέλεξε αρχικά χαλαρούς ρυθμούς, με τα “Never Undo”, “Friction”, “Never an Easy Way”, “Otherwise”, “The Sea” και “Trigger Hippie”, όμως το σύνθημα για εναλλαγή σε πιο groovy καταστάσεις, δόθηκε από τη Skye Edwards αμέσως πριν τη διασκευή στο “Let’s Dance” του David Bowie, όταν η ίδια αποχωρίστηκε το καπέλο της και μας κάλεσε να φορέσουμε τα χορευτικά μας παπούτσια. Τα “Blaze Away”, “Blindfold” και “Let Me See” που ακολούθησαν, έφεραν αρκετά λικνίσματα στην Πλατεία Νερού, όπως βέβαια και το “Rome Wasn’t Built in a Day”, με το οποίο οι Morcheeba μας αποχαιρέτησαν μέσα σε θερμές αντιδράσεις από το κοινό.

Πάντως, από νωρίς ένα όνομα κυκλοφορούσε στα χείλη μας πιο έντονα και αυτό ήταν του JOHNNY MARR, από τον οποίο περιμέναμε μια πολύ έντονη και άκρως φεστιβαλική πρώτη εμφάνιση στην Ελλάδα (μπράβο στο Release Athens), αυτός όμως όχι απλά μας δικαίωσε, αλλά έκανε την εμπειρία αξέχαστη.

Αποτελώντας έναν κιθαρίστα με αδιαμφισβήτητη επιρροή για τους νεότερους, ο 55χρονος Βρετανός ήρθε στην Ελλάδα με δισκάρα, το περσινό “Call the Comet”, και βέβαια με τραγούδια από Smiths και Electronic που λατρεύτηκαν από το κοινό, και στη live εκτέλεσή τους προκάλεσαν πολλαπλά κύματα ενθουσιασμού.

Εξαίρετο το light show και στην εμφάνιση του Johnny Marr, o ήχος καμπάνα με όλα τα όργανα να ακούγονται πεντακάθαρα, οι επιλογές του 80λεπτου set πραγματικά μία και μία, αρχή με το πανέμορφο “The Tracers”, συνέχεια με “Bigmouth Strikes Again” από Smiths και με “Armatopia”, “Day In Day Out” και “New Dominions”, τα μάτια μας να είναι καρφωμένα πάνω στον σπουδαίο μουσικό, κι αυτός να μην αφήνει καμία ευκαιρία να πάει χαμένη.

Ακολούθησε ακόμα ένα από Smiths, το “Stop Me If You Think You’ve Heard This One Before”, όπως και τα “Hi Hello” και “Walk Into the Sea” από το τελευταίο του άλμπουμ, ενώ το, κατά τα άλλα “disco song” όπως ο ίδιος το περιέγραψε, “Getting Away With It” των Electronic, εξελίχθηκε σε έναν κιθαριστικό οργασμό και μας έκανε να θυμηθούμε για μία ακόμη φορά, πόσο γαμάτα είναι, ρε παιδί μου, τα καλοκαιρινά φεστιβάλ.

Μια ακόμη πολύ καλή ερμηνευτικά απόδοση σε τραγούδι των Smiths ήρθε με το “Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me”, ενώ μετά το “Spiral Cities”, η επιστροφή στους Smiths ήρθε με το “How Soon Is Now?”, τον απίστευτο ήχο να προκαλεί χτυπήματα στην καρδιά από όλα τα όργανα, και το αμαξάτο feeling του τραγουδιού να ενισχύεται από την κιθάρα του Johnny Marr ως άλλη μηχανή.

“Νιώθω ότι έχω πολλούς φίλους εδώ απόψε”, ανέφερε ο μουσικός από το Manchester, για να εισπράξει την καθολική αποδοχή από την πλευρά μας, αλλά και για να ανεβάσει πάνω στη σκηνή τον Bernard Sumner επ’ ευκαιρία και της δικής του παρουσίας στο line-up, προκειμένου να παρουσιάσουν μαζί ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια της κοινής τους πορείας στους Electronic, το “Get the Message”, μέσα σε προφανή αποθέωση.

Η συναυλία μπήκε στην τελική της ευθεία με το “Easy Money” και το “I Feel You”, ένα από τα πιο ροκ τραγούδια των Depeche Mode, ενώ ο Johnny Marr αφιέρωσε στο κοινό (“and to nobody fucking else”) το “There Is a Light That Never Goes Out” των Smiths, με τον κόσμο να ανταποδίδει, χορεύοντας και τραγουδώντας με την ψυχή του, και βιώνοντας αυτή την τόσο βαθιά συναισθηματική βόλτα με το αυτοκίνητο.

Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν λοιπόν, όμως τραγούδια που γράφτηκαν δεκαετίες πριν και όρισαν ολόκληρα μουσικά ιδιώματα, δεν έχουν χάσει ούτε σπίθα από τη φωτιά τους και αυτό έγινε ξεκάθαρα αντιληπτό και με την εμφάνιση των NEW ORDER, άσχετα με την κατά διαστήματα μέτρια ερμηνευτική παρουσία του Bernard Sumner.

Ως εκ τούτου, η επιστροφή των Βρετανών στην Αθήνα μετά την τελευταία τους επίσκεψη το 2006 δεν μπορούσε να μη γίνει δεκτή με ενθουσιασμό (χαμηλότερη η προσέλευση σε σχέση με τις προηγούμενες ημέρες του Release Athens αλλά και πάλι μαζική), με αποτέλεσμα τελικά η Πλατεία Νερού να θυμίζει για ώρες τη χρονομηχανή που όλοι κατά καιρούς θα θέλαμε να έχει επινοηθεί και που, έστω και με αυτόν τον τρόπο, έβαλε μπρος, γυρίζοντας όμως πίσω.

Την ώρα που καλαίσθητες βιντεοπροβολές συνόδευαν το σόου τους, οι New Order έριχναν την υπενθύμιση πως υπήρξαν από τα πλέον πρωτοπόρα σχήματα στα 80s, με τη μετεξέλιξη της τόσο σύντομης αλλά και τόσο σπουδαίας κληρονομιάς των Joy Division, σε κάτι για το οποίο ακόμα και σήμερα “ερίζουν” το post-punk και η ηλεκτρονική μουσική αν τους “ανήκει.”

Υπό τους κλασικούς ήχους του Richard Wagner, το γκρουπ από το Manchester (την τιμητική της είχε στην 4η ημέρα του Release Athens η πόλη με New Order και Johnny Marr, βασικά τα βρετανικά νησιά γενικότερα αν προσθέσουμε Morcheeba και Fontaines D.C.) βγήκε στη σκηνή με τα “Singularity”, “Regret” και “Restless”, πριν ο Sumner ρωτήσει ρητορικά αν υπάρχουν από κάτω fans των Joy Division. Πόσο συμβολικά συνέπεσε όλο αυτό, να εμφανίζονται οι New Order στην Αθήνα ακριβώς 40 χρόνια και μία ημέρα από την κυκλοφορία του αριστουργηματικού “Unknown Pleasures”!

Έτσι λοιπόν, το έναυσμα για μερικές από τις πλέον πολυαναμενόμενες στιγμές της βραδιάς είχε δοθεί, οι New Order έπαιξαν τα “She’s Lost Control”, “Shadowplay” και “Transmission”, και η έκρηξη συναισθημάτων ήταν δεδομένη. Ακολούθως, η μελόντικα που μισοακουγόταν “την πλήρωσε” από τον Sumner στο “Your Silent Face”, ενώ όσο περνούσε η ώρα, οι Βρετανοί οδηγούσαν το σόου τους σε όλο και μεγαλύτερες ηλεκτρονικές λεωφόρους, με αποτέλεσμα τα “Bizarre Love Triangle” και “Subculture” να διαδεχθεί ο καταιγισμός από φώτα στο “Plastic”, πιο εκστατική στιγμή της βραδιάς.

Ο 63χρονος frontman έμοιαζε αναγεννημένος σε αυτό το αμιγώς ηλεκτρονικό κομμάτι της συναυλίας, ενώ μετά το “The Perfect Kiss”, επίσης εκ των κορυφαίων στιγμών, καθώς και το “True Faith” (τι να πούμε για αυτό το τραγούδι), σειρά πήρε το “Blue Monday”, με το οποίο οι New Order είχαν προειδοποιήσει τις τότε γενιές, πως ο χάρτης άλλαζε και θα τον άλλαζαν αυτοί.

Η χρονομηχανή συνέχισε την ξέφρενη πορεία της, στην κορυφή της σκηνής φωτίστηκε μια τεράστια ντισκομπάλα, κασετόφωνα και βιντεοπαιχνίδια έκαναν την εμφάνισή τους στο βάθος, και χιλιάδες κόσμου ξεφάντωσε με το “Temptation”, για να εισπράξει το “είστε φανταστικοί” του Bernard Sumner, με το οποίο και οι New Order μας αποχαιρέτησαν προσωρινά.

Στην επιστροφή τους στη σκηνή, μας ενημέρωσαν (άλλο που δεν θέλαμε) πως θα μας προσφέρουν κάνα δυο Joy Division ακόμα, μιας που “ο Johnny Marr είχε παίξει κάπως λιγότερο” (δεν χρειαζόταν αυτή η άκυρη δικαιολογία, το πρόγραμμα είχε κυλήσει κανονικά), οπότε με τις εικόνες του Ian Curtis - που είχε προλάβει να φτιάξει το ξεκάθαρα δικό του πρότυπο frontman πριν αφαιρέσει τη ζωή του στα 23 του χρόνια - να προκαλούν ρίγη συγκίνησης και με ήχο κρυστάλλινο, οι New Order είπαν το αντίο με το “Atmosphere” και το “Love Will Tear Us Apart”, το οποίο δεν χρειάζεται να πούμε ότι κορύφωσε όλη αυτή την εξαιρετικά εμπνευσμένη φεστιβαλική ημέρα.

Άλλωστε, όταν το πρόγραμμα περιλαμβάνει τραγούδια από New Order, Joy Division και Smiths, πες μου πώς γίνεται να μην περάσεις φανταστικά.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Ta Toy BoyTa Toy BoyTa Toy BoyTa Toy BoyFontaines D.C.Fontaines D.C.Fontaines D.C.Fontaines D.C.Fontaines D.C.Fontaines D.C.Fontaines D.C.Fontaines D.C.Fontaines D.C.Fontaines D.C.MorcheebaMorcheebaMorcheebaMorcheebaMorcheebaMorcheebaMorcheebaMorcheebaMorcheebaMorcheebaJohnny MarrJohnny MarrJohnny MarrJohnny MarrJohnny MarrJohnny MarrJohnny MarrJohnny MarrNew OrderNew OrderNew OrderNew OrderNew OrderNew Order

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter