14Νοεμβρίου2019

Ανταπόκριση: RELEASE ATHENS 2019, day 3 (Manowar, Rhapsody of Fire + more) @ Πλατεία Νερού Φώτο αρχείου
Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019 19:00 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: RELEASE ATHENS 2019, day 3 (Manowar, Rhapsody of Fire + more) @ Πλατεία Νερού

Του μεταλλά ο τράχηλος τριήμερο δεν υπομένει, οπότε το πιο κοντινό σε θάλασσες και ηλιοθεραπείες, ήταν το νερό στο Φάληρο και η τσιμεντένια “παραλία”.

Αρχή στην 3η ημέρα του RELEASE ATHENS, λοιπόν, με τους BATTLEROAR (φωτογραφίες δεν θα δείτε από κανένα γκρουπ, είχε απαγορευτεί σε όλα τα μέσα η φωτογραφική κάλυψη από το μάνατζμεντ των Manowar, δηλαδή τον DeMaio), οι οποίοι επιστράτευσαν τον Γιάννη Παπανικολάου (Diviner) ως frontman, για να παρουσιάσουν τον, απόλυτα ταιριαστό με το line-up, επικό ήχο τους, με κορυφαία στιγμή του ημιώρου το “Valkyries Above”.

Από τη μεριά τους, οι IMPERIA προσπάθησαν, μέσω της Helena Iren Michaelsen, να ξεσηκώσουν, σε αυτή την παρθενική τους επίσκεψη στην Ελλάδα, όσους είχαν κατέβει από νωρίς στην Πλατεία Νερού, παρόλα αυτά υπήρξαν ένα από τα πιο ανούσια live acts που προσωπικά έχω παρακολουθήσει.

Δεν μπορώ να ξέρω αν τους επηρέασε το γεγονός πώς αυτή ήταν η πρώτη τους εμφάνιση μετά από 5 χρόνια και ταυτόχρονα μόλις η 6η την τελευταία δεκαετία (τουλάχιστον σύμφωνα με το επίσημο αρχείο του γκρουπ, καθώς δεν γνωρίζω περισσότερες λεπτομέρειες), πάντως σίγουρα δυσκολεύομαι να βρω κάτι που να μου κίνησε το ενδιαφέρον, πέραν ίσως από τα “Fear Is an Illusion” και “Secret Passion”. Χώρια που ο ήχος ήταν αρκετά “ανεμοδαρμένος”, με το μπάσο του Gerry Verstreken υπερβολικά ψηλά, ενώ σε μια συμφωνική μπάντα καλό είναι να υπάρχουν live πλήκτρα και όχι προηχογραφημένα.

Μετά από 45 λεπτά (και άλλα 45 που χρειάστηκαν για το changeover), είχε έρθει η ώρα για τους RHAPSODY OF FIRE, με ανανεωμένη σύνθεση σε σχέση με την προ 5ετίας συναυλία τους στην Αθήνα, παικταράδες μουσικούς και φωνάρα τον Giacomo Voli. Οι γροθιές άρχισαν να υψώνονται στην Πλατεία Νερού (η αλήθεια είναι ότι περίμενα ακόμη μεγαλύτερη προσέλευση εκείνη την ώρα, μιας που το metal κοινό είναι το πιο πιστό), οι Ιταλοί πραγματοποίησαν μια ηγετική εμφάνιση, με τραγούδια σαν τα “Distant Sky”, “The Legend Goes On”, “Into the Legend”, “The March of the Swordmaster”, “Rain of Fury”, “Holy Thunderforce”, “Master of Peace” και το κορυφαίο όλων “Dawn of Victory”, ενώ το παρατεταμένο sing-along του κόσμου ήταν προφανές και δεδομένο στο “Emerald Sword”, που ήρθε να ρίξει απότομα, η αλήθεια είναι, την αυλαία, μιας που σύμφωνα με το πρόγραμμα φαντάζομαι πως όλοι περιμέναμε πως το set θα είναι αρκετά μεγαλύτερο από ωριαίο.

Ως εκ τούτου, μεσολάβησαν 90 ολόκληρα λεπτά για την έναρξη των MANOWAR, με τις οθόνες να απεικονίζουν αποκλειστικά το merch τους, τη μουσική να έχει σταματήσει παντελώς και την ηχογραφημένη φωνή του DeMaio να μας καλωσορίζει κάπου στο ενδιάμεσο.

Ούτως ή άλλως, όταν διαβαίνεις την πύλη για μια συναυλία των Manowar, αποδέχεσαι, σιωπηρά ή όχι, όλο το πακέτο, όπως και όλα τα στραβά και ανάποδα που περιβάλλουν κυρίως τον DeMaio, και τα οποία, από την άλλη, έχουν δημιουργήσει όλο αυτό το cult περίβλημα στην μπάντα, με αποτέλεσμα η έλλειψη της οποιασδήποτε εμπορικής επιτυχίας, να έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με το ισχυρό ανά τον κόσμο fanbase και τον μύθο που συνοδεύει το σχήμα από τη Νέα Υόρκη.

Οι Manowar μας κάλεσαν, λοιπόν, σε αυτή τους την επιστροφή στην Αθήνα μετά από μια 12ετία (θα φανεί αν όντως ο τίτλος “The Final Battle World Tour” συνάδει και με τελευταία περιοδεία ή όχι), και παράλληλα στη μεγαλύτερη metal συναυλία που έχει πραγματοποιηθεί έως τώρα στην Πλατεία Νερού, τόσο σε προσέλευση κόσμου όσο και σε παραγωγή, με εντυπωσιακά σκηνικά, καλοστημένη σκηνοθεσία με εναλλαγή live πλάνων, θεματικών βίντεο και γραφικών, αλλά και, όπως αναμενόταν, πάρα πολύ δυνατό ήχο, καθώς το Ρεκόρ Γκίνες δεν τους έχει δοθεί για πλάκα.

Αυτό ήταν μάλλον και το πιο ηχηρό (όνομα και πράμα) αρνητικό της συναυλίας, διότι ο δυνατός και μη καθαρός ήχος (το μπάσο του DeMaio στον θεό, προφανώς), σε συνδυασμό με τα αρκετά προηχογραφημένα μέρη και εφέ που ανακατεύονταν ενίοτε άγαρμπα με τη live μουσική, είχαν συχνά ως αποτέλεσμα χαμένους πόντους για τα τραγούδια. Υπερβολικοί σε όλα τους οι Αμερικανοί, η λέξη μοιάζει να επινοήθηκε για αυτούς.

Κατά τα άλλα, αμέτρητες μπλούζες Manowar μέσα στο κοινό, αγκαλιές, sing-along σε κάθε τραγούδι, αναμμένοι πυρσοί κάθε λίγο και λιγάκι, και του Eric Adams να γελάν και τα μουστάκια που δεν έχει (τις κορόνες πάντως τις κατέχει ακόμα), αφού δεν είναι και λίγο πράμα μια εντελώς αουτσάιντερ μπάντα να εκπληρώνει το όραμά της και να κατορθώνει – είπαμε, με τα στραβά, ανάποδα και γραφικά – να διατηρεί αφενός αμείωτη την οπαδική της δύναμη, αφετέρου να αποτελεί πρώτο όνομα σε διοργανώσεις τύπου Hellfest (και εδώ πρέπει εξίσου να αναφερθεί ο DeMaio).   

Οι μονομάχοι στις θέσεις τους, λοιπόν, στις κορυφές του οχυρού (θα τους βλέπαμε συχνά πυκνά με ασπίδες, σπαθιά, δάδες, σημαίες και όλα τα συναφή), το “March of the Heroes into Valhalla” να προλογίζει το σόου, το “Manowar” να ανάβει (κυριολεκτικά) τις πρώτες φωτιές και την κομματάρα “Warriors of the World United” να φέρνει υψωμένες γροθιές και κραυγές απ’ άκρη σ’ άκρη.

Ακολούθησαν τα “Blood of My Enemies” και “Brothers of Metal”, ενώ το “Call to Arms” έφερε νέες ιαχές, για να δώσει τη σειρά του στα “Hand of Doom”, “Sons of Odin” και “Swords in the Wind”.

Κάπου εκεί ο Eric Adams, πάντοτε θεατρικός καθώς δεν γίνεται και διαφορετικά, απευθύνθηκε για πρώτη φορά στο κοινό - μιας που έως τότε τα τραγούδια έρχονταν το ένα πίσω από το άλλο χωρίς διακοπές, κάτι που θα παρατηρούταν ως επί το πλείστον καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας – για να παρουσιάσει, υποτίθεται, το γκρουπ, εντέλει όμως να μένει μόνο στον πληκτρά Joe Rozler, να παραλείπει τον πολύπειρο ντράμερ Anders Johansson και τον κιθαρίστα E.V. Martel, που είναι σαν να ανέβηκε στην “πρώτη ομάδα” από τα “τσικό”, καθώς μέχρι πρόσφατα βρισκόταν στο δυναμικό της βραζιλιάνικης tribute band Kings of Steel, μοναδικής αναγνωρισμένης επίσημα από τους Manowar, και να παραδίδει τελικά τη σκυτάλη (μη γελιόμαστε, αυτό είχε σκοπό να κάνει εξ αρχής) στον Joey DeMaio, για το αποκλειστικό του 5λεπτο παιχνίδι με το κοινό.   

Ο δεύτερος γύρος του σόου ήταν ακόμη πιο πωρωτικός, αλλά ούτως ή άλλως και στην ανάγνωση μόνο των τραγουδιών, αυτό θα το καταλάβαινες εύκολα. “Battle Hymn”, το τραγούδι που περιγράφει με τον καταλληλότερο τρόπο τι είναι το φαινόμενο Manowar, στο καπάκι “Thor (The Powerhead)”, “Kings of Metal” (μάλλον το σακάτεψαν live), “Fighting the World”, “Hail and Kill” και “The Power of Thy Sword” (κόλλημά μου ως πιτσιρικάς) συνοδεία πυροτεχνημάτων, ή αλλιώς αυτό που και οι ίδιοι οι Αμερικανοί έλεγαν “fan favorites”.

Σειρά πήραν ακολούθως τα “King of Kings” και “House of Death”, πριν από ένα σύντομο διάλειμμα, που έφερε τον DeMaio μόνο στη σκηνή να λέει διάφορες χιλιομασημένες παπάτζες τέλος πάντων για την Ελλάδα και τη ζωή των Ελλήνων, ενώ απρόσμενο ήταν το κάλεσμα του Θωμά Μαχαίρα και του Δημήτρη Βόγλη στη σκηνή, για να τους συγχαρεί για το φουλ σόου των Manowar που συμπεριλήφθηκε στο φετινό στο Release Athens, αλλά και… για να τους πείσει για επιστροφή των Manowar στην Ελλάδα, μιας που η ετυμηγορία από το κοινό ήταν ομόφωνη (τελικά είναι ή δεν είναι η τελευταία περιοδεία;).

Πριν οι Manowar επιστρέψουν στη σκηνή για την τελευταία πράξη του σόου, το αφεντικό τους μας ξανάρθε σχεδόν αλαφιασμένο, αφού είχε ένα χαρτί με τις πόλεις ανά την Ελλάδα από τις οποίες ταξίδεψε κόσμος για τη συναυλία και ήθελε να το διαβάσει, ενώ λίγο μετά ο γνώριμος ήχος από το μπάσο του, μας προϊδέασε για το “Black Wind, Fire and Steel”, την τελευταία ευκαιρία της βραδιάς για πυρσούς και ιαχές.

Το τελείωμα, βέβαια, ήταν εντελώς Μανογουορικό και extravaganza, με τον DeMaio να έχει, φυσικά, τον τελευταίο λόγο, να πιστοποιεί ότι είναι απόφοιτος της σχολής Lemmy ως μπασίστας, να υπόσχεται σύντομη κυκλοφορία βίντεο με τα όσα ζήσαμε και να παραδίδει, μετά από 1 ώρα και 45 λεπτά, την Πλατεία Νερού στα τελευταία πυροτεχνήματα, υπό τους ήχους του “Army of the Dead, Part II”. Ο εχθρός παραδόθηκε, λήξη συναγερμού.



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter