Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Ανταπόκριση: DROPKICK MURPHYS w/ Frank Turner @ Gazi Music Hall
Τρίτη, 04 Ιουνίου 2019 20:24 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: DROPKICK MURPHYS w/ Frank Turner @ Gazi Music Hall

Κάποτε τα βλέπαμε σε βίντεο και ελπίζαμε να τα ζήσουμε και από κοντά, τώρα φτάσαμε στο «3Χ3» σε ισάριθμα χρόνια.

Χωρίς περαιτέρω σχολιασμό, καθώς οι λέξεις μοιάζουν φτωχές για τέτοιου είδους βραδιές, ο FRANK TURNER υπήρξε μια ωραιότατη επιλογή ως opening act, διαθέτοντας αρκετά τραγούδια τα οποία εκπέμπουν punk δυναμική, είτε παρουσιάζονται με φουλ μπάντα (όπως στις επερχόμενες φεστιβαλικές του συμμετοχές, ανάμεσά τους και το περίφημο Glastonbury), είτε σόλο με μια ακουστική κιθάρα, όπως είχε προγραμματιστεί για Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Σόφια.

Ιδιαίτερα επικοινωνιακός με το κοινό και με έξυπνες ατάκες (κορυφαία στιγμή η ελληνική απόδοση του “Eulogy”), εκμεταλλεύτηκε τα 45 λεπτά που είχε στη διάθεσή του, αφενός για να μας γνωρίσει και να τον γνωρίσουμε καλύτερα (φέρ’ ειπείν, μας εκμυστηρεύτηκε πως το πρώτο του φιλί το είχε δώσει στα 14 του χρόνια στην Ελλάδα), αφετέρου για να ετοιμάσει ιδανικά το έδαφος για ό,τι θα επακολουθούσε, με τραγούδια σαν τα “1933”, “Get Better”, “The Road”, “The Opening Act of Spring”, “Be More Kind”, “Photosynthesis”, “Recovery” και “I Still Believe”.

Από την άλλη, για τους DROPKICK MURPHYS δεν μπορεί να υπάρξει αντικειμενικός σχολιασμός, καθώς χρόνια τώρα είναι εκ των personal favourites, τόσο για τη μουσική όσο και για τη στάση τους, οπότε η επιστροφή τους στην Αθήνα ήταν μια από τις στιγμές στο φετινό καλεντάρι που είχαν υπογραμμιστεί με τα φωτεινότερα χρώματα.

Άλλωστε, αν επρόκειτο για ποδοσφαιρική ομάδα, θα μιλούσαμε για τον “12ο παίκτη”, αναφορικά με τη σχέση που έχουν αναπτύξει εδώ και παραπάνω από μια 20ετία με το κοινό τους, σχέση η οποία βρίσκει την πλήρη της απεικόνιση σε όσα διαδραματίζονται στις συναυλίες τους, με τους ίδιους ουσιαστικά να ενώνουν κάθε φορά τη σκηνή με την αρένα, μη χάνοντας ευκαιρία να γίνουν ένα με τον κόσμο.

Έτσι λοιπόν, με μπροστάρηδες όπως πάντα τον Al Barr και τον Ken Casey, που λόγω του περσινού του ατυχήματος έχει παραδώσει το μπάσο στον Kevin Rheault και αφοσιώνεται στον ρόλο του co-frontman, οι Dropkick Murphys έκαναν ένα αξιοπρόσεκτο πέρασμα από το σύνολο της δισκογραφία τους, μοιράζοντας τη μία μετά την άλλη τις σέντρες για γκολ. Κι εμείς, άλλο που δεν θέλαμε για να σκοράρουμε.

Με το ιρλανδέζικο “Foggy Dew” στην εκτέλεση της Sinéad O’Connor με τους Chieftains να λειτουργεί ως πρελούδιο και ακολούθως τις γκάιντες στο “Cadence to Arms” να δίνουν το σύνθημα, οι Murphys μπήκαν με φόρα στο, γεμάτο κατά το μεγαλύτερο μέρος του, Gazi Music Hall, χωρίς να αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για τη μαγική βραδιά που θα ζούσαμε για μία ακόμη φορά.

Αρχή με “The Boys Are Back”, “Prisoner’s Song” και “Famous for Nothing”, από νωρίς και το εμβληματικό αντιπολεμικό “Johnny, I Hardly Knew Ya”, σκυτάλη στο “Sandlot” και αμέσως μετά στα “The Fighting 69th” και “The Gang's All Here”, για να τιμηθούν τα 20 χρόνια του ομώνυμου “The Gang’s All Here”, πρώτου δίσκου του βοστονέζικου σχήματος με τον Al Barr στα φωνητικά.

Τα πρώτα γκολ έχουν ήδη μπει, οι Dropkick Murphys συνεχίζουν ακάθεκτοι με το “The Walking Dead”, το κοινό ζητωκραυγάζει ανά διαστήματα “let’s go Murphys” με τον Matt Kelly να δίνει τον γηπεδικό ρυθμό, προχωράμε με “Don’t Tear Us Apart” και χαμούλη στο “The State of Massachusetts”, εν συνεχεία έρχονται τα “Cruel”, “Time to Go” και “Citizen C.I.A”. (ναι, το έπαιξαν και αυτό), η ομάδα παίζει μονότερμα ρίχνοντας στο χορτάρι και τα “Fields of Athenry” και “Caught in a Jar”, ο κόσμος αγκαλιάζεται και ο Ken Casey κάνει ιδιαίτερη μνεία στον Frank Turner.

Το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει ακόμα, καθώς οι Dropkick Murphys μοιάζουν ασταμάτητοι, τα “The Irish Rover”, “Sunshine Highway” και “Surrender” δίνουν τη θέση τους στο, απόλυτα επίκαιρο ελέω Liverpool, “You’ll Never Walk Alone”, ενώ τα “Out of Our Heads” και “Rose Tattoo” κλείνουν πανηγυρικά το κυρίως μέρος της συναυλίας.

Η 8μελής μπάντα παίρνει τις απαιτούμενες ανάσες και επιστρέφει για μερικά γκολάκια ακόμη, αρχής γενομένης από το “Going Out in Style” και τον πανζουρλισμό στο “I’m Shipping Up to Boston”, ενώ η προσφιλής συνήθεια των Murphys για πάρτι επί σκηνής παρέα με τον κόσμο, έρχεται στο “Until the Next Time” και τη διασκευή στο “Dirty Deeds Done Dirt Cheap” των AC/DC, που σφυρίζει τη λήξη ενός ακόμη θριάμβου. Πάμε μωρή ομάδα.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Frank TurnerDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick MurphysDropkick Murphys

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read