23Μαΐου2019

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019 21:08 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: SLEEP @ Piraeus 117 Academy

Ακόμη και ιδέα να μην είχες ποιοι έπαιζαν όταν έμπαινες στον χώρο, βλέποντας όλο αυτό το τείχος από καμπίνες και ενισχυτές και στη μέση ένα drum set, σαν κανόνι που ξεπροβάλλει από οχυρό, δεν γίνεται, κάπου θα πήγαινε το μυαλό σου.

Ποιοι άλλοι από τους SLEEP λοιπόν, που παρότι τρία μονάχα άτομα, γέμισαν και παραγέμισαν τη μεγάλη σκηνή του Piraeus 117 Academy, με τη φυσική τους παρουσία και τον εξοπλισμό τους, προκαλώντας έναν δίωρο σεισμό που όμοιό τους, δύσκολα μπορείς να συναντήσεις σε συναυλία.

Ακροβολισμένοι στα δύο άκρα, άλλοτε να συγκλίνουν και άλλοτε να απομακρύνονται, ο παρανοϊκός Matt Pike και ο ήρεμος Al Cisneros (δύο άκρα κι αυτοί, δηλαδή, με κοινή αγάπη στην κώφωση από μουσική), επέστρεψαν στην Αθήνα μετά από τις εμφανίσεις τους “σε δόσεις”, ο πρώτος το 2016 με τους High on Fire και ο δεύτερος το 2018 με τους Om, αυτή τη φορά για να δείξουν, παρέα με τον Jason Roeder, ποιος είναι το παντοτινό αφεντικό της stoner doom σκηνής.

Με την προσέλευση να μην είναι καθόλου άσχημη για ημέρα Τρίτη, όχι όμως και αυτό που προσωπικά περίμενα, οι Sleep επέστρεψαν στον τόπο μας μετά από 7 χρόνια, έχοντας αυτή τη φορά στις αποσκευές και νέο άλμπουμ, το “The Sciences” (2018), πρώτη full-length δουλειά μετά από το “Dopesmoker” του 2003. Αναμενόμενη, λοιπόν, η βαρύτητα που επρόκειτο να δώσουν στο υλικό το οποίο κυκλοφόρησαν μετά την επανένωσή τους το 2009, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μας επιφύλασσαν και μια γενναία αναδρομή στο παρελθόν.

Όσο οι τελευταίες λεπτομέρειες ρυθμίζονταν πάνω και πίσω από τη σκηνή, από τα ηχεία ακουγόταν η μετάδοση από την ιστορική προσγείωση του Apollo 11 στο φεγγάρι, ενώ με το “Leagues Beneath” να αποτελεί την πρώτη ταβανόπροκα στο δόξα πατρί, οι Sleep δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για το τι επρόκειτο να συμβεί αυτό το βράδυ.

Τα πάντα στο Academy έτριζαν, το ντεσιμπελόμετρο παραιτήθηκε πριν καν ξεκινήσει να δουλεύει, το καλιφορνέζικο τρίο συνέχισε με το “Marijuanaut’s Theme” και κάπου εκεί, με το “Holy Mountain”, ήρθε η πρώτη αναφορά στο εμβληματικό “Sleep’s Holy Mountain” (1992), ένα άλμπουμ που διαμόρφωσε ολόκληρο τον χάρτη της stoner σκηνής στα μέτρα των Sleep, παίρνοντας όλη την έμπνευση και κληρονομιά που οι γίγαντες Sabbath είχαν προσφέρει απλόχερα μερικές δεκαετίες πριν.

Ακολούθως, οι Sleep ξαναγύρισαν στις post-reunion ημέρες, με το “The Clarity”, το ισοπεδωτικό “Sonic Titan” (του οποίου η σκούφια κρατάει από παλιά), το “Giza Butler” (με την κιθάρα του Pike να καλύπτει τα φωνητικά του Cisneros) και το “The Botanist”, ενώ η σκυτάλη δόθηκε εν συνεχεία ξανά στο “Sleep’s Holy Mountain”, με το “Dragonaut” να προκαλεί προφανές ντελίριο.

Σε εκείνο το σημείο, ένιωθες στο Academy να πλανάται το ερώτημα αν οι Sleep θα παίξουν και ένα μέρος του “Dopesmoker”, οπότε με το που ο Matt Pike ξεκίνησε να πλημμυρίζει την Αθήνα με παραμόρφωση, ταυτόχρονα όλοι γύρισαν στο διπλανό τους για να πουν το πολυπόθητο “ναι”. Ένα κομμάτι, μια ιστορία.

Τα ντραμς μπήκαν, το μπάσο μπήκε και για τα επόμενα 25 λεπτά, δεν ήξερες ποιον να πρωτοχαζέψεις. Ο Pike παπάδιαζε την κιθάρα του, ο Roeder έλεγε την προπαίδεια πάνω από τα τύμπανα, ο Cisneros υπνώτιζε το μπάσο του αλλάζοντας παίξιμο από τάστα σε σώμα, και η ανοιξιάτικη (λέμε τώρα) Τρίτη, μας βρήκε να ξεχνούμε να κλείσουμε το στόμα. Ευτυχώς, δηλαδή, που ακόμα δεν έχουν βγει οι μύγες.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

SleepSleepSleepSleepSleep

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter