19Απριλίου2019

Δευτέρα, 08 Απριλίου 2019 17:59 Γράφτηκε από: 

Ανταπόκριση: MADRUGADA w/ Luke Elliot @ Γήπεδο Tae Kwon Do, day 1

Μέχρι πριν από λίγο καιρό, τίποτα δεν προμήνυε ότι θα ερχόταν τούτη εδώ η στιγμή, όμως τα ωραία αυτά απρόοπτα είναι που ομορφαίνουν τη ζωή μας.

Προερχόμενος από το New Jersey και, από όσο φαίνεται, με ραγδαία εξέλιξη, ο LUKE ELLIOT υποδέχτηκε το πλήθος του κόσμου που βρέθηκε από νωρίς στο Γήπεδο Tae Kwon Do, με τραγούδια που ακροβατούσαν ανάμεσα στο folk και το goth, με ροπή προς το δεύτερο.

Κι αυτό γιατί αφενός το βιολί και το πιάνο βοηθούσαν στη δημιουργία μιας dark ατμόσφαιρας, αφετέρου διότι παρατηρώντας τον 34χρονο μουσικό, που έχει συνεργαστεί με τον Sivert Høyem στο “Somebody’s Man”, μπορούσες εύκολα να αντιληφθείς την επιρροή που έχει ασκήσει πάνω του ο Nick Cave, τόσο ερμηνευτικά όσο και στυλιστικά/κινησιολογικά, πόσο μάλλον δε ακούγοντας το, ακυκλοφόρητο ακόμη και πολύ όμορφο, κομμάτι με το οποίο έκλεισε το 35λεπτο σετ του, έχοντας ήδη προαναγγείλει την επιστροφή του για το φθινόπωρο.

Από την άλλη, το ημερολόγιο έγραφε Μάης του 2008 όταν οι MADRUGADA είχαν επισκεφθεί για τελευταία φορά την Αθήνα και το Gagarin 205, στον απόηχο της απώλειας του Robert Burås, οπότε η αναπάντεχη επανένωσή τους μια δεκαετία μετά και η συνεπακόλουθη επιστροφή τους στον τόπο μας, μόνο τεράστια προσμονή μπορούσε να μας δημιουργήσει.

Με τους, τρεις… αλλά εντέλει τέσσερις, παλιούς να ανεβαίνουν στη σκηνή του sold out Tae Kwon Do, καθώς τους Sivert Høyem, Frode Jacobsen και Jon Lauvland Pettersen συνόδεψε ο Erland Dahlen, του οποίου η παρουσία προκάλεσε ευχάριστη έκπληξη, και τους Cato Thomassen και Christer Knutsen να συμπληρώνουν επάξια τη live σύνθεση του νορβηγικού σχήματος, οι Madrugada ήταν καθηλωτικοί, όπως άλλωστε τους περιμέναμε και όπως ήταν ανέκαθεν, έχοντας ως σύμμαχο πέρα από τα καλαίσθητα φωτιστικά εφέ, τον εξαιρετικό ήχο, που για τον συγκεκριμένο χώρο, πάντοτε αποτελεί ένα στοίχημα.

Το πρώτο μέρος της συναυλίας κινήθηκε αποκλειστικά γύρω από το ντεμπούτο των Madrugada, καθώς φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από την κυκλοφορία του εξαιρετικού “Industrial Silence”, με το “Vocal”, το “Belladonna”, το “Higher”, το πανέμορφο “Sirens” και όχι μόνο, να οδηγούν στην αναμενόμενη κορύφωση, η οποία δεν μπορούσε να είναι άλλη από το “Strange Colour Blue”, στη νέα του, μάλιστα, version, με τον Høyem να μας φωτίζει με προβολέα όσο τα μπλε φώτα έσκαγαν πάνω μας σαν κύματα, καθώς βέβαια και το ανεπανάληπτο “Salt”, αλλά και το “Norwegian Hammerworks Corp.” με τα καταιγιστικά video projections.

Ένα ακόμη από τα highlights της βραδιάς, υπήρξε η εξαίσια ερμηνεία του Sivert Høyem στο “Electric” (τεράστια υπόθεση να έχεις τέτοια φωνή και τέτοια άρθρωση), το οποίο ο ίδιος προλόγισε λέγοντας: “Το τραγούδι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς, καθώς είναι το πρώτο που γράψαμε ως γκρουπ. Θυμάμαι να βρισκόμαστε νύχτα σε ένα προβάδικο στο Όσλο, να έχουμε κλείσει τα φώτα και να χαζεύουμε έξω τους δρόμους να φωτίζονται. Για μας, άλλωστε, αυτή ήταν πάντοτε και η έννοια του ‘industrial silence’. Τέσσερα παιδιά να παίζουν μουσική σε ένα προβάδικο, με αυτές τις εικόνες τριγύρω”.

Κάπως έτσι, φτάσαμε στο δεύτερο μέρος της συναυλίας, ένα best-of για το οποίο στην κυριολεξία θα μπορούσαν να επιλεγούν άπαντα τα τραγούδια των Madrugada, αυτό όμως θα ήταν χρονικά αδύνατο, οπότε ο δύσκολος ρόλος της διαλογής, έφερε αρχικά το “Black Mambo”, το “Hands Up - I Love You” και το “Only When You’re Gone”.

Ακολούθως, η σκυτάλη παραδόθηκε στο “Honey Bee”, την καταλληλότερη, ίσως, έξτρα προσθήκη για την Ελλάδα, μιας που το συγκεκριμένο κομμάτι λατρεύεται εδώ, ενώ η νουάρ ατμόσφαιρα στο “What’s on Your Mind?”, όπως βέβαια και το μαγευτικό “Majesty”, με τις κατάλληλες ροκ πινελιές που έχουμε συνηθίσει από τις συναυλίες του Høyem, μας έφεραν δυο βήματα από τη λήξη μιας υπέροχης βραδιάς.

Σε εκείνο το σημείο, έγινε η απαραίτητη παρουσίαση του γκρουπ, ενώ η συγκινητικότερη στιγμή, δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την αφιέρωση του απίστευτου “The Kids Are on High Street” στον Νίκο Τριανταφυλλίδη, τον οποίο ο Sivert Høyem και οι Madrugada ποτέ δεν ξεχνούν, και χίλια μπράβο τους για αυτό. Ο 43χρονος ερμηνευτής κατέβηκε, όπως πάντα, από τη σκηνή, γνωρίζοντας την αποθέωση, ενώ το “Valley of Deception” που ήρθε αμέσως μετά, ήταν και το αποχαιρετιστήριο τραγούδι.

“Σας ευχαριστούμε, είναι πάντοτε μεγάλη μας τιμή και προνόμιο να παίζουμε μπροστά σας”, ανέφερε ο Sivert στο κλείσιμο μιας συναυλίας που διήρκησε 2 ώρες και 15 λεπτά, όμως το προνόμιο αυτό είναι αμφίδρομο και απόψε (8/4), θα είμαστε εκεί για να το βιώσουμε ξανά.

* Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης



Gallery

Luke ElliotLuke ElliotLuke ElliotMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugadaMadrugada

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter