23Οκτωβρίου2018

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018 15:57 Γράφτηκε από: 

Τα 10 αγαπημένα άλμπουμ των AND ALSO THE TREES

Κατέχοντας μια εξέχουσα θέση στον post-punk/new wave χώρο εδώ και τέσσερις δεκαετίες, επιστρέφουν στην Αθήνα για μια βραδιά που αναμένεται και πάλι συγκλονιστική.

Οι AND ALSO THE TREES μας μιλούν για τα 10 τους αγαπημένα άλμπουμ, μέσω του συνιδρυτή και τραγουδιστή τους Simon Huw Jones, λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή του Death Disco.

THE BEATLES – “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”

“To πρώτο άλμπουμ που άκουσα και αγάπησα σαν παιδί. Το είχε αγοράσει ο αδερφός μου μόλις κυκλοφόρησε και το έβαζε στο γραμμόφωνο που είχαμε στο σπίτι μας. Δεν έχω σταματήσει να το ακούω μέχρι και σήμερα, ενώ το ‘A Day in the Life” παραμένει μέσα στα 5 αγαπημένα μου τραγούδια όλων των εποχών”.

THE WHO – “Quadrophenia”

“Απορροφήθηκα εντελώς από αυτό το άλμπουμ και το εξώφυλλό του εκείνα τα χρόνια, το ‘74-‘75. Κέντρισε τη μελαγχολία και την εφηβική μου οργή, μαζί με αυτό το παράδοξο αίσθημα από τη μια να λαχταράς ως έφηβος να ανήκεις κάπου και από την άλλη να θέλεις να επαναστατήσεις. Δεν υπάρχει κάτι που να συγκρίνεται με το μπάσο του Entwistle, ενώ ακόμα και σήμερα μένω έκπληκτος με το χαοτικό παίξιμο των ντραμς, που είναι σαν να οδηγεί την όλη ατμόσφαιρα λίγο πριν εκτραχυνθεί εντελώς. Η φωνητική ερμηνεία είναι όπως πρέπει και ο Townshend, ήρωάς μου εκείνη την περίοδο, αριστουργηματικός”.

PINK FLOYD – “Relics”

“Δεν είμαι μεγάλος φαν των Pink Floyd, όμως για έναν χρόνο και κάτι, ήταν η μοναδική γραμμένη κασέτα που είχαμε εγώ και ο Justin, οπότε την ακούγαμε ξανά και ξανά, χωρίς καν να τη βαρεθούμε. Μιλάμε για την περίοδο που είχαμε μετακομίσει στο Worcestershire, οπότε ουσιαστικά αποτελούσε το soundtrack εκείνων των ημερών για μένα. Αυτό που μου αρέσει σε αυτή τη δουλειά, είναι το δυναμικό φάσμα μέσα στο οποίο κινείται, καθώς ενώ στο “The Nile Song” ακούς τη heavy κιθάρα, στο “Cirrus Minor” λαμβάνεις μια τρυφερότητα, ενώ pop τραγούδια σαν το “See Emily Play”, αναμιγνύονται, φέρ’ ειπείν, με τις προκλήσεις του ‘Interstellar Overdrive’”.

DAVID BOWIE – “Heroes”

“Σημειώνοντας ότι αγαπώ όλα τα άλμπουμ του Bowie μέχρι και το ‘Scary Monsters’, επιλέγω το ‘Heroes’, καθώς η – instrumental, κυρίως - δεύτερη πλευρά του με επηρέασε σημαντικά. Ήρθε αμέσως μετά το ‘Low” και το ομώνυμο τραγούδι του είναι θαυμάσιο’.

THE CLASH – s/t

“To πρώτο punk άλμπουμ που αγόρασα, το 1977. Μόλις βγήκα από το μαγαζί, όλα είχαν αλλάξει και ένιωθα ήδη πάνκης… Μπορεί να ακούγεται λίγο δραματικό, αλλά έτσι ακριβώς ήταν. Έκοψα τα μαλλιά μου που έως τότε τα είχα μακριά, αγόρασα ένα drainpipes παντελόνι και τότε ήταν που οι μισοί φίλοι μου με αποκήρυξαν. Ένιωθα τόσο όμορφα, σαν ένα εντελώς κομβικό σημείο στη ζωή μου. Να σου πω την αλήθεια, βέβαια, δεν νιώθω κάτι συγκλονιστικό πλέον όταν το ακούω, όμως και μόνο για το τι σήμαινε για μένα τότε, πρέπει να μπει στο top-10”.

THE CURE – “Faith”

“Οφείλω να επιλέξω ένα ‘post-punk’ άλμπουμ, οπότε αυτό θα είναι το ‘Faith’, παραπάνω κι από το ‘Unknown Pleasures’. Φοβερές αναμνήσεις από την περίοδο που άκουγα τους Cure να το παρουσιάζουν κάθε βράδυ, τότε που περιοδεύαμε μαζί. Εκπληκτικά χρόνια να τους παρακολουθείς ζωντανά”.

JIM MORRISON & THE DOORS – “An American Prayer”

“Ήταν το ‘83-’84 όταν ηχογραφούσαμε το πρώτο μας άλμπουμ, η περίοδος που άρχισα να ακούω πολύ Doors. Ακόμα και σήμερα μου αρέσουν σχεδόν όλες τους οι δουλειές. Το ‘An American Prayer’ υπήρξε πολύ σημαντικό για μένα. Μου αρέσουν οι στίχοι του Morrison και ο τρόπος που τους μεταδίδει – ήρεμος, με αυτοπεποίθηση και λεπτομέρεια. Δεν είναι, βέβαια, ένα άλμπουμ ευρύτερης αποδοχής, ενώ να αναφέρω επίσης πως βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα τη μουσική που προσέθεσε η υπόλοιπη μπάντα στους στίχους του Morrison, μετά τον θάνατό του”.

SCOTT WALKER – “Scott”

“Ανάμεσα στον Scott Walker και τον Jacques Brel, επιλέγω τον Walker, καθώς ήταν το έργο του που με οδήγησε και στον Brel. Επίσης, όταν ιδρύθηκαν οι And Also the Trees, προσπαθούσα να μάθω να τραγουδώ, κάνοντας πρόβες πάνω στα τραγούδια του Scott. Δεν μπορώ να εξηγήσω το γιατί, αλλά ένιωθα ότι από αυτόν μπορούσα να διδαχθώ τα περισσότερα. Οπότε το πρώτο πράγμα που συνειδητοποίησα, είναι ότι ποτέ, μα ποτέ δεν θα μπορέσω να τραγουδήσω τόσο καλά όσο αυτός. Ακούω μέχρι και σήμερα όλους τους δίσκους του και εκτιμώ βαθιά τον τρόπο με τον οποίο συνέχισε να εξελίσσεται, δημιουργικά και αντικομφορμιστικά”.

TALK TALK – “Spirit of Eden”

“Δεν είχα κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια για τους Talk Talk, μέχρι να έρθει η ώρα να ακούσω αυτό το άλμπουμ. Με συνεπήρε κυριολεκτικά. Αποτελείται από γοητευτικά απρόβλεπτες συνθέσεις, ενώ νιώθεις ότι υπάρχει ένα κενό στον χώρο, το οποίο κάνει ακόμα πιο καθαρό τον ήχο, κάτι το οποίο βρίσκω ως πολύ σημαντική επιρροή. Το άλμπουμ είναι ιδιοφυές στην ολότητά του, ενώ η φωνητικά ερμηνεία είναι εξαιρετική και παρότι με δυσκολία καταλαβαίνω τους στίχους, νιώθω ότι γνωρίζω ακριβώς για τι ακριβώς τραγουδάει”.

NICK CAVE AND THE BAD SEEDS – “Push the Sky Away”

“Πίστευα για ένα διάστημα ότι είχε χάσει την έμπνευσή του, όμως τελικά επέστρεψε με αυτό το κλασικό άλμπουμ. Όλα τα τραγούδια είναι αξιοπρόσεκτα και κάποια εξ αυτών εξαιρετικά. Αποτελεί τον αγαπημένο μου σύγχρονο στιχουργό, μαζί με τον Bill Callahan, ενώ είναι πολύ άξιος και ως συνθέτης.

* Οι And Also the Trees εμφανίζονται το Σάββατο 20 Οκτωβρίου στο Death Disco (23€ / Viva Network).



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter