05Ιουνίου2020

Τρίτη, 06 Ιουνίου 2017 15:12 Γράφτηκε από: 

Συνέντευξη RIVERBED: “Tα μεγάλα live συμβαίνουν όταν έρχεται το πλήρωμα του χρόνου”

Το ROCK HEAT CLASSICS FESTIVAL έρχεται εντός ολίγων ημερών, με headliners τους θρυλικούς Nazareth και συμμετοχή από τα Μωρά στη Φωτιά και τα Υπόγεια Ρεύματα.

Ποια είναι, όμως, η μπάντα που ανοίγει τη βραδιά; Οι RIVERBED απάντησαν με μεγάλη προθυμία και πλήρως εμπεριστατωμένα στις ερωτήσεις μας, πριν ανέβουν στη σκηνή του Piraeus 117 Academy για δεύτερη φορά μέσα σε διάστημα λίγων μηνών…

- Γεια χαρά παιδιά, σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας! Καταρχάς, να αναφέρω ότι προσωπικά “ήρθα σε επαφή” μαζί σας στην πρόσφατη παρουσία σας δίπλα στους Blues Pills, πλην των ακροάσεων των δισκογραφικών σας δουλειών. Οπότε, πρέπει να πω ότι αντίκρισα ένα πολύ δεμένο σχήμα, που στις live εμφανίσεις του ανεβαίνει ένα επίπεδο πάνω από τις ηχογραφήσεις του. Τελικά, μια μπάντα είναι καλό να κρίνεται από αυτά που πράττει στο στούντιο, πάνω στη σκηνή ή με έναν συνδυασμό των δύο;

“Εμείς ευχαριστούμε για τη φιλοξενία και τη δυνατότητα που μας δίνετε να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας και τις απόψεις μας στους αναγνώστες του i-JUKEBOX.gr. Χαιρόμαστε που σου άρεσε η εμφάνισή μας με τους Blues Pills. Σε ό,τι αφορά στη διαφορά που διέκρινες σε σχέση με τις δισκογραφικές δουλειές μας, δεν είναι η πρώτη φορά που μας το λένε αυτό - κάτι που μάλλον οφείλεται σε ένα συνδυασμό παραγόντων.

Αφενός μεν, πιστεύουμε πως είμαστε μια μπάντα που βγάζει περισσότερη ενέργεια στο σανίδι, μια ενέργεια που δεν μεταφέρεται / αποτυπώνεται πλήρως στις ηχογραφήσεις. Αφετέρου δε, στο τελευταίο άλμπουμ προτιμήσαμε μια προσέγγιση ‘one take’ (εξ ου και το όνομα του δίσκου) με μονές εγγραφές σε όλα τα όργανα, που βέβαια είναι πλήρως αντιπροσωπευτική στο τι μπορεί να ακούσει κανείς από τους Riverbed live, ωστόσο κάνει την παραγωγή ωμή και απέριττη. Κάτι που στα αυτιά του περισσότερου κόσμου - ο οποίος έχει συνηθίσει σε πολυεπίπεδες overworked / overproduced παραγωγές με ένα κάρο κανάλια - ακούγεται αρκετά λιτό ή «παλιακό» αν θέλεις.

Για να απαντήσω στο τελευταίο σκέλος της ερώτησής σου. Στο στούντιο λειτουργείς περισσότερο σαν σκηνοθέτης ήχου και στο σανίδι σαν performer/εκτελεστής. Και τα δύο είναι σημαντικά κομμάτια για μια μπάντα, ωστόσο το επίπεδο των μουσικών φαίνεται ξεκάθαρα πάνω στο stage - όπου δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία, δεν μπορείς να καλύψεις τα λάθη σου, ούτε να παρουσιάσεις κάτι άλλο από αυτό που  είσαι. Στο live, επιπλέον, αντλείς αρκετή ενέργεια από τις αντιδράσεις του κόσμου και δημιουργείται μια σχεδόν μυστικιστική κατάσταση, κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να το νιώσεις στο στείρο περιβάλλον ενός στούντιο ηχογραφήσεων”.

- Έχω την αίσθηση, μιλώντας για τα έως τώρα δισκογραφήματά σας, πως στο “Face of Reality” του 2014 είχατε δείξει μια πιο soul/funky διάθεση, ενώ στο περσινό “Οne Take” καταφύγατε περισσότερο προς τα μονοπάτια του classic rock. Νιώθετε κι εσείς το ίδιο;

“Στο ‘Face of Reality’ η μπάντα ήταν αρκετά διαφορετική τόσο όσον αφορά τη σύνθεσή της, όσο και τη μουσική της κατεύθυνση. Επιπλέον, το σύνολο των συνθέσεων με εξαίρεση ένα κομμάτι (‘Running Down’) ήταν προϊόν ατομικής εργασίας, ιδέες που είχε συγκεντρώσει ο Αποστόλης (φωνή, πλήκτρα) στο πέρασμα των χρόνων. Αρκετά πιο ήπιες σε ένταση, μελωδικές συνθέσεις, με αρκετή διάθεση πειραματισμού - πιο «τραγουδιστικά» κομμάτια με μια μίξη επιρροών από το ευρύ φάσμα του rock.

Στο ‘One Take’ η μπάντα από εξαμελής έγινε τετραμελής και μάλιστα με δύο νέα πρόσωπα στη σύνθεσή της. Έχουμε πλέον μια αρκετά πρωτογενή μορφή/σύνθεση οργάνων (κιθάρα, μπάσο, ντραμς, φωνή και ελάχιστα πλήκτρα) - κάτι που συναντά κανείς κυρίως σε rock/blues rock μπάντες. Η στροφή σε πιο ωμές, σκληρές δομές ήταν μια συνειδητή απόφαση και προέκυψε αβίαστα. Μας αρέσει αυτή η ωμότητα και θεωρούμε ότι ο ήχος τριών - τεσσάρων οργάνων, όταν είναι δεμένος, είναι ό,τι πιο δυνατό μπορεί να υπάρξει στο rock”. 

- Πάντως, το “Moonlight of My Heart”, ένα από τα ομορφότερα τραγούδια σας, νομίζω ότι είναι ένα ευθύ tribute προς τον μεγάλο Rory Gallagher. Ισχύει κάτι τέτοιο;

“Τo ‘Moonlight of My Heart’ είναι ένα από τα αγαπημένα κομμάτια της μπάντας. Και φυσικά όλοι αγαπάμε τον Rory Gallagher, οπότε το σχόλιό σου είναι άκρως κολακευτικό! Η πρώτη μορφή του ‘Moonlight…’ - γιατί η  βασική ιδέα υπάρχει εδώ και αρκετά χρόνια - δεν είχε απολύτως καμία σχέση με τη σημερινή. Πρέπει να φάγαμε μια τρίωρη πρόβα, παίζοντας με διαφορετικά στυλ το αρχικό riff (που βασίζεται σε μια τυπική αρμονία re minore - fa - sol), τίποτα όμως δεν λειτουργούσε όπως θέλαμε.

Μέχρι τη στιγμή που ο Γιάννης (κιθαρίστας) είπε «ο Rory θα το έπαιζε κάπως έτσι» και το ηχητικό αποτέλεσμα, όχι μόνο λειτούργησε αλλά και καθόρισε την προσέγγισή μας σε αρκετά σημεία του υπόλοιπου κομματιού. Παρόλα ταύτα, το ‘Moonlight of Μy Ηeart’ έχει στοιχεία και από άλλες επιρροές μας, αλλά και το δικό μας στίγμα. Κατ’ επέκταση, δεν μπορεί να πει κανείς ότι είναι tribute στον Rory - παρά μόνο ίσως στα πρώτα 10-20 δευτερόλεπτα”.

- Περνώντας στη μεγάλη βραδιά που έρχεται δίπλα στους Nazareth, αποτελούν τέτοιες συναυλίες έναν από τους μεγάλους στόχους ενός γκρουπ όταν ξεκινάει την πορεία του, ή επικρατεί περισσότερο η λογική, “αν έρθουν, καλοδεχούμενες”;

“Σίγουρα τα μεγάλα live… η συμμετοχή σε φεστιβάλ δίπλα σε μεγάλα ονόματα, είναι κάτι που ονειρεύεται κανείς από τα πρώτα κιόλας βήματά του στη μουσική. Ξέρεις κι εσύ ότι θέλει αρκετό κόπο για να πετύχεις κάτι τέτοιο.

Από ό,τι έχουμε διαπιστώσει, τα μεγάλα live συμβαίνουν όταν έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Όταν είσαι πλέον έτοιμος για κάτι τέτοιο - αφού πρώτα έχεις γράψει χιλιόμετρα σε μικρά τοπικά live, άπειρες ώρες πρόβας και έχεις γυρίσει Αθήνα και περίχωρα αγκαλιά με μια κιθάρα και τον ενισχυτή παραμάσχαλα. Φυσικά συνιστούν μοναδικές στιγμές που απολαμβάνεις στο έπακρον - μια ηθική δικαίωση. Αλλά δεν σταματάμε εκεί, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα μεγαλύτερα όνειρα”.

- Αν σας φώναζαν οι Nazareth για ένα τραγούδι επί σκηνής, ποιο θα θέλατε να είναι;

“Δύσκολη ερώτηση! Προσωπικά θα επέλεγα κάτι από το ‘Razamanaz’, μπορεί και το ομώνυμο. Ο συγκεκριμένος δίσκος ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του και σίγουρα επηρέασε αρκετές μεταγενέστερες μπάντες - είμαι σίγουρος ότι οι Guns N’ Roses τον είχαν λιώσει αυτόν τον δίσκο!”

- Πλην του συγκροτήματός σας και των θρύλων του ροκ, στο μίνι αυτό φεστιβάλ εμφανίζονται και τα Μωρά στη Φωτιά με τα Υπόγεια Ρεύματα. Ένα σχόλιο και για αυτά τα δύο πολύ σημαντικά ονόματα της εγχώριας σκηνής;

“Είναι μεγάλη τιμή για μας να μοιραζόμαστε το σανίδι με όλα αυτά τα ονόματα. Έχουν σημαδέψει τις εφηβικές μας αναμνήσεις, αποτελώντας το soundtrack στις νεανικές μας περιπέτειες. Το πρώτο άλμπουμ από τα Υπόγεια Ρεύματα νομίζω το άκουγα καθημερινά σε όλη τη Β’ Λυκείου, για μένα είναι ό,τι πιο classic rock έχει βγει στην ελληνική δισκογραφία μετά το «Φλου» του Παύλου και των Σπυριδούλα. Όσο για τον Στέλιο Σαλβαδορ και τα Μωρά στη Φωτιά, τι να πει κανείς… από τις πιο ιδιαίτερες και σημαντικές μπάντες της ελληνικής rock”. 

- Τι να περιμένουμε από εσάς εκείνο το βράδυ; Έχετε και κάποια καινούρια τραγούδια στα σκαριά;

“Μια δυνατή εμφάνιση με μπόλικο κέφι και ενέργεια. Το setlist θα αποτελείται κυρίως από τραγούδια του ‘One Take’ και 1-2 διασκευές. Είμαστε στη φάση δημιουργίας νέων τραγουδιών, αλλά δεν θα τα παρουσιάσουμε ακόμα - από τον Σεπτέμβριο και μετά”.

- Όσον αφορά τα επόμενα σχέδιά σας μετά το φεστιβάλ; Κάποιες επιπλέον καλοκαιρινές εμφανίσεις;

“Είμαστε σε συζητήσεις με κάποια φεστιβάλ, αλλά τίποτα δεν έχει οριστικοποιηθεί. Θέλουμε να ελπίζουμε πως μέσα στον Ιούλιο - Αύγουστο θα παίξουμε σε 3-4 φεστιβάλ στην επαρχία”.

- Σας ευχαριστώ και πάλι, ραντεβού στην Πειραιώς!

“Ευχαριστούμε για όλα, θα χαρούμε να τα πούμε από κοντά!”

* Οι Riverbed εμφανίζονται στο Rock Heat Classics Festival μαζί με τους Nazareth, Μωρά στη Φωτιά και Υπόγεια Ρεύματα, την Τετάρτη 14 Ιουνίου στο Piraeus 117 Academy (25€ & 28€ γενική είσοδος, 15€ ΑΜΕΑ / TicketServices.gr, TicketServices spot, τηλ. 210 7234567, Public, Ticket House).


E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter